IV SA/Wr 753/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym Przewodniczący : Sędzia NSA Julia Szczygielska (spr.) Sędziowie : Sędzia WSA Lidia Serwiniowska Sędzia WSA Alojzy Wyszkowski Protokolant : Dorota Hurman po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 10 stycznia 2013 r. sprawy ze skargi Centrum Kształcenia i Wychowania Ochotniczych Hufców Pracy w O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie odmowy dofinansowania kosztów kształcenia I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. nie orzeka w przedmiocie wykonania zaskarżonej decyzji; III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz Centrum Kształcenia i Wychowania Ochotniczych Hufców Pracy w O. kwotę 240 (słownie: dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu decyzją z dnia [...], nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 69 ustawy z dnia 7 września 1991r. o systemie oświaty (Dz.U. z 2004r. Nr 256, poz. 2572 ze zm.), art. 11, art. 12 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. z 2008r. Nr 69, poz. 415 ze zm.), rozporządzenia Ministra Płacy i Polityki Społecznej z dnia 26 kwietnia 2007r. w sprawie refundowania ze środków Funduszu Pracy wynagrodzeń wypłacanych młodocianym pracownikom (Dz.U. z 2007r. Nr 77, poz. 518 z późn.zm.), rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 22 lipca 2011r. w sprawie szczegółowych zadań i organizacji Ochotniczych Hufców Pracy (Dz.U. Nr 155, poz. 920) po rozpatrzeniu odwołania strony skarżącej od decyzji Burmistrza N. z dnia [...], nr [...] o odmowie dofinansowania kosztów kształcenia M. C. i P. P., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Powyższe rozstrzygnięcie oparte zostało na następujących ustaleniach faktycznych i prawnