IV SA/Wr 73/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Julia Szczygielska (sprawozdawca), Sędziowie: Sędzia NSA Tadeusz Kuczyński, Sędzia WSA Lidia Serwiniowska, Protokolant: sekretarz sądowy Aneta Januszkiewicz, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 11 czerwca 2014 r. sprawy ze skargi W. D. na decyzję Wojewody D. z dnia [...]r. nr [..] w przedmiocie wymeldowania z miejsca pobytu stałego I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu; III. przyznaje adwokatowi M. L. od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu kwotę 295,20 (słownie: dwieście dziewięćdziesiąt pięć 20/100) złotych w tym 23 % podatku VAT tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w postępowaniu sądowym. Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu decyzją z dnia [...] Nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (t.j. Dz. U. z 2006r., nr 139, poz. 993 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania W.D. od decyzji Burmistrza Z.S. z dnia [...]nr [...]orzekającej o wymeldowaniu w/w z miejsca pobytu stałego w lokalu nr [...] w miejscowości S., gm. Z.Ś., Wojewoda D. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie, organ odwoławczy stwierdził, że cyt.: (...) Postępowanie w sprawie wymeldowania W.D. z miejsca pobytu stałego w lokalu nr 1A w miejscowości S., gm. Z.Ś., w trybie art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, wszczęte zostało przez Burmistrza Z.S. w dniu 14 czerwca 2013 r. W tym też dniu do organu I instancji wpłynęło pismo W.B., syndyka masy upadłości Firmy w S. (firmy prowadzonej wcześniej przez W.D.), informujące, że w/w opuścił miejsce stałego zameldowania a obecnie odbywa karę pozbawienia wolności w Zakładzie Karnym nr 1 we W.. Jak dodatkowo wyjaśniono zainteresowany został zobowiązany do opuszczenia przedmiotowej nieruchomości i wydania go wnioskodawcy przez Sąd Rejonowy w Z. Ś. w prawomocnym wyroku z dnia 30 sierpnia 2012 r. sygn. akt I C 223/11. Zgodnie z wyjaśnieniami W.B. sporna nieruchomość jest składnikiem masy upadłości i podlega sprzedaży, w celu spłacenia roszczeń wierzycieli, zaś rzeczy pozostawione przez stronę w mieszkaniu zostaną zdeponowane do czasu opuszczenia przez wymienionego wspomnianego zakładu karnego.(...). W związku z powyższym, organ I instancji zwrócił się do Straży Miejskiej o przeprowadzenie wywiadu środowiskowego wśród osób zamieszkałych w okolicy miejsca zameldowania W.D.. W odpowiedzi poinformowano organ, że rozpytani sąsiedzi zeznali, iż ostatni raz widzieli zainteresowanego w okolicy ponad rok temu. Pismem z dnia 5 lipca 2013r. W. D. złożył w organie I instancji wyjaśnienia, równocześnie oświadczając, że nie godzi się z łączeniem eksmisji ze spornego lokalu z obowiązkiem orzeczenia o wymeldowaniu. Zainteresowany dołączył jednocześnie kopię pisma skierowanego do Niego z Ministerstwa Sprawiedliwości z dnia [...] nr[...], z którego wynika, że decyzją z dnia 11 maja 2012r. Minister Sprawiedliwości zawiesił prawa wynikające z licencji syndyka W. B. z uwagi na prowadzenie przeciwko wymienionemu dwóch postępowań o umyślne przestępstwa ścigane z oskarżenia publicznego. Nadto organ odwoławczy wskazał, że w dalszych czynnościach wyjaśniających organ I instancji wystąpił do Punktu Informacyjnego Krajowego Rejestru Karnego przy Sądzie Okręgowym w S. o podanie, czy W.D. figuruje w Kartotece Osób Pozbawionych Wolności oraz Poszukiwanych Listem Gończym. Jak wynika z uzyskanej odpowiedzi zainteresowany od dnia 17 grudnia 2012r. odbywa karę 6 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności w Zakładzie Karnym we W.. Po dokonaniu powyższych ustaleń organ I instancji wezwał strony do zapoznania się z materiałem dowodowym, dając jednocześnie możliwość wniesienia ewentualnych uwag bądź żądań, a następnie opisaną wyżej decyzją z dnia[...]., Nr [...] - orzekł wymeldowaniu W.D. z miejsca pobytu stałego w lokalu nr 1A w miejscowości S., gm. Z.Ś.. Od powyższej decyzji, zainteresowany W.D. wniósł, z zachowaniem ustawowych terminów, odwołanie. Organ II instancji utrzymując w mocy zaskarżoną decyzją, decyzję organu I instancji stwierdził, że materiał dowodowy sprawy bezsprzecznie dowodzi, iż W.D. nie zamieszkuje w miejscu stałego zameldowania. Ustalono bowiem, że od 2012r. przebywa w Zakładzie Karnym we W., gdzie odbywa karę 6 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności. Organ zauważył przy tym, że istotne dla niniejszej sprawy jest, iż wyrokiem Sądu Rejonowego w Z. Ś. z dnia 30 sierpnia 2012r., sygn. akt I C 223/11, orzeczono eksmisję w/w z rzeczonej nieruchomości z jednoczesnym brakiem uprawnień do otrzymania lokalu socjalnego. W dalszej uzasadnienia zaskarżonej decyzji, organ odwoławczy powołując wyrok WSA w Krakowie z dnia 15 lipca 2010r., sygn. akt III SA/Kr 88/10, stwierdził, że nieprzebywanie w miejscu stałego zameldowania w związku z utratą uprawnień do przebywania w lokalu jest aktem równoznacznym z ustaniem pobytu w tym lokalu w rozumieniu art. 6 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Opuszczenie więc lokalu wskutek wykonania wyroku orzekającego eksmisję jest opuszczeniem lokalu w rozumieli art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, które w konsekwencji uzasadnia orzeczenie o wymeldowaniu osoby eksmitowanej. W świetle powyższych uwag, argumenty przedstawione przez odwołującego się są - w ocenie organu odwoławczego bezskuteczne. Organ podkreślił, że pragnienie posiadania miejsca, do którego można wrócić po opuszczeniu Zakładu Karnego, pozbawione jest doniosłości z perspektywy branych pod uwagę przepisów o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Ewidencja ludności polega na rejestracji danych o miejscu pobytu osób, urodzeniach, zmianach stanu cywilnego, obywatelstwa, imion i nazwisk oraz o zgonach (art. 1 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych). Czynności meldunkowe mają zatem charakter wyłącznie rejestracyjny i porządkowy. Utrwalony w orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego oraz sądów administracyjnych jest pogląd - powtórzony ostatnio m.in. przez NSA w uzasadnieniu wyroku z dnia 15 grudnia 2011r. sygn. akt II ONP 3/11 - że celem ewidencji ludności jest jedynie gromadzenie danych o tym, gdzie dana osoba faktycznie przebywa, a nie potwierdzanie uprawnień danej osoby do przebywania w konkretnym lokalu. Ewidencja ludności służy zbieraniu informacji w zakresie danych o miejscu zamieszkania i pobytu osób, a więc rejestracji stanu faktycznego, a nie stanu prawnego. Nie jest ona formą kontroli nad legalnością zamieszkania i pobytu. Odwołujący tymczasem pragnie, poprzez wzruszenie decyzji o wymeldowaniu, potwierdzić swoje prawo do przedmiotowego lokalu bądź też takowe prawo na nowo uzyskać. Ustosunkowując się do kwestionowania przez W.D. przysługiwania W. B. prawa do dysponowania sporną nieruchomością z uwagi na zawieszenie jego licencji syndyka zgodnie z decyzją Ministra Sprawiedliwości z dnia 11 maja 2012r., organ odwoławczy zauważył, że przedmiotowa decyzja wydana została półtora roku temu, zaś od tego czasu zainteresowany brał czynny udział w wielu postępowaniach sądowych, gdzie okoliczność ta nie była w żaden sposób kwestionowana. Przykład wspomnianych działań stanowią kopie wyroku i postanowienia Sądu Rejonowego w Ząbkowicach Śląskich z dnia 30 sierpnia 2012r. i z dnia 27 maja 2013r. W obu wzmiankowanych orzeczeniach W. B. uznawany jest bez żadnych wątpliwości, jako Syndyk Masy Upadłości Firmy w S.. Równocześnie organ podkreślił przy tym, że już w piśmie z Ministerstwa Sprawiedliwości z dnia 21 maja 2012r., przesłanym do odwołującego, zaznaczono i wyjaśniono, iż nie przysługuje mu interes prawny w uzyskaniu rozstrzygnięcia dotyczącego zawieszenia prawa licencji syndyka W.B., z uwagi na fakt, iż decyzja ta nie wpłynie w żaden sposób na jego sytuację prawną. Oznacza to w ocenie organu odwoławczego, że zainteresowany nie został powiadomiony o sposobie załatwienia sprawy dotyczącej licencji w/w, wobec czego nie może zakładać, iż owe prawo zostało mu odebrane. W domyśle – zdaniem organu można jedynie dodać, że skoro w/w występował w późniejszym czasie jako syndyk masy upadłościowej wchodzącej w skład majątku odwołującego i okoliczność ta nigdy nie została zakwestionowana, to sprawa licencji zakończyła się dla niego pozytywnie. Za równie nieskuteczne należy – zdaniem organu odwoławczego uznać argumenty, jakoby po wydaniu decyzji o wymeldowaniu zainteresowany utracił jakiekolwiek miejsce pobytu. Wydanie przedmiotowej decyzji sprawi jedynie, że przestanie widnieć w prowadzonych rejestrach jako osoba stale zamieszkująca lokal nr 1A w miejscowości Stolce, a to przecież nie jest sprzeczne ze stanem faktycznym. Po odbyciu zasądzonej kary wymieniony będzie miał tak prawo jak i obowiązek dokonać zameldowania w miejscu, w którym w rzeczywistości będzie przebywał. W świetle orzecznictwa NSA (m.in. wyrok z dnia 14 maja 2001r., sygn. akt V SA 1496/00), pobyt stały w danym lokalu oznacza zamieszkiwanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego lub długotrwałego przebywania, z wolą koncentracji w danym miejscu swoich spraw życiowych, w tym założenia ośrodka osobistych i majątkowych interesów (art. 6 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych). Wychodząc z powyższego założenia należy - w ocenie organu przyjąć, że miejsce stałego pobytu danej osoby to miejsce, w którym osoba ta stale realizuje swoje podstawowe funkcje życiowe, tj. w szczególności mieszka, nocuje, spożywa posiłki, wypoczywa, przechowuje rzeczy niezbędne do codziennego funkcjonowania (odzież, żywność, meble), przyjmuje wizyty członków rodziny lub znajomych, utrzymuje chociażby okazjonalne kontakty z sąsiadami, przyjmuje i nadaje korespondencję. Miejscem stałego pobytu jest jednocześnie miejsce, w pobliżu którego lub w możliwie jak najmniejszym oddaleniu od którego zameldowany stara się koncentrować miejsce pracy lub nauki (ewentualnie miejsce dojazdu do miejsc pracy lub nauki), miejsca robienia zakupów i korzystania z usług, opieki medycznej, itd. Odnosząc więc powyższe do okoliczności niniejszej sprawy niemożliwym do uznania jest – w ocenie organu odwoławczego, że to właśnie w miejscu stałego zameldowania zainteresowany wykonuje wyliczone wyżej czynności. Co więcej nieuzasadnionym zdaje się domniemanie, iż w tym miejscu i w przyszłości będzie mógł je wykonywać. Wszak, zgodnie z twierdzeniami wnioskodawcy i obecnego dysponenta lokalu, mieszkanie ma zostać sprzedane a dochód z jego sprzedaży ma zostać oddany wierzycielom zainteresowanego. Z kolei wszystkie rzeczy strony pozostawione w lokalu zostaną oddane do tymczasowego depozytu. Niemożliwym i niezrozumiałym byłoby więc twierdzenie, że po odbyciu kary pozbawienia wolności - w 2018 r.- strona będzie miała realną możliwość zamieszkania pod tym adresem. Organ zauważył przy tym, że likwidacja masy upadłości ma na celu zaspokojenie wierzycieli w jak najwyższym stopniu ze środków uzyskanych ze sprzedaży majątku upadłego. Wynika z tego dla syndyka obowiązek zoptymalizowania wartości ekonomicznej masy upadłości i wyboru najkorzystniejszego wariantu sprzedaży. Sprzedaż lokalu, w którym zameldowane są osoby, niewątpliwie utrudnią i wydłuża dokonanie powyższej czynności. Zameldowanie, jako akt rejestracji, stanowi o miejscu faktycznego pobytu danej osoby. Po opuszczeniu Zakładu Karnego wymieniony ma więc prawo, ale i obowiązek dokonać stosownego aktu rejestracji, lecz jedynie w miejscu rzeczywistego pobytu. Nie można jednak dopuszczać do sytuacji - jak stara się czynić odwołujący - aby miejscem zameldowania osoby był lokal, w którym nie dość, że nie przebywa obecnie, nie dość, że nie będzie przebywać przez najbliższe 6 lat, to w dodatku mało prawdopodobnym jest, aby w ogóle mógł ponownie w nim zamieszkać. Działanie takie tworzy fikcję meldunkową niedozwoloną przepisami prawa. Organy administracyjne zajmujące się wydawaniem decyzji w przedmiocie zameldowania i wymeldowania nie mogą działać ponad prawem i pozostać bezczynnym w wymienionej powyżej sytuacji. Naruszałoby to wiarygodność działania samych organów, podważało by również zasadność i sens prowadzenia ewidencji miejsca pobytu osób. W dalszej części uzasadnienia zaskarżonej decyzji, organ odwoławczy przytaczając rozważania WSA w Gorzowie Wielkopolskim, zawarte w wyroku z dnia 3 lipca 2013r., sygn.akt I SA/Go 299/13, stwierdził, że wykonanie wyroku nakazującego opuszczenie lokalu jest opuszczeniem lokalu w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i (...), które uzasadnia wydanie decyzji o wymeldowaniu osób eksmitowanych zarówno wówczas, gdy wyrok zostanie wykonany dobrowolnie przez zobowiązanego, jak i wtedy, gdy wyrok zostanie wykonany w drodze egzekucji sądowej. Skutkiem wykonania wyroku orzekającego eksmisję danej osoby z lokalu jest ustanie pobytu tej osoby w tym lokalu w rozumieniu art. 6 ust. 1 w/w ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Różnorodność okoliczności faktycznych wielu spraw meldunkowych powodowała przyjęcie wykładni art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych mającej na celu ochronę osób, które zostały zmuszone do opuszczenia miejsca pobytu stałego na skutek niezgodnych z prawem działań współlokatorów lub innych osób. Należy jednak podkreślić, że dobrowolność opuszczenia miejsca stałego pobytu nie jest przesłanką ustawową wymeldowania, dlatego nie w każdym przypadku wskazania zaistnienia przesłanek wymeldowania będzie wymagało ustalenie, że opuszczenie miejsca pobytu stałego nie nastąpiło wbrew jej woli. Jeżeli opuszczenie przez daną osobę miejsca pobytu stałego jest powodowane zgodnymi z prawem władczymi działaniami organów państwa (w niniejszej sprawie orzeczenie eksmisji), to przy ustaleniu spełnienia przesłanek do wymeldowania tej osoby, przesłanka dobrowolności nie może być brana pod uwagę, ponieważ oczywistym jest, że działanie organów najczęściej w takich sytuacjach nie jest zgodne z wolą osoby, która ma opuścić lokal. Nadto należy zauważyć, że przebywanie zainteresowanego w chwili orzeczenia wyroku nakazującego eksmisję w zakładzie karnym w żaden sposób nie wpływa na legalność wykonania wyroku. Przymusowe opuszczenie lokalu przez osobę w nim zamieszkałą nie może stanowić przesłanki wymeldowania jedynie wówczas, gdy było wynikiem bezprawnego działania innych osób, a nie wtedy, gdy osoba jest zmuszona opuścić lokal wskutek zawinionych przez nią działań. Taka przesłanka została zdaniem organu spełniona w niniejszej sprawie. W.D. był zmuszony opuścić lokal mieszkalny w wyniku osadzenia w zakładzie karnym, gdzie odbywa karę pozbawienia wolności będącej następstwem popełnienia czynów przez niego zawinionych, a nie w wyniku bezprawnego działania osób trzecich. W okresie, gdy przebywał w zakładzie karnym orzeczono eksmisję. O braku dobrowolności opuszczenia miejsca stałego pobytu w kontekście przepisów ustawy o ewidencji ludności można mówić jedynie w przypadku, gdy doszło do tego na skutek bezprawnych działań innych osób, które doprowadziły do opuszczenia przez osobę zameldowaną miejsca zamieszkania oraz uniemożliwiają jej powrót do niego. Jeżeli natomiast do opuszczenia lokalu mieszkalnego doszło na skutek zatrzymania osoby zameldowanej i osadzenia jej w zakładzie karnym kwestia dobrowolności opuszczenia miejsca stałego pobytu nie ma znaczenia prawnego. Mając na uwadze powyższe, w szczególności osadzenie zainteresowanego w zakładzie karnym i odbywanie kilkuletniej kary pozbawienia wolności, a nadto orzeczenie wyroku nakazującego eksmisję, stwierdzić należy zdaniem organu odwoławczego, że organ I instancji zasadnie przyjął, iż W.D. opuścił miejsce stałego pobytu w rozumieniu art. 15 ust. 2 w/w ustawy, co z kolei uzasadniało wydanie decyzji w przedmiocie wymeldowania w/w ze spornego lokalu mieszkalnego. Zgodnie z regułą praworządności, zawartą w art. 7 kodeksu postępowania administracyjnego, organ analizując zgromadzony materiał dowodowy winien wziąć pod uwagę treść rozstrzygnięcia orzekającego eksmisję i przez jego pryzmat ocenić wyrażoną przez W.D. wolę przebywania w spornej nieruchomości, która w istocie stanowi podważenie pozostającego w obrocie prawnym, prawomocnego orzeczenia sądu powszechnego, czego wszak nie sposób zaakceptować. Przyjęcie odmiennego stanowiska stanowiłoby zdaniem organu zakwestionowanie skutków, jakie wywołuje orzeczenie o eksmisji, co w świetle zasady praworządności jest niedopuszczalne. Organ przywołał w tym miejscu pogląd WSA w Warszawie (wyrok z dnia 2 sierpnia 2012r. sygn. akt IV SA/Wa 674/12), iż okoliczność, czy eksmisja została wykonana zgodnie z prawem, np. czy została wykonana do lokalu zastępczego (socjalnego) czy też nie, pozostaje bez znaczenia dla bytu prawnego decyzji o wymeldowaniu, albowiem nie wpływa na ocenę zaistnienia podstaw prawnych do wymeldowania. Przepis art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności, wymaga dla zaistnienia przesłanek wymeldowania jedynie: opuszczenia miejsca pobytu stałego i niedopełnienia obowiązku wymeldowania. O braku dobrowolności opuszczenia miejsca stałego pobytu w kontekście przepisów ustawy o ewidencji ludności można mówić jedynie w przypadku, gdy doszło do tego na skutek bezprawnych działań innych osób, które doprowadziły do opuszczenia przez osobę zameldowaną miejsca zamieszkania oraz uniemożliwiają jej powrót do niego. Jeżeli natomiast do opuszczenia lokalu mieszkalnego doszło na skutek zatrzymania osoby zameldowanej w tym lokalu i osadzenia jej w zakładzie karnym, kwestia dobrowolności opuszczenia miejsca stałego pobytu nie ma znaczenia prawnego (wyrok WSA w Gorzowie Wlkp. z dnia 3 lipca 2013r. sygn. akt II SA/Go 299/13). Zdaniem organu, W.D. decydując się na popełnienie czynów zabronionych, winien przewidzieć ich negatywne dla siebie skutki właśnie w postaci osadzenia z Zakładzie Karnym. Kara jaką odbywa odwołujący, jest na tyle długa (6 lat i 6 miesięcy), iż trudno oczekiwać, aby po jej zakończeniu zainteresowany mógł swobodnie powrócić pod sporny adres. Organ podkreślił, że z uwagi na prawomocny wyrok eksmisyjny ewentualne powództwo o przywrócenie posiadania, które uznano by za działanie zmierzające do powrotu do miejsca zameldowania, nie mogłoby doprowadzić do uwzględnienia tego powództwa, bowiem odwołujący nie dysponuje żadnymi środkami prawnymi, które mogłyby doprowadzić do przywrócenia mu posiadania przedmiotowego lokalu. W takich okolicznościach sprawy zbędne było wykonanie - w drodze egzekucji komorniczej - przedmiotowego wyroku orzekającego eksmisję, skoro w/w opuścił miejsce stałego pobytu na skutek odbywania kary pozbawienia wolności. W tej sytuacji zamiar powrotu do przedmiotowego lokalu w bliżej nieokreślonej przyszłości nie może mieć żadnego wpływu na wynik sprawy. Fakt wydania prawomocnego wyroku eksmisyjnego wobec W.D. jest niesporny, a samo orzeczenie oznacza prawny nakaz opuszczenia lokalu i opróżnienia go z rzeczy osobistych z chwilą uprawomocnienia się wyroku. W tej sytuacji, organ odwoławczy orzekł jak wyżej. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wniósł W.D., zarzucając : - naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, poprzez ich niewłaściwą wykładnię oraz interpretację; - naruszenie przepisów prawa procesowego mającego istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 7 i 77 k.p.a. , poprzez dokonanie niewłaściwej oceny stanu faktycznego; - nadinterpretację przywołanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wyroków WSA oraz NSA z jednoczesnym "zlekceważeniem" twierdzeń wielu wyroków WSA oraz NSA, które "nie pasowały" do koncepcji decyzji Wojewody utrzymującej decyzję Burmistrza. Powołując się na powyższe zarzuty, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skargi skarżący podkreślił, że organ nie badał pod względem formalnym i prawnym dowodów złożonych do B. Z. a to: sprzeciwu z 5 lipca 2013r. wraz z dołączonymi dowodami świadczącymi, że wymeldowanie jest bezprawne, a także wniosku z 28 września 2013r. o zawieszenie postępowania administracyjnego w sprawie wymeldowania Jego osoby, w związku z wydaniem w dniu[...]. przez Prokuratora Prokuratury Rejonowej w S. postanowienia w sprawie oznaczonej sygn.akt [...] o wszczęciu śledztwa wobec 3 sędziów Sądu Rejonowego w W. oraz syndyka W.B. . Skarżący stwierdził, że organ odwoławczy w ogóle nie odniósł się do załączonych do tych pism dowodów, a w szczególności faktu, iż wyrok Sądu Rejonowego w Z. z 30 sierpnia 2012 r. o eksmisji, rażąco naruszył Jego prawa jako niepełnosprawnego, a które są zagwarantowane w Konstytucji RP w art. 30, art. 61, art. 64, art. 75 . Ponadto zdaniem skarżącego, niezasadnie pominięto fakt istnienia rodzinnego gospodarstwa rolnego J. i W. D., które posiada odrębny NIP i Regon, stąd ma zagwarantowaną trwałość w Konstytucji RP.Posiada ten sam adres co właściciele i istnieje nadal – gdyż zostało bezprawnie (" w drodze przestępstwa") włączone do masy upadłości Firmy , a to wbrew art. 6 ust. 5 Prawa upadłościowego, który stanowi, że gospodarstwo rolne (nie posiada zdolności upadłościowej, czyli nie może ogłosić upadłości, a tym samym włączyć do innej upadłości. Czynność W.B. w postaci włączenia do Masy Upadłości Firmy stanowi tzw. bezpodstawne wzbogacenie Masy Upadłości, stąd powinno zostać zwrócone w naturze lub adekwatnej rekompensacie odszkodowawczej, które pozwoli odtworzenie całego majątku gospodarstwa rolnego. Nadto skarżący podkreślił, że w dniu 17 grudnia 2013r. zwrócił się do Sądu Rejonowego w Wałbrzychu o wstrzymanie likwidacji majątku, o stwierdzenie nieważności postępowania upadłościowego oraz o odwołanie syndyka, a także uchylenie uchwały Rady Wierzycieli wraz z wnioskiem o wyłączenie wszystkich sędziów Sądu Rejonowego w W. i zmianie właściwości Sądu do rozpoznania tych wniosków ze względu na toczące się postępowanie karne [...] w Prokuraturze Rejonowej w S. wobec 3 Sędziów tegoż Sądu. Zdaniem skarżącego nie jest zatem prawdą, że już nie wróci do swojego mieszkania, gdyż skutkiem działań Prokuratury i Sądu będzie unieważnienie wszystkich czynności syndyka, w tym także złożenia wniosku o wymeldowanie Jego osoby. Ponadto skarżący podkreślił, że Jego pobyt, który określono na 6 lat 6 miesięcy w Zakładzie Karnym może ulec znacznemu skróceniu, ponieważ został uniewinniony w kilku sprawach z oskarżenia Urzędu Kontroli Skarbowej w W. tj. 12.09.2011r., II K 181/07; 22.10.2012 r., II K 19/12; 23.12.2013r., II K 1/12 wyrokami (prawomocnymi) Sądu Rejonowego w Z. Ś. Ponadto pobyt skarżącego w szpitalu ZK – 1 W. nie pomógł, a pogorszył Jego zdrowie i dlatego oczekuje na przerwę w karze celem leczenia na wolności, stąd musi mieć lokum w S. 1A. Skarżący wniósł zatem jak na wstępie. W odpowiedzi na skargę Wojewoda D. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej (§ 1), przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 przywołanego przepisu). Sądy administracyjne, kierując się kryterium legalności, dokonują zatem oceny zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Wobec treści skargi godzi się podnieść, że rozstrzygając w granicach danej sprawy, Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że ma prawo wziąć pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze (art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, Nr 1270 ze zm.- zwanej dalej p.p.s.a.). Stosując przedstawione wcześniej kryteria oceny Sąd w pierwszej kolejności ocenił prawidłowość zastosowania przy załatwianiu sprawy przepisów postępowania administracyjnego. Przepisy te rzutują bowiem na prawidłowość ustalonego stanu faktycznego, a tylko należycie ustalony stan faktyczny sprawy pozwala ocenić zasadność zastosowania konkretnych norm prawa materialnego. Przeprowadzona w powyższym zakresie kontrola wykazała, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów prawa w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 pkt.1 lit." c" p.p.s.a., co powoduje, że decyzja ta podlega usunięciu z obrotu prawnego. Podkreślić należy, że odwołanie jest instytucją procesową tworzącą możliwości uprawnionym podmiotom zaskarżenia decyzji administracyjnej. Zgodnie zaś z przepisem art. 140 k.p.a. w administracyjnym postępowaniu odwoławczym w sprawach nieuregulowanych odrębnie w szczególnym przepisie, mają odpowiednie zastosowanie przepisy o postępowaniu przed organami pierwszej instancji. Wniesienie odwołania przenosi zatem na organ odwoławczy kompetencje do ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy, rozstrzygniętej decyzją organu pierwszej instancji. Przy czym należy podkreślić, że zgodnie z zasadą dwuinstancyjności, wynikającą z treści art. 138 k.p.a., organ odwoławczy nie może się ograniczyć wyłącznie do kontroli decyzji organu pierwszej instancji, lecz obowiązany jest ponownie rozstrzygnąć sprawę. Rozstrzygnięcie to polega na ponownym rozpoznaniu sprawy merytorycznie w jej całokształcie w oparciu o stan prawny i faktyczny obowiązujący w dniu wydania