IV SA/Wr 725/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Mirosława Rozbicka - Ostrowska Sędziowie Sędzia WSA Wanda Wiatkowska - Ilków Sędzia WSA Alojzy Wyszkowski (spr.) Protokolant specjalista Jolanta Pociejowska po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 6 maja 2016 r. sprawy ze skargi A. Z. na decyzję Rektora Uniwersytetu [...] we W. z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania stypendium doktoranckiego z dotacji podmiotowej na dofinansowanie zadań projakościowych uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. Wyrokiem z dnia 10 lutego 2015 r., sygn. akt IV SA/Wr 637/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uchylił zaskarżoną przez A. Z. (dalej skarżący) decyzję Rektora Uniwersytetu [...] we W. z dnia [...] lipca 2014 r., nr [...] w przedmiocie odmowy zwiększenia stypendium doktoranckiego z dotacji podmiotowej na dofinansowanie zadań projakościowych oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji (pkt I), nie orzekł w przedmiocie wykonania zaskarżonej decyzji (pkt II) oraz zasądził od Rektora Uniwersytetu [...] we W. na rzecz skarżącego kwotę 200 zł tytułem zwrotu kosztów postepowania sądowego (pkt III). W motywach wyroku Sąd m.in. nakazał Rektorowi przeprowadzenie postępowania administracyjnego zgodnie z wymogami art. 6,8, 11 oraz 107 § 3 k.p.a. Decyzją z dnia [...] czerwca 2015 r. (nr [...]) Prorektor ds. Nauki Uniwersytetu [...] we W., na podstawie art. 200a, art. 207 ust. 2 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. – Prawo o Szkolnictwie Wyższym (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 572 ze zm. dalej p.s.w.) w związku z art. 104 i 107 k.p.a. oraz § 3 i § 5 ust. 3 Regulaminu przyznawania stypendiów doktoranckich z dotacji podmiotowej na dofinansowanie zadań projakościowych dla doktorantów Uniwersytetu [...] we W., wprowadzonego Zarządzeniem Rektora nr [...] na wniosek skarżącego z dnia 17 kwietnia 2014 r. odmówił skarżącemu zwiększenia stypendium doktoranckiego z dotacji podmiotowej na dofinansowanie zadań projakościowych w 2014 r. W uzasadnieniu decyzji po odwołaniu się do treści § 5 ust. 1 i ust. 3 pkt c Regulaminu wskazano, że Komisja na posiedzeniu w dniu 16 maja 2014r. ustaliła zasady punktacji osiągnięć, których celem było wyłonienie wyróżniających się doktorantów, którzy zakwalifikowali się do grupy 30% najlepszych doktorantów a zatem uprawnionych do otrzymania zwiększenia stypendium doktoranckiego ze wskazanej dotacji. Wskazano, że dla doktorantów II, III i IV roku przyjęto następujące zasady punktacji za osiągnięcia wykazane w kwestionariuszu osiągnięć doktoranta w zakresie osiągnięć naukowo-badawczych: 1. Publikacje w czasopismach naukowych w języku polskim/obcym - 4/5 punktów, 2. Autorstwo rozdziału w monografii naukowej w języku polskim/obcym - 4/5 punktów; 3. Referat lub poster przedstawiony na konferencji naukowej kraj owej/zagranicznej -1/3 punkty; 4. Referat naukowy opublikowany w materiałach konferencyjnych kraj owych/zagranicznych - 4/5 punktów; 5. Udział w konferencjach naukowych - 0,5 punktu; 6. Udział w projektach badawczych kierownik/wykonawca (w ramach międzynarodowych lub zagranicznych postępowań konkursowych - 10/5 punktów; NCN/NCBR - 6/3 punkty, pozostałe - 2/1 punkt). W odniesieniu do postępów w przygotowaniu pracy: 1. Prezentacja koncepcji (części) pracy na zebraniu Katedry/Instytutu -1 punkt; 2. Otwarcie przewodu doktorskiego - 10 punktów; 3. Średnia ocen (zaliczeń i egzaminów) uzyskanych w poprzednim roku akademickim - liczba punktów - średnia ocen /2,5 pkt; 4. Nagrody i wyróżnienia za działalność naukowo-badawczą - 1 punkt. W kategorii osiągnięć dydaktycznych za: 1. Prowadzenie zajęć dydaktycznych - 1 punkt za 10 godzin; 2. Inne udokumentowane osiągnięcia, prowadzenie szkoleń-1 punkt. W zakresie osiągnięć