IV SA/Wr 740/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wanda Wiatkowska – Ilków (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Henryk Ożóg Sędzia WSA Alojzy Wyszkowski po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 7 lipca 2016 r. sprawy ze skargi A. G. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowań zakończonych decyzjami ostatecznymi oddala skargę w całości. Postanowieniem nr [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. na podstawie art. 138 § 1 pkt. 1 w związku z art.144, art.148 § 2, art.149 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego - po rozpatrzeniu zażalenia A. G. na postanowienie wydane z upoważnienia Burmistrza Miasta Ś. przez Dyrektora Ośrodka Pomocy Społecznej w Ś. z dnia [...] czerwca 2015 roku Nr [...] w sprawie odmowy wznowienia postępowań zakończonych decyzjami ostatecznymi Nr [...] z dnia [...] września 2012 r. i Nr [...] dnia [...] lutego 2013 r. utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu podano, że pismem z dnia 15 czerwca 2015 r. A. G. wniósł skargę o wznowienie postępowania w sprawach dotyczących decyzji przyznających J. K. środki z funduszu alimentacyjnego oraz decyzji orzekających o obowiązku zwrotu tych środków przez dłużnika. Wskazał, że bez własnej winy nie brał udziału w postępowaniu a nadto, że na poczet alimentów wpłacił kwotę 504,49 zł w dniu 25 sierpnia 2012 r. i 251,70 zł w dniu 26 października 2012 r. Ponadto wnioskodawca podał, że od kilkunastu lat przebywa za granicą i nie wiedział, że przedstawicielka ustawowa małoletniej J. K. pobiera świadczenia alimentacyjne ze Skarbu Państwa. O fakcie tym dowiedział się z pisma Sądu Okręgowego w Ś. z dnia 4 lutego 2015 r. Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2015 roku organ l-szej instancji odmówił wznowienia postępowań zakończonych decyzjami ostatecznymi Nr [...] z dnia [...] września 2012 r. i Nr [...] z dnia [...] lutego 2013 r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ I instancji podał, że wnioskodawca o wydanych decyzjach wiedział w dniu 3 marca 2015 r. kiedy to składał wniosek o ustalenie aktualnego zadłużenia wobec funduszu alimentacyjnego, o zawieszenie egzekwowania zobowiązań dłużnika i o umorzenie części zaległości z uwagi na sytuację zdrowotną i materialną. Nadto pismem z dnia 13 kwietnia 2015 r. został poinformowany o zadłużeniach, a jego pełnomocnik w dniu 24 kwietnia 2015 r. zapoznał się z całością akt sprawy w Ośrodku Pomocy Społecznej. Zażalenie na postanowienie złożył A. G. zarzucając: - naruszenie art. 148 § 2 k.p.a. przez przyjęcie, że do ustalenia kiedy strona dowiedziała się o decyzji mającej być przedmiotem wznowienia postępowania, nie jest niezbędne posiadanie informacji z jakiej daty pochodzi decyzja oraz jaka jest jej szczegółowa treść, wystarczająca natomiast jest ogólna wiedza, że były wydane decyzje zobowiązujące do zwrotu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego, - naruszenie art. 57 § 5 pkt 2 k.p.a. przez przyjęcie, że dla oceny zachowania terminu znaczenie ma data wpływu pisma do właściwego organu, a nie data nadania pisma w polskiej placówce pocztowej wyznaczonej w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. prawo pocztowe. Podnosząc powyższe zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i nadanie dalszego biegu postępowaniu o wznowienie. W uzasadnieniu zażalenia podał, że postanowienie narusza prawo. Bezsporne jest bowiem w sprawie, że decyzje, co do których wnioskowano wznowienie, pełnomocnik dłużnika otrzymał w dniu 21 maja 2015 r. Decyzje były przekazane przez przedstawicieli ustanowionych dla nieznanego z miejsca pobytu A. G.: E. B., M. R. oraz R. S. Wszystkie decyzje wraz z pismami przewodnimi podpisanymi przez w/w przedstawicieli przesłał OPS w Ś. na adres kancelarii pełnomocnika w jednej kopercie, którą otrzymał w dniu 21 maja 2015 r., co bezspornie wynika z potwierdzenia odbioru przesyłki, które posiada OPS w Ś. Dopiero w tym dniu pełnomocnik mógł zapoznać się z informacjami dotyczącymi daty wydania decyzji o przyznaniu świadczeń, daty decyzji o orzeczeniu obowiązku zwrotu, okresu za jako orzeczono obowiązek zwrotu środków, wysokości żądanego zwrotu. Uzasadniając swoją decyzję Kolegium podało, że zgodnie z art. 145 § 1 k.p.a. W sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli: 1) dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe; 2) decyzja wydana została w wyniku przestępstwa; 3) decyzja wydana została przez pracownika lub organ administracji publicznej, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 24, 25 i 27; 4) strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu; 5) wyjdą, na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję; 6) decyzja wydana została bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu; 7) zagadnienie wstępne zostało rozstrzygnięte przez właściwy organ lub sąd odmiennie od oceny przyjętej przy wydaniu decyzji (art. 100 § 2); 8) decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione. Powołało także treść art.147, art.149 k.p.a. Podało, że w powyższej sprawie strona wskazała jako podstawę prawną swojego wniosku art. 145 § 1 pkt 4) i 5) k.p.a. W myśl natomiast art. 148 § 1 i 2 Podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Słusznie organ l-szej instancji przyjął w powyższej sprawie, że skarga o wznowienie postępowania została złożona z uchybieniem terminu o jakim mowa wyżej. Nie budzi wątpliwości że strona w lutym 2015 r. dowiedziała się, że w sprawie zapadły decyzje dotyczące wypłaty świadczeń z funduszu alimentacyjnego na rzecz małoletniej córki oraz że posiada z tego tytułu zadłużenia. Potwierdza to w pełni pismo pełnomocnika wnioskodawcy z dnia 3 marca 2015 r. a więc niewątpliwie, że 3 marca 2015 r. jest tą data od, której biegł termin o jakim mowa w art. 148 k.p.a. i że upływał on w dniu 3 kwietnia 2015 r. Za niezasadne przy tym uznać należy zarzuty strony, że termin ten powinien być liczony od daty, w której strona mogła zapoznać się z decyzją. Wskazany wyżej przepis art. 148 § 2 k.p.a. nie budzi wątpliwości, że ustawodawca liczy bieg terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania nie od daty doręczenia decyzji, lecz od dnia, w którym strona dowiedziała się o danej decyzji, tj. powzięła wiadomość o istnieniu decyzji i zawartym w niej rozstrzygnięciu. Powzięcie wiadomości o wydaniu decyzji nie jest tym samym, co zawiadomieniem o pełnej treści decyzji, co mogłoby nastąpić dopiero po doręczeniu decyzji. W pierwszym przypadku chodzi tylko o informację o wydaniu decyzji, w drugim o czynność jej doręczenia. Artykuł 148 § 2 k.p.a. nie wymaga dnia rozpoczęcia biegu terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. dopełnienia wymogu doręczenia decyzji, której dotyczy żądanie wznowienia. Bieg tego terminu rozpoczyna się w dacie powzięcia przez stronę wiadomości o istnieniu danej decyzji. Taki też pogląd wyrażono w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 marca 2006 r. sygn. akt II OSK 822/05 i z dnia 15 maja 2008 r. II OSK 547/07 oraz wyroku Sadu Najwyższego z dnia 6 sierpnia 2014 r. II UK 525/13. Tym samym zasadnym jest przyjęcie, że strona składając w dniu 16 czerwca 2015 r. wniosek o wznowienie postępowania uchybiła terminowi do jego złożenia co uzasadniało odmowę wznowienia postępowania. Skargę na powyższe postanowienie wniósł A. G. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie prawa: 1) art. 148 § 1 k.p.a. przez jego niezastosowanie w sytuacji gdy podstawą wniosku o wznowienie był również przepis art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. wskazujący na nieznane organowi nowe fakty i dowody, a przepis art. 148 § 1 k.p.a. jednoznacznie stanowi, że początkiem terminu do żądania wznowienia jest dowiedzenie się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia, 2) błędną interpretację art. 148 § 2 k.p.a. przez uznanie, że określenie "strona dowiedziała się o decyzji" oznacza najbardziej ogólną wiedzę, że jakieś decyzje dotyczące obowiązku zwrotu alimentów zapadły przy braku informacji pozwalających na sformułowanie żądania wznowienia postępowania, bądź odstąpienia od żądania wznowienia wykorzystując treść art. 146 § 2 k.p.a. oraz art. 147 k.p.a., 3) popełnienie oczywistej omyłki przez przyjęcie że skarga o wznowienie ponownie dotyczyła uprawnionej J. K., podczas gdy bezspornie drugi wniosek o wznowienie dotyczył alimentów należnych D. G. W związku z powyższymi zarzutami wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia. W uzasadnieniu skargi podał, że od kilkunastu lat przebywał za granicą. W Polsce miał dwie małoletnie córki J. K. oraz D. G. Córkę J. od urodzenia alimentował wysyłając jej matce alimenty. Od października 2014 r. przebywał w Polsce ścigany w wyniku uruchomienia Europejskiego Nakazu Aresztowania. W marcu 2015 r. pełnomocnik skarżącego przekazał OPS w Ś. wszystkie dowody wpłat dokonane przez dłużnika na rzecz obu córek z żądaniem ich uwzględnienia przy rozliczeniach pomiędzy funduszem alimentacyjnym, a dłużnikiem. W tym momencie jedynie Dyrektor OPS miał pełną wiedzę co do wypłaconych dla uprawnionych środków z funduszu, co do decyzji na podstawie których wypłaty nastąpiły, co do decyzji zobowiązujących dłużnika do zwrotu środków, o dokonaniu przez zobowiązanego dobrowolnych wpłat, o których OPS nie został przez osoby uprawnione powiadomiony. Dane te wraz z żądaniem dłużnika zaliczenia wpłaconych kwot na poczet długu zawartym w piśmie z dnia 3 marca 2015 r. wystarczy do wznowienia postępowań z urzędu na mocy art. 147 k.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. W tym czasie dłużnik nie miał podstaw do żądania wznowienia postępowania. Nie znając dat wydania decyzji i okresu na jakie opiewały nie mógł porównać ich z datami wpłat alimentów i stwierdzić czy i za jakie okresy uprawnione otrzymywały podwójne alimenty. Wprawdzie skarżący wiedział w marcu 2015 r. o wydaniu jakichś decyzji w postępowaniu prowadzonym bez jego wiedzy, ale celem dłużnika nie było wznawianie wszelkich postępowań ale tylko takich, w których decyzja mogła być zmieniona na jego korzyść zgodnie z treścią art. 146 § 2 k.p.a. Bez dostępu do decyzji skarżący nie był w stanie stwierdzić, które decyzje zobowiązujące do zwrotu środków dotyczyły okresów podwójnie opłacanych. Wznowienie postępowania w oparciu o przesłanki wskazane we wniosku – nie uczestniczenia w postępowaniu jak i nowych dowodów wymagały dostępu do decyzji, co nastąpiło dopiero 21 maja 2015 r. Przepis art. 148 § 1 i § 2 k.p.a., oraz orzecznictwo wydane na ich tle wskazują, że ratio legis rozwiązań ustawowych jest ustanowienie początku terminu do żądania wznowienia postępowania w dniu kiedy strona postępowania zdobyła wiedzę niezbędną do sporządzenia wniosku o wznowienie zgodnego z wymogami prawa. Może się zdarzyć w szczególnych okolicznościach, że dniem tym będzie powzięcie informacji, że decyzja zapadła. Jednakże w większości przypadków niezbędna jest znajomość takich elementów decyzji, które umożliwiają sporządzenie wniosku o wznowienie. Następnie skarżący powołał orzecznictwo, które według niego potwierdza przedstawione wywody. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Przedstawił rozstrzygnięcia organów i ich uzasadnienie a także treść zażalenia skarżącego. Podał, że bezsporne jest, że decyzje, co do których wnioskowano wznowienie, pełnomocnik otrzymał 21 maja 2015 r. Dopiero w tym dniu pełnomocnik mógł zapoznać się z informacjami dotyczącymi daty wydania decyzji o przyznaniu świadczeń, daty decyzji o orzeczeniu obowiązku zwrotu, okresu za jaki orzeczono obowiązek zwrotu środków, o wysokości żądanego zwrotu. Bezspornym jest także i to, że strona w lutym 2015 r. dowiedziała się, iż w sprawie zapadły decyzje dotyczące wypłaty świadczeń z funduszu alimentacyjnego na rzecz córki wnioskodawcy J. oraz, że posiada z tego tytułu zadłużenia. Potwierdza to pismo wnioskodawcy (pełnomocnika wnioskodawcy) z dnia 3 marca 2015 r. W świetle powyższych okoliczności data 3 marca 2015 r. jest tą datą, od której biegł termin o jakim mowa w art. 148 k.p.a. i upływał on w dniu 3 kwietnia 2015 r. W ocenie Kolegium niezasadne są zarzuty strony, że termin ten powinien być liczony od daty w której strona mogła zapoznać się z decyzją. Zgodnie z art. 148 § 2 k.p.a. bieg terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania liczy się nie od daty doręczenia decyzji, lecz od dnia, w którym strona dowiedziała się o danej decyzji i zawartym w niej rozstrzygnięciu. Organ wskazał również na orzeczenia NSA i Sądu Najwyższego prezentując wyżej wymieniony pogląd. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2014 r., poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta, o czym stanowi § 2 powołanego wyżej artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola zaskarżonego postanowienia i postanowienia je poprzedzającego nie daje podstaw do uznania, że doszło do naruszenia prawa uzasadniającego uchylenie zaskarżonych postanowień. Przypomnieć należy, że zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2015 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. utrzymało w mocy postanowienie Dyrektora Ośrodka Pomocy Społecznej w Ś. z dnia [...] czerwca 2015 r. w sprawie odmowy wznowienia postępowań Nr [...] z dnia [...] września 2012 r. i Nr [...] z dnia [...] lutego 2013 r. Pierwsza z nich dotyczyła przyznania świadczeń z funduszu alimentacyjnego na rzecz małoletniej J. K. w kwocie 350 zł od dnia 1 lipca 2012 r. do dnia 30 września 2012 r., druga – obowiązku zwrotu przez A. K. kwoty 1.050 zł wypłaconej z funduszu alimentacyjnego w oparciu o decyzję z dnia [...] września 2012 r. Skarżący wymienił dwie podstawy wznowienia – określone w art. 145 § 1 pkt 4 i 5 k.p.a. Według skarżącego podstawą do wznowienia był fakt, że strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu (pkt 4), oraz, że wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi który wydał decyzję (pkt 5). Podstawy wznowienia, mimo, że nie były przedmiotem oceny organów mają istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy z uwagi na treść art. 148 k.p.a. Był on podstawą do wydania zaskarżonego postanowienia. Mówi on, że podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej postawę do wznowienia postępowania (§ 1). Termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Z przepisu powyższego wynika, że zasadą jest, że termin do złożenia podania o wznowienie postępowania to jeden miesiąc od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania – za wyjątkiem jednej sytuacji – mianowicie, gdy wznawia się postępowanie z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4. Wówczas to termin do wniesienia podania biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Jak stwierdzono wyżej skarżący wnosi o wznowienie postępowania w oparciu o dwie przesłanki. Jedną z nich jest przesłanka wymieniona w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. W ocenie Sądu uwzględnienie wniosku o wznowienie postępowania w obu sprawach – w oparciu o powyższą podstawę nie jest możliwe – tzn. rozstrzygnięcie jest prawidłowe albowiem o wydanych decyzjach strona dowiedziała się już w marcu 2015 r. Z akt administracyjnych sprawy wynika – jednoznacznie, że strona wiedziała o decyzjach – przyznającej świadczenia z funduszu alimentacyjnego oraz dokonującej zwrotu przez skarżącego wypłaconej kwoty tytułem świadczeń alimentacyjnych. Świadczy o tym treść pisma skarżącego z dnia 3 marca 2015r. Wnioskodawca zwalczał w nim obie decyzje twierdząc, że uprawniona otrzymała podwójne alimenty (od skarżącego oraz z funduszu alimentacyjnego). Zwalczał także egzekucję prowadzoną wobec skarżącego, której przedmiotem było odzyskanie kwoty wypłaconej uprawnionej tytułem alimentów. W ocenie Sądu nie ma znaczenia dla sprawy, że wymienione wyżej decyzje zostały przesłane na wniosek skarżącego i odebrane przez niego dopiero w dniu 21 maja 2015 r. W myśl art. 148 § 2 k.p.a. wiedza o decyzjach nie jest równoznaczna z jej doręczeniem. W 148 § 2 k.p.a. użyto pojęcia "dowiedziała się". Dowiedzieć się to znaczy mieć wiedzę o jakimś fakcie – w tym przypadku o istnieniu decyzji. Działania pełnomocnika w sprawie, wizyty w OPS, o czym mówią organy i potwierdza pełnomocnik skarżącego, wskazują jednoznacznie, że strona posiadała wiedzę, że decyzje zostały wydane i czego dotyczą. Jednakże przesłanki określone w pkt 4 i 5 art. 148 k.p.a. nie są kumulatywne. Uchybienie terminu do wniesienia podania w oparciu o przyczynę określoną w pkt 4 nie wyłącza rozpoznania wniosku w oparciu o przesłankę określoną w pkt 5. Wówczas to termin do wznowienia postępowania wynosi jeden miesiąc od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Analiza akt administracyjnych według Sądu daje podstawę do uznania, że istotnie wniosek z dnia 15 czerwca 2015 r. o wznowienie postępowania na tej podstawie (art. 145 § 1 pkt 5) jest spóźniony. Pełnomocnik skarżącego w piśmie z dnia 3 marca 2015 r. kierowanym do Ośrodka Pomocy Społecznej w Ś. – podaje, że skarżący dopiero z pisma Prezesa Sądu Okręgowego w Ś. z dnia 4 lutego 2015 r. dowiedział się, że przedstawicielka ustawowa J. K. pobiera świadczenia z funduszu alimentacyjnego. Dalej pełnomocnik skarżącego twierdziła, że skarżący płacił alimenty i "nie dał powodu do wszczynania egzekucji komorniczej i pobierania świadczeń z Funduszu Alimentacyjnego". Wnioski w końcowej części pisma są następujące: Skarżący wnosi o: ustalenie aktualnego zadłużenia wobec Funduszu Alimentacyjnego z tytułu zobowiązań alimentacyjnych przy uwzględnieniu przedstawionych dowodów wpłat, zawieszenie egzekwowania zobowiązań dłużnika na czas jego pozbawienia wolności i braku jakiegokolwiek zatrudnienia, i umorzenia znacznej części zaległości z uwagi na sytuację zdrowotną i materialną dłużnika. Do pisma dołączono dowody wpłat, które według skarżącego potwierdzają wpłaty alimentów. Z pisma powyższego wynika, że skarżący w dacie jego sporządzenia. miał wiedzę o okolicznościach dających podstawę do wznowienia postępowania w oparciu o omawiany pkt 5 art. 148 § 1 k.p.a. Mówi bowiem w nim wyraźnie, że łożył na małoletnią córkę i wypłaty z funduszu alimentacyjnego nie były uzasadnione. Należy również zwrócić uwagę na pismo OPS w Ś. z dnia 13 kwietnia 2015 r. kierowane do pełnomocnika skarżącego (stanowiące odpowiedź na Jej pismo z dnia 3 marca 2015 r.) Organ odpowiada na wnioski pismo skarżącego z dnia 3 marca 2015 r., wyraźnie też wyjaśnia jakie wpłaty wykazane dowodami dołączonymi do pisma z dnia 3 marca 2015 r. zostały zaliczone jako wpłacone alimenty i jakie wypłacone świadczenia z funduszu alimentacyjnego uznano za nienależne pobrane świadczenia. Jest to z pewnością moment, o którym pełnomocnik skarżącego został powiadomiony o zaliczeniu wpłat i od tej daty powstała możliwość ustalenia okresu za jaki były wypłacane świadczenia z funduszu alimentacyjnego i kiedy z tego tytułu wypłacone, czyli danych, o których mowa w skardze i odwołaniu. Pismo to doręczono wnioskodawcy w dniu 28 kwietnia 2015r. Należy również zauważyć jedną okoliczność, organy obu instancji podkreślają, że pełnomocnik skarżącego w lutym i marcu 2015 r. był obecny w OPS i zapoznał się z aktami administracyjnymi, w tym decyzjami. W skardze wątek ten nie jest podnoszony przez pełnomocnika skarżącego. W zażaleniu na postanowienie organu I instancji pełnomocnik nie zaprzecza tej okoliczności tzn. wizyty w OPS, twierdzi tylko, że zapoznano ją z protokołami przesłuchań osób uprawnionych na okoliczność pobierania przez nie podwójnych świadczeń. Pełnomocnik skarżącego w tym momencie wiedział, co najmniej, o istnieniu decyzji nakazujących wypłatę świadczeń alimentacyjnych i następnie zwrotu wydatkowanych przez Gminę świadczeń. Celem wizyty było wykazanie niesłuszności tych decyzji. O tym, że skarżący wiedział o decyzji nakazującej zwrot należności z tytułu wypłaconych świadczeń alimentacyjnych wynika, choćby, z powołanego pisma skarżącego z dnia 3 marca 2015 r., w którym wnosi o zawieszenie postępowania egzekucyjnego. Według Sądu skoro wnioskodawca miał wiedzę o decyzjach – przyznającej świadczenie alimentacyjne oraz o decyzji w przedmiocie zwrotu wypłaconych z tego tytułu świadczeń, a także przekonanie, że są one niesłusznie wydane, to jego rzeczą było ustalenie daty wydania decyzji, jej numeru i ewentualnie innych niezbędnych danych, jeżeli pełnomocnik uznał, że taka potrzeba istnieje. Warto zauważyć, że wnioski o wznowienie postępowania z dnia 15 czerwca 2015 r. nie zawierają żadnych danych, które wymagały szczególnej wiedzy o decyzjach (poza datą i numerem). Wiedzę o dacie i numerze decyzji, wobec nawet ogólnej wiedzy o ich istnieniu, pełnomocnik mógł uzyskać w każdej chwili. Zgodzić się należy z organem, że art. 148 k.p.a. jako moment liczenia terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania nie ustala momentu doręczenia decyzji. Takim momentem są omówione wyżej okoliczności. Sąd zauważa również, że tylko w wyjątkowych sytuacjach możliwe jest wznowienie decyzji administracyjnej między innymi w omawianych sytuacjach. Jest to wyjątek od przyjętej w k.p.a. trwałości decyzji administracyjnej. Z tego względu sytuacja dająca podstawę do wzruszenia prawomocnych decyzji jest obwarowana czasowo. W tych okolicznościach należy uznać, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu i tym samym na podstawie art. 151 p.p.s.a. należało orzec jak wyżej.