decyzji ostatecznej. Organ ten musi ocenić, czy na tle określonego stanu faktycznego organ pierwszej instancji podjął właściwe rozstrzygnięcie. Ponadto organ odwoławczy obowiązany jest rozpatrzeć wszystkie żądania strony podniesione w odwołaniu i ustosunkować się do nich w uzasadnieniu swojej decyzji. Może również, jeżeli uzna to za konieczne, przeprowadzić uzupełniające postępowanie dowodowe. Dwuinstancyjność postępowania oznacza, że złożenie przez stronę odwołania od decyzji organu pierwszej instancji powoduje, iż sprawa rozpoznawana jest ponownie przez organ odwoławczy. Organ ten rozpoznaje sprawę, a nie odwołanie (wyrok NSA z dnia 1 października 2009r., sygn. akt II FSK 658/08, publ. LEX nr 532803). Powyższe pozwala na przyjęcie stwierdzenia, że organ odwoławczy jest obowiązany ocenić prawidłowość decyzji pierwszoinstancyjnej nie tylko w granicach zarzutów przedstawionych w odwołaniu, lecz także pod kątem przepisów prawa materialnego i procesowego, które mają zastosowanie w sprawie rozstrzygniętej tą decyzją. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie organ drugiej instancji nie przeprowadził w całokształcie postępowania odwoławczego, co skutkuje tym, iż nie można uznać, że przyjęty przez organ odwoławczy stan faktyczny sprawy jest tym samym zgodny z hipotezą normy prawa materialnego. W takim przypadku brak było dostatecznych podstaw do rozstrzygnięcia sprawy, a rozstrzygnięcie dokonane mimo to przez organ odwoławczy jest w konsekwencji wadliwe. Zdaniem Sądu, powyższe uchybienia stanowią niewątpliwie naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (art.15 k.p.a.), a także przepisów procedury administracyjnej, w szczególności art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 i art. 81, art. 138 k.p.a., a także przepisu art. 107 § 3 k.p.a.. Przystępując do merytorycznego rozpoznania niniejszej sprawy, wskazać należy, że w myśl przepisu art. 61 § 1 k.p.a., postępowanie administracyjne wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Przepis ten niewątpliwie winien być interpretowany w powiązaniu z przepisami prawa materialnego, które wyznaczają rodzaj spraw załatwianych w formie decyzji oraz normują inicjatywę, co do powstania stosunku prawnego określonej treści. Zasadniczą zatem kwestią w rozpoznawanej sprawie staje się okoliczność (poruszana także w toku postępowania przez skarżącego), czy W. B., występujący w niniejszej sprawie jako Syndyk posiada przymiot strony, a konkretnie czy był osobą uprawnioną do występowania z wnioskiem o wymeldowanie skarżącego z pobytu stałego z lokalu nr 1 w miejscowości S. [...} Wskazać należy, że zgodnie z art. 28 k.p.a., stroną postępowania jest wyłącznie osoba, której interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo która żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Oznacza to, że podstawowe znaczenie dla wykładni tego przepisu ma pojęcie interesu prawnego. Czynnikiem różnicującym interes prawny i interes faktyczny jest istnienie lub brak normy prawnej przyznającej ochronę danemu podmiotowi. O istnieniu zaś interesu prawnego decydują przepisy prawa materialnego przyznające stronie konkretne, indywidualne i aktualne korzyści. Interes prawny jest kwalifikowanym interesem faktycznym, który wynika z określonego przepisu prawnego odnoszącego się wprost do sytuacji danego podmiotu i pojawia się wówczas, gdy istnieje związek między obowiązującą normą prawa materialnego a sytuacją prawną tegoż podmiotu (por. wyrok NSA z 2 czerwca 1998 r., IV SA 2164/97LEX nr 43262). Oznacza to, że interes prawny mają tylko te z podmiotów, których sytuacja prawna wynika wprost z normy prawa materialnego, a nie powstaje za pośrednictwem drugiego podmiotu. Drugą szczególną cechą interesu prawnego jest jego realność, interes ten musi rzeczywiście istnieć w dacie stosowania danych norm prawa administracyjnego. Nie może to być interes tylko przewidywany w przyszłości ani hipotetyczny (por. wyrok NSA w Warszawie z dnia 19 marca 2002 r., sygn. akt IV SA 1132/00; wyrok NSA w Warszawie z dnia 19 marca 2002 r., sygn. akt IV SA 1132/00, wyrok WSA w Warszawie z dnia 29 sierpnia 2007 r. Sygn. akt IV SA/Wa 907/07). Warunkiem zatem wszczęcia, jak i dopuszczenia danego podmiotu do udziału w postępowaniu administracyjnym jest ustalenie, a tym samym wykazanie, że podmiot ten posiada interes prawny w sprawie. Innymi słowy, pojęcie strony, jakim posługuje się art. 28 k.p.a., tak jak to już wyżej Sąd podkreślił - może być wyprowadzone tylko z przepisów prawa materialnego, czyli z normy prawnej, która stanowi podstawę ustalenia uprawnienia lub obowiązku. W rozpatrywanej sprawie kluczowe są, zatem przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 993 ze zm.), które to stanowiły podstawę prawną decyzji organu pierwszej instancji z dnia [...]