organizacyjnych 1. Praca na rzecz Katedry- 0,5 punktu za aktywność; 2. Praca na rzecz uczelni- 0,5 punktu za aktywność; 3. Praca w Radzie Doktorantów- 0,5 punktu za aktywność, inne osiągnięcia- bez punktów. Wskazano dalej, że zasady punktacji osiągnięć ujętych w kwestionariuszu doktoranta opublikowano na stronie internetowej Działu Pomocy Materialnej w dniu 29 maja 2014r. W dalszej części rozstrzygnięcia zaprezentowano wyniki punktowe uzyskane przez stronę za poszczególne osiągnięcia ze wskazaniem tytułów referatów, publikatorów i nazw poszczególnych konferencji. Za 3 Referaty na konferencje (opublikowane) we współautorstwie przyznano po 2 pkt za każdy. Wskazano, że osiągnięcie nie jest samodzielne, a we współautorstwie. Ogólna liczba punktów, tj. 4 została podzielona przez liczbę autorów - 2. 2. Za Udział w konferencji (z referatem):trzy konferencje , każda z koreferentem i za każdą przyznano 0,5 pkt, gdyż osiągnięcie nie jest samodzielne, a we współautorstwie. Ogólna liczba punktów 1 została podzielona przez liczbę autorów- 2. Za Średnią ocen (zaliczeń i egzaminów) uzyskanych w poprzednim roku akademickim: 5,0 przyznano skarżącemu 2,5 pkt. Łącznie dało to wynik 10 punktów. Jednocześnie wskazano, że komisja, po ocenie wszystkich wniosków złożonych przez doktorantów IV roku Wydziału [...] ustaliła, iż próg punktowy uprawniający do otrzymywania zwiększenia stypendium doktoranckiego z dotacji podmiotowej na dofinansowanie zadań projakościowych wynosi 11 pkt. Suma punktów uzyskana przez wnioskodawcę jest natomiast niższa, niż próg punktowy umożliwiający znalezienie się w grupie wyróżniających się doktorantów. Skarżący zwrócił się do Rektora o ponowne rozpoznanie sprawy. Kwestionowanej decyzji zarzucił naruszenie art. 8, art. 10 k.p.a. i niewłaściwą interpretację przepisów Regulaminu poprzez nieuzasadnione dzielenie punktów w przypadku współautorstwa oraz nieprzestrzeganie § 5 Regulaminu i błędne powołanie w podstawie prawnej decyzji art. 200 p.s.w. W konsekwencji zaskarżoną decyzją z dnia [...] lipca 2014 r., nr [...] Rektor Uniwersytetu [...] we W., działając na podstawie art. 104, 107 oraz art. 138 §1 pkt 1 w związku z art. 127 k.p.a. w zw. z art. 200, art. 200a oraz art. 207 ust. 1 ustawy oraz na podstawie Regulaminu przyznawania stypendiów doktoranckich z dotacji podmiotowej na dofinansowanie zadań projakościowych dla doktorantów Uniwersytetu [...] – zw. dalej – Regulaminem, wprowadzonego Zarządzeniem Rektora nr [...] utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] czerwca 2014 r. [...] Rektora ds. Nauki w sprawie odmowy przyznania A. Z. Stypendium doktoranckiego z dotacji podmiotowej na dofinansowanie zadań projakościowych w 2014 r. W uzasadnieniu decyzji po przedstawieniu dotychczasowego przebiegu postępowania wskazano, że po ponownym przeanalizowaniu wniosku doktoranta wykazano łącznie 10 pkt., a liczba ta nie kwalifikuje strony do grupy 30 % najlepiej ocenionych doktorantów III roku Wydziału [...], dlatego też Rektor postanowił podtrzymać swoją wcześniejszą decyzję. W skardze na powyższą decyzję skarżący zarzucił naruszenie § 2, 3 i 5 załącznika do Zarządzenia Rektora nr [...] zwanego Regulaminem przyznawania stypendiów doktoranckich z dotacji podmiotowej na dofinansowanie zadań projakościowych dla doktorantów Uniwersytetu [...] we W. poprzez błędną jego interpretację, a tym samym zastosowanie. Ponadto wywiódł zarzut naruszenia przepisów prawa procesowego poprzez naruszenie art. 8 i 10 k.p.a. Wobec wskazanych zarzutów wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu skargi podniósł, że § 5 Regulaminu wskazuje za jakie osiągnięcie przyznawane jest stypendium doktoranckie z dotacji projakościowej. Przedmiotowy regulamin nie zawiera żadnych informacji, o tym aby komisja rozpatrująca wnioski miała uprawnienia do wprowadzenia własnego regulaminu punktowania osiągnięć ujętych w "Kwestionariuszu Osiągnięć Doktoranta". Zdaniem strony stosowanie regulaminu punktowania jest niedopuszczalne z uwagi na fakt stworzenia go po złożeniu wniosków przez doktorantów. Skarżący podniósł, że powinien uzyskać 6 pkt za wygłoszone referaty na 3 konferencjach, 1,5 pkt za udział w trzech konferencjach naukowych oraz 4 pkt za opublikowany referat w materiałach konferencyjnych oraz 2,5 pkt za średnią ocen, co daje w sumie 14 pkt powodując, że powinien być zaliczony do 30 % najlepszych doktorantów. W odpowiedzi na skargę Rektor Uniwersytetu [...] wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Rozpoznając skargę na decyzję pamiętać trzeba, że została ona wydana w postępowaniu toczącym się ponownie, po wyroku tut. Sądu z dnia 10 lutego 2015 r., sygn. akt II SA/Wr 637/14, mocą którego uchylono poprzednio wydane w tej sprawie na wniosek skarżącego z dnia 17 kwietnia 2014 r. decyzje Rektora Uniwersytetu [...] w przedmiocie odmowy przyznania zwiększenia stypendium doktoranckiego z dotacji podmiotowej na dofinansowanie zadań projakościowych. Stosownie do treści art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz.718 zwanej dalej p.p.s.a.) ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Oznacza to, że w obecnie toczącym się postępowaniu Sąd jest związany tą oceną. We wspomnianym wyroku Sąd wyraźnie wskazał, że z decyzji wydanych w sprawie nie wynika jakimi przesłankami kierował się organ oceniając osiągnięcia skarżącego, o których mowa w §5 ust. 1 Regulaminu. Jednocześnie Sąd podkreślił, że w postępowaniu w sprawie przyznania stypendium powinny być przestrzegane zarówno ogólne zasady postępowania administracyjnego (art. 6, 7 i 8 k.p.a.), jak i podstawowe założenia procedury administracyjnej (art. 11 oraz art. 107 § 3 k.p.a.). Jednocześnie należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2014r., poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności organów administracji publicznej. Obowiązkiem sądu administracyjnego jest zatem stworzenie takiego stanu, że w obrocie prawnym nie będzie istniał i funkcjonował żaden akt lub czynność organu administracji publicznej niezgodny z prawem (por. T. Woś [w:] T.Woś, H. Knysiak – Molczyk, M. Romańska: "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", red. T.Woś, wydawnictwo LexisNexis, Warszawa 2005, str. 441). Realizację tego celu umożliwia zasada niezwiązania sądu granicami skargi, co oznacza, że dokonując kontroli sąd nie ogranicza się tylko do zbadania zasadności zgłoszonych w skardze wniosków i zarzutów (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Stosując przedstawione wyżej kryteria oceny, Sąd w pierwszej kolejności ocenił prawidłowość zastosowania przy załatwianiu sprawy przepisów postępowania administracyjnego, o którym była mowa we wskazanym na wstępie wyroku tut. Sądu, jako, że przepisy te rzutują na prawidłowość ustalonego stanu faktycznego, a tylko należycie ustalony stan faktyczny sprawy pozwala ocenić zasadność zastosowania konkretnych norm prawa materialnego. Przeprowadzona w powyższym zakresie kontrola wykazała, że tak zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji, wydane zostały z naruszeniem przepisów prawa w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 pkt.1 lit.c p.p.s.a., co powoduje, że decyzje te podlegają usunięciu z obrotu prawnego. Materialno-prawną podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowią przepisy ustawy z dnia 27 lipca 2005r. - Prawo o szkolnictwie wyższym, zwanej dalej ustawą, p.s.w. (Dz. U. z 2012r., poz. 572 ze zm.). Zgodnie z przepisem art. 200 p.s.w., uczestnik studiów doktoranckich może otrzymywać stypendium doktoranckie, którego minimalna wysokość nie może być niższa niż 60% minimalnego wynagrodzenia zasadniczego asystenta ustalonego w przepisach o wynagradzaniu nauczycieli akademickich (ust. 1 i 2). Decyzję o przyznaniu stypendium doktoranckiego, okresie jego pobierania oraz wysokości podejmuje w uczelni rektor, a w jednostce naukowej - jej dyrektor (ust. 3). Stypendia te w uczelni publicznej są finansowane w szczególności w ramach środków, o których mowa w art. 98 ust. 1, a w jednostkach naukowych w szczególności w ramach środków przewidzianych na rozwój kadr naukowych w przepisach o finansowaniu nauki. Art. 200a p.s.w. stanowi, że zwiększenie stypendium doktoranckiego z dotacji projakościowej, o której mowa w art. 94b ust. 1 pkt 5, przysługuje doktorantom wyróżniającym się w pracy naukowej i dydaktycznej. Tryb przyznawania zwiększenia stypendium doktoranckiego określa regulamin określony przez rektora po uzyskaniu opinii właściwego organu samorządu doktorantów, z uwzględnieniem zasady, że uprawnienie do otrzymywania tego stypendium przysługuje nie więcej niż 30% najlepszych doktorantów na poszczególnych latach studiów doktoranckich (ust. 1). Doktorantowi znajdującemu się w grupie 30% najlepszych doktorantów, któremu nie przyznano stypendium doktoranckiego, przyznaje się środki finansowe w wysokości kwoty zwiększenia stypendium, o którym mowa w ust. 1. Zwiększenie to staje się stypendium doktoranckim (ust. 2). Przy czym ustawodawca upoważnił ministra właściwego do spraw szkolnictwa wyższego do określenia, w drodze rozporządzenia, sposobu podziału i trybu przekazywania podmiotowej dotacji na dofinansowanie zadań projakościowych, biorąc pod uwagę w zakresie zadań, o których mowa w art. 94b ust. 1 pkt 5 - możliwość zwiększania stypendiów doktoranckich - uwzględniając jakość badań naukowych i kształcenia oraz stopień ich konkurencyjności w skali międzynarodowej (art. 96a ustawy). Zważyć jednocześnie przyjdzie, że zgodnie z art. 207 ust. 1 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym, do decyzji podjętych przez organy uczelni w indywidualnych sprawach studenckich stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz przepisy o zaskarżaniu decyzji do sądu administracyjnego. Przy czym decyzje wydawane przez rektora w pierwszej instancji są ostateczne. W takim przypadku stosuje się odpowiednio art. 127 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego (art. 207 ust. 2 ww. ustawy). W art. 201 ust. 1 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym ustawodawca upoważnił ministra właściwego do spraw szkolnictwa wyższego do określenia, w drodze rozporządzenia, warunków i trybu organizowania, prowadzenia i odbywania studiów doktoranckich, przyznawania stypendiów doktoranckich oraz zwiększania stypendium doktoranckiego z dotacji podmiotowej na dofinansowanie zadań projakościowych, a także minimalnej wysokości kwoty zwiększenia stypendium doktoranckiego. W wykonaniu powyższej delegacji Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego wydał w dniu 12 grudnia 2013 r. rozporządzenie w sprawie studiów doktoranckich i stypendiów doktoranckich (Dz. U. z 2013 r. , poz. 1581). W myśl § 14 ust. 1 i 2 rozporządzenia, zwiększenie stypendium doktoranckiego przyznaje, na wniosek doktoranta odbywającego studia doktoranckie w uczelni, rektor uczelni, po zaopiniowaniu przez komisję wniosków o przyznanie zwiększenia stypendium. Powyższe zwiększenie stypendium doktoranckiego może być przyznane na drugim roku i kolejnych latach studiów doktoranckich doktorantowi, który wyróżniał się osiągnięciami w pracy dydaktycznej lub badawczej lub osiągnięciami artystycznymi w roku akademickim poprzedzającym złożenie wniosku o przyznanie zwiększenia stypendium (§ 14 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia). Podobne regulacje zawarte zostały w Regulaminie przyznawania stypendiów doktoranckich z dotacji podmiotowej na dofinansowanie zadań projakościowych dla doktorantów Uniwersytetu [...] we W., stanowiącym załącznik do zarządzenia nr [...] Rektora Uniwersytetu [...] we W. z dnia [...] lipca 2012r. – dalej zwanym Regulaminem (k. 4 akt sądowych). ). W istocie przepisy te konkretyzują powołany wyżej przepis 200a ust. 1 ustawy, który ogólnie zakłada, że zwiększenie stypendium przysługuje doktorantom "wyróżniającym się w pracy naukowej i dydaktycznej". W myśl bowiem przepisu § 3 powołanego w podstawie prawnej Regulaminu uprawnienie do otrzymania tego stypendium przysługuje nie więcej niż 30% najlepszych doktorantów na poszczególnych wydziałach U[...] i latach studiów. W myśl § 5 Regulaminu stypendium doktoranckie z dotacji projakościowej może być przyznane doktorantowi II roku i kolejnych lat studiów, który wyróżniał się w poprzednim roku kalendarzowym w zakresie osiągnięć: a) naukowo – badawczych, b) przygotowania pracy doktorskiej, c) dydaktycznych, d) organizacyjnych. Stypendium doktoranckie może być przyznane doktorantowi pierwszego roku studiów doktoranckich, który osiągnął bardzo dobre wyniki w nauce w trakcie studiów drugiego stopnia albo jednolitych studiów magisterskich oraz w postępowaniu rekrutacyjnym (ust. 2). Warunkiem przyznania stypendium z dotacji projakościowej jest: a) złożenie przez doktoranta wniosku o stypendium projakościowe, stanowiące załącznik do Regulaminu, b) udokumentowanie wymaganych osiągnięć we właściwym kwestionariuszu osiągnięć doktoranta stanowiącym załącznik nr 2 lub 3 do Regulaminu, c) zaliczenie do grupy 30% najlepszych doktorantów na poszczególnych wydziałach i latach studiów na podstawie postępowania rankingowego przeprowadzonego na potrzeby przyznania stypendium doktoranckiego z dotacji projakościowej a dokonanego przez komisję stypendialną. Doktorantowi, który ukończył studia w terminie krótszym niż określony w akcie o utworzeniu tych studiów oraz uzyskał wyróżniającą ocenę rozprawy doktorskiej, za okres pozostały do terminu ukończenia studiów doktoranckich wypłaca się stypendium w kwocie stanowiącej iloczyn kwoty otrzymanego miesięcznie stypendium oraz liczby miesięcy, o które został skrócony okres studiów doktoranckich, nie większej jednak niż sześć miesięcy (ust. 4 ). Reasumując tę część rozważań należy zatem stwierdzić, że z powyższych przepisów wynika, że organem upoważnionym do przyznania lub odmowy zwiększenia stypendium doktoranckiego z dotacji podmiotowej na dofinansowanie zadań projakościowych nie jest Komisja, lecz wyłącznie Rektor. Komisja jest tylko organem opiniującym. To rektor orzekając o przyznaniu lub odmowie przyznania przedmiotowego zwiększenia winien uwzględniając przepisy procedury administracyjnej w pierwszej kolejności szczegółowo ocenić dokonania doktoranta, a następnie wynik tej oceny, z uwzględnieniem kryteriów określonych w ww. regulaminie szczegółowo przedstawić w uzasadnieniu decyzji wydanej na podstawie art. 200a p.s.w. przestrzegając podstawowe zasady postępowania administracyjnego. Tymczasem wydane w niniejszej sprawie decyzje należy uznać sprzeczne z podstawowymi zasadami postępowania administracyjnego (art. 7, art. 8, art. 9) k.p.a. a ich uzasadnienie nie spełnia wymogów określonych w art. 107 § 3 k.p.a. W konsekwencji prowadzi to do stwierdzenia, że dokonana przez Rektora ponowna ocena wniosku skarżącego była pozorna, a dodatkowo uzasadniona w sposób który uniemożliwia dokonanie rzetelnej oceny jej prawidłowości. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wydanego na skutek rozpatrzenia wniosku skarżącego z dnia 17 kwietnia 2014 r. Rektor wskazał bowiem, że to Komisja na posiedzeniu w dniu 16 maja 2014 r. ustaliła zasady punktacji osiągnięć, których celem było wyłonienie wyróżniających się doktorantów (30%), a zatem uprawnionych do otrzymania zwiększenia przedmiotowego stypendium. Organ wydając decyzję w pierwszej instancji przytoczył przyjęte przez Komisję zasady punktacji za osiągnięcia wykazane w kwestionariuszu osiągnięć doktoranta z jednoczesną informacją, że opublikowano je na stronie internetowej Działu Pomocy materialnej w dniu 29 maja 2014 r. Następnie wskazał ile punktów otrzymał skarżący za poszczególne pozycje wykazane w kwestionariuszu osiągnięć wraz z sumowaną liczbą punktów (10) stwierdzając jednocześnie, że nie dało to skarżącemu możliwości uzyskania wnioskowanego zwiększenia stypendium, wobec ustalonego przez komisję progu punktowego w ilości 11 pkt. Natomiast w zaskarżonej decyzji wydanej w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy Rektor ograniczył się w zasadzie do potwierdzenia ogólnej liczby punktów uzyskanych przez skarżącego i skonfrontowania jej z liczbą punktów uprawniających do otrzymania zwiększenia stypendium wedle ustalonego przez komisję- tym razem już w ramach jej kompetencji określonych w regulaminie- progu punktowego. W kontrolowanej decyzji brak jakiegokolwiek odniesienia do zarzutów zawartych we wniosku a dotyczących naruszenia art. 8, art. 10 k.p.a. nieuprawnionego dzielenia punktacji w przypadku współautorstwa oraz nieuprawnionego powołania w uzasadnieniu prawnym decyzji art.200 p.s.w. Tymczasem powołane wcześniej regulacje prawne nie pozostawiają wątpliwości, że postępowanie w sprawie przyznania zwiększenia stypendium doktoranckiego winno być prowadzone z uwzględnieniem przepisów k.p.a., a faktu tego nie zmienia powierzenie kontroli instancyjnej rozstrzygnięć wydanych w tym postępowaniu temu samemu organowi - rektorowi, w ramach postępowania wywołanego wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy (art. 127 § 3 k.p.a. w zw. z art. 207 ust. 2 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym). Zgodnie bowiem z art. 127 § 3 k.p.a., do wniosku tego stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołań, które z kolei (w art. 140 k.p.a.) odsyłają w sprawach nieuregulowanych do odpowiedniego stosowania przepisów o postępowaniu przed organami pierwszej instancji. Nadto, organy odwoławcze zobowiązane są do stosowania przepisów wspólnych wszystkim postępowaniom uregulowanym w k.p.a. zawartych w Dziale I Kodeksu zatytułowanym "Przepisy ogólne". Taki model postępowania dwuinstancyjnego uprawnia zaś stronę do dwukrotnego merytorycznego rozpatrzenia jej sprawy, a więc do dwukrotnej oceny dowodów, do ponownego rozpatrzenia wszystkich argumentów i opinii, a w konsekwencji do wydania rozstrzygnięcia, które najlepiej odpowiadać będzie prawu, interesowi społecznemu oraz interesowi strony. Nakłada to na organ obowiązek traktowania postępowania drugoinstancyjnego jako powtórzenia rozpatrywania i rozstrzygnięcia tej samej sprawy. Działanie organu drugiej instancji nie ma więc tylko charakteru postępowania kontrolnego, ale jest postępowaniem mającym na celu ponowne merytoryczne rozpatrzenie sprawy, będąc równoważnym w stosunku do postępowania przed organem pierwszej instancji. Do uznania, że zasada dwuinstancyjności postępowania administracyjnego została zrealizowana, nie wystarczy bowiem, by w sprawie zapadły dwa rozstrzygnięcia, dwóch organów różnych stopni. Konieczne jest również, by rozstrzygnięcia te zostały poprzedzone postępowaniem umożliwiającym osiągnięcie celu, dla którego postępowanie to zostało wszczęte (szerzej: Grzegorz Łaszczyca, Komentarz do art. 15 Kodeksu postępowania administracyjnego LEX/el., wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 kwietnia 2009 r. sygn. akt VIIISA/Wa 696/08, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 maja 2010 r. sygn. akt IV SA/Wa 650/10). W kontrolowanej sprawie zabrakło tych wszystkich elementów. Nadto zarówno w obu decyzjach jak i w aktach sprawy, mimo wykazanej wyżej wyłącznej kompetencji Rektora w tym zakresie, brak jest poza odniesieniem do zasad punktacji przyjętych przez Komisję już w trakcie ówcześnie prowadzonego postępowania dokumentu pochodzącego od uprawnionego organu, a ukazującego przesłanki przyznawania określonej liczby punktów w poszczególnych kategoriach. W konsekwencji nie jest możliwe dokonanie sądowej oceny sposobu obliczenia wskazanej w obu kontrolowanych decyzjach liczby punktów przyznanej skarżącemu w oparciu o zasady przyjęte przez Komisję, która jest jedynie organem opiniującym, pomocniczym. Dodatkowo stwierdzić przyjdzie, że organy administracji zobowiązane są uwzględnić stan faktyczny i prawny obowiązujący w dacie orzekania. Tymczasem jak wynika z nadesłanych na wezwanie Sądu do akt tej sprawy dokumentów na krótko przed wydaniem decyzji z dnia 30 czerwca 2015 r., ale już po wydaniu wyroku w tej sprawie z dnia 10 lutego 2015 r. sygn. akt IV SA/Wr 637/14, Rektor zarządzeniem nr [...] z dnia [...] czerwca 2015 r. dokonał nowelizacji Regulaminu poprzez dodanie ust. 5 do § 5 w brzmieniu "komisja stypendialna ustala ranking na podstawie liczby uzyskanych punktów za osiągnięcia o których mowa w§ 5 ust. 1. Liczba punktów za poszczególne osiągnięcia podawana jest do wiadomości doktorantów przed rozpoczęciem procesu przyznawania stypendium, w formie komunikatu Prorektora ds. Nauki". Taki komunikat prorektora został zatem zapewne wydany i w tym czasie. Sąd jednak nie dysponuje tym dokumentem. Mimo dwukrotnego wezwania Sądu organ nadesłał bowiem tylko bieżący Komunikat nr [...] Prorektora ds. Nauki Uniwersytetu [...] z dnia [...] lutego 2016 r. wydany w tym przedmiocie, który zresztą nadal obowiązuje i widnieje na stronie internetowej uczelni. Decyzja o przyznaniu zwiększenia stypendium, a w szczególności dokonana ocena osiągnięć studenta wydawana jest w ramach uznania administracyjnego, które pozwala właściwemu organowi- kompetencja bowiem musi każdorazowo wynikać z przepisów prawa (art. 6 k.p.a.)- na swobodną ocenę stanu faktycznego. Dowolność ta jest jednak pozorna, gdyż wskazany powyżej art. 107 § 3 K.p.a. obliguje organ do dokładnego i przekonującego wyjaśnienia podjętego rozstrzygnięcia z wyjaśnieniem podstawy prawnej decyzji. W takiej sytuacji organ w uzasadnieniu musi wskazać motywy jakimi kierował się rozstrzygając sprawę w taki, a nie inny sposób. W niniejszej sprawie oznacza to obowiązek uzasadnienia i wyjaśnienia przyznania i sposobu liczenia poszczególnej liczby punktów odpowiadających ocenie poszczególnych osiągnięć doktoranta. Obowiązek ten jest tym bardziej istotny, kiedy organ uczelni publicznej dysponuje środkami finansowymi z dotacji podmiotowej, których sposób dysponowania i cel określają przepisy ustawowe. W rozpatrywanej sprawie organ zbagatelizował jednak swoją rolę ograniczając się do zatwierdzenia zasad punktacji przyjętych w trakcie powadzonego postępowania przez nieuprawniony do tego organ (Komisję) oraz wyników postępowania rankingowego prowadzonego przez tę Komisję czym w istotny sposób naruszył jedną z najważniejszych zasad ogólnych postępowania administracyjnego -zasadę pogłębiania zaufania do władzy publicznej ( art. 8 k.p.a.) Powyższe naruszenia przepisów postępowania, które w niniejszej sprawie, zdaniem Sądu mają istotny wpływ na wynik sprawy, stanowią przesłankę do wyeliminowania obu kontrolowanych decyzji z obrotu prawnego. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 145 § ust. 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku. Czyniąc zadość wymaganiom określonym w art. 141 § 4 zdanie drugie p.p.s.a., Sąd pragnie wyjaśnić, że przy ponownym prowadzeniu postępowania organy uwzględnią ocenę prawną i wskazania powyżej wyrażone zgodnie z dyspozycją art. 153 p.p.s.a., co powinno znaleźć wyraz w uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia, spełniającym wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a.