., nr [...]o wymeldowaniu skarżącego z pobytu stałego w lokalu (brak podania przez organ nr) w miejscowości S.1A, jak i zaskarżonej decyzji Wojewody D. z dnia 2 grudnia 2013r., utrzymującej w mocy przedmiotową decyzję organu I instancji. I tak w myśl art. 2 w/w ustawy, osoba przebywająca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest obowiązana wykonywać obowiązek meldunkowy określony w ustawie, a który to obowiązek polega na: 1) zameldowaniu się w miejscu pobytu stałego lub czasowego; 2) wymeldowaniu się z miejsca pobytu stałego lub czasowego; 3) zameldowaniu o urodzeniu dziecka; 4) zameldowaniu o zmianie stanu cywilnego; 5) zameldowaniu o zgonie osoby (art. 4 ustawy). Zgodnie z treścią art. 15 ust. 1 omawianej ustawy, osoba, która opuszcza miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące, jest obowiązana wymeldować się w organie gminy, właściwym ze względu na dotychczasowe miejsce jej pobytu, najpóźniej w dniu opuszczenia tego miejsca. Natomiast w myśl art. 15 ust. 2 powołanej ustawy, organ gminy wydaje na wniosek właściciela lub innego podmiotu dysponującego tytułem prawnym do lokalu lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. Z treści cyt. wyżej przepisu art.15 ust.2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych, jednoznacznie wynika, że legitymację do złożenia wniosku o wymeldowanie jak i posiadanie przymiotu strony w prowadzonym postępowaniu przysługuje jedynie właścicielowi lub innemu podmiotowi, który dysponuje tytułem prawnym do lokalu, z którego ma być wymeldowana dana osoba. Mając na uwadze przytoczone wyżej regulacje prawne, Sąd w pierwszej kolejności zwrócił uwagę na okoliczność, że postępowanie w sprawie wymeldowania skarżącego z pobytu stałego, organ I instancji wszczął i prowadził na wniosek W.B. Syndyka Masy Upadłości Firmy Z akt administracyjnych jednoznacznie wynika, że to wniosek w/w Syndyka z dnia 12 czerwca 2013r., który wpłynął do organu I instancji w dniu 14 czerwca 2013r., spowodował wszczęcie w niniejszej sprawie postępowanie, a o czym organ I instancji poinformował skarżącego oraz W.B. – Syndyka, zawiadomieniem z dnia[...], Nr [...] Nadto powyższe, znajduje potwierdzenie stwierdzeniem organu I instancji zawartym tak w części wstępnej opisanej wyżej decyzji z dnia 30 września 2013r., jaki i w uzasadnieniu tej decyzji, gdzie stwierdzono jednoznacznie, że postępowanie zostało wszczęte 14 czerwca 2013r. na wniosek W.B., Syndyka Masy Upadłości Firmy w S., a przedmiotowa decyzja wydana została po rozpatrzeniu wniosku W.B. Syndyka Masy (...). Oznacza to, że występujący w niniejszej sprawie jako wnioskodawca W. B. Syndyk Masy Upadłości Firmyw S., winien był dowieść w sposób jednoznaczny swojej legitymacji procesowej do występowania w charakterze strony w postępowaniu o wymeldowanie skarżącego z wnioskowanego lokalu. Okoliczność ta jest o tyle istotna, że w toku prowadzonego postępowania skarżący podnosił, powołując się na pismo Ministerstwa Sprawiedliwości z dnia [...] Nr [...], iż na mocy decyzji Ministra Sprawiedliwości z dnia 11 maja 2012r. zawieszono W. B. prawa wynikające z licencji syndyka. W konsekwencji tegoż przyjąć należy, że skarżący zarzucał, iż w/w nie był osobą uprawnioną do żądania wszczęcia postępowania w niniejszej sprawie. Organ I instancji kwestię tę całkowicie pominął, a organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji ograniczył się jedynie do stwierdzenia, cyt.: " (...) przedmiotowa decyzja wydana została półtora roku temu, zaś od tego czasu zainteresowany brał czynny udział w wielu postępowaniach sądowych, gdzie okoliczność ta nie była w żaden sposób kwestionowana. Przykład wspomnianych działań stanowią kopie wyroku i postanowienia Sądu Rejonowego w Z. Ś. z dnia 30 sierpnia 2012 r. i z dnia 27 maja 2013 r. W obu wzmiankowanych orzeczeniach W. B. uznawany jest bez żadnych wątpliwości, jako syndyk masy upadłości Firmy w S..(...)" W świetle powyższego, mając na uwadze cyt. wyżej przepis art.15 ust.2 omawianej ustawy, nie można przyjąć, by w sposób należyty wyjaśniona została kwestia statusu W.B. Syndyka, występującego w niniejszej sprawie jako wnioskodawca. Zdaniem Sądu oparcie się w istocie na przypuszczeniach związanych jedynie z upływem czasu od dnia wydania decyzji Ministra Sprawiedliwości o zawieszeniu prawa wynikającego z licencji syndyka (decyzja z dnia 11 maja 2012r.), przy równoczesnym zaniechaniu chociażby poprzez wystąpienie do Ministra Sprawiedliwości o przesłanie informacji w tej kwestii, stanowi naruszenie podstawowych zasad określonych w k.p.a. Podkreślić przy tym należy, że zasady uzyskiwania i tryb przyznawania licencji syndyka, odmowy jej przyznania, cofania i zawieszania prawa wynikających z tej licencji określone zostały w ustawie z dnia 15 czerwca 2007r. (Dz.U. Nr 123, poz.850 ze zm.), co zaś umknęło uwadze organowi odwoławczemu. Zważyć należy, że ustaleniu kręgu podmiotów będących stronami postępowania w sprawie o wymeldowanie - zakresu podmiotowego - służyć mają wszelkie dostępne organowi środki dowodowe (art. 7 k.p.a.). W tej sprawie organ naruszył zasadę zobowiązującą do podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy (art. 7 w związku z art.136 k.p.a.), zebrania i rozpatrzenia w wyczerpujący sposób całego materiału dowodowego oraz właściwej jego oceny (art. 77, art. 80 k.p.a.), Również z akt sprawy nie wynika, a co jest w niniejszej sprawie kolejną istotną kwestią, czy lokal z którego wymeldowania skarżącego żądał w/w, czyli lokal nr 1 w miejscowości Stolec 1A wchodził w skład Masy Upadłości W.D. prowadzącego działalność gospodarcza pod nazwą Firmy z/s w S. (pkt I postanowienia Sądu Rejonowego w W. z dnia 24 czerwca 2004r., sygn.akt VI GU 37/04). Wyjaśnienie tej okoliczności było o tyle istotne, że skarżący w toku postępowania, okoliczność tę podważał, gdy zaś orzekające w niniejszej sprawie organy, nad kwestią tą przeszły do porządku. Podkreślić przy tym należy, że w myśl przepisu art.68 ust.1 ustawy z dnia 28 lutego 2003r. Prawo upadłościowe i naprawcze (Dz.U. z 2012r., poz. 1112), skład masy upadłości ustala syndyk na podstawie wpisów w księgach upadłego oraz dokumentów bezspornych. Ustalenie zaś składu masy upadłości następuje przez sporządzenie spisu inwentarza (art.69 ust.1 w/w ustawy Prawo upadłościowe i naprawcze). Z powyższych postanowień wynika, że ustalenie masy upadłości jest obowiązkiem syndyka, a po drugie ustalenia składu masy upadłości, czyli co wchodzi w skład masy upadłości - następuje przez spisanie inwentarza. W ocenie Sądu, zaniechanie przez organy wyjaśnienia również powyższych kwestii, niezbędnych do ustalenia (wykazania) przesłanek materialnych określonych w cyt. wyżej art.15 ust.2 ustawy, poprzez chociażby zażądanie od W.B. spisu inwentarza Firmy w S., na okoliczność wykazania przez w/w interesu prawnego w niniejszej sprawie, czyli wykazania, że w/w dysponuje tytułem prawnym do przedmiotowego lokalu, powoduje, że co najmniej przedwczesne było wydanie kwestionowanych decyzji w sprawie wymeldowania skarżącego z opisanego wyżej lokalu. Uchybienie powyższe jest o tyle istotne, że : - wniosek W.B. dotyczył wymeldowania skarżącego z lokalu nr 1 w miejscowości S. [...], - organ I instancji orzekł zaś o wymeldowaniu skarżącego z lokalu mieszkalnego (bez oznaczenia numeru lokalu), - gdy z kolei zaś organ II instancji w części wstępnej zaskarżonej decyzji określił dodatkowo numer lokalu na [...]i wskazał miejscowość "S.", czyli inną miejscowość co dodatkowo wskazywałoby na brak zgodności pomiędzy wnioskiem (żądaniem) o wymeldowanie a wydanymi w sprawie decyzjami. Biorąc pod uwagę powyższe, uznać należało, iż organ odwoławczy z naruszeniem podstawowych reguł postępowania administracyjnego wadliwie uznał, że ustalony w sprawie stan faktyczny jest wystarczający do ostatecznego rozstrzygnięcia sprawy. W ocenie Sądu, nie zostały natomiast podjęte wszelkie kroki celem dokładnego wyjaśnienia jej stanu faktycznego. W przypadku wystąpienia, tak jak w niniejszej sprawie, spornych interesów, organ orzekający winien był dołożyć szczególnej staranności w wyjaśnieniu wszelkich, niejasnych kwestii. Treść uzasadnienia podjętej przez ten organ odwoławczy decyzji nie zawiera natomiast ustaleń świadczących o tym, że podjęto wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jak również w sposób wyczerpujący nie zebrano i nie rozpatrzono materiału dowodowego. W rozpatrywanej sprawie zachodziła niewątpliwie potrzeba uzupełnienia postępowania wyjaśniającego, zatem w pierwszej kolejności organ odwoławczy powinien rozważyć zastosowanie art. 136 k.p.a.. W okolicznościach niniejszej sprawy, przedwczesne było zatem rozpatrywanie przez Sąd podnoszonych w skardze dalszych zarzutów, a dotyczących zwłaszcza pozostałych kwestii merytorycznych, tym samym dokonywanie oceny pod tym kątem zaskarżonej decyzji. W ponownie przeprowadzonym postępowaniu, organ winien mieć także na względzie zgłoszony przez skarżącego wniosek z dnia 28 września 2013r. ( wpływ do organu I instancji 8 października 2013r.) o zawieszenie postępowania, zwłaszcza, że stosownie do art. 101 § 3 k.p.a., na postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania służy stronie zażalenie. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" cytowanej wyżej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w pkt I sentencji wyroku. Orzeczenie w pkt II sentencji wyroku znajduje uzasadnienie w art. 152 tej ustawy, zaś orzeczenie o wynagrodzeniu dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu w art. 250 p.p.s.a. Czyniąc zadość wymaganiom określonym w art. 141 § 4 zdanie drugie p.p.s.a., Sąd wyjaśnia, że wskazania co do dalszego postępowania wynikają wprost z zaprezentowanych rozważań i sprowadzają się do przeprowadzenia postępowania dowodowego zmierzającego do prawidłowego ustalenia stanu faktycznego i prawnego sprawy, przestrzegając przy tym także przepisu art.78 § 1 k.p.a. oraz obowiązku sporządzenia uzasadnienia decyzji zgodnie z wymogami wynikającymi z art. 107 § 3 k.p.a.. Równocześnie podkreślić należy, że organ winien orzekać zgodnie ze stanem faktycznym ustalonym na dzień orzekania. H.B.9.07.2014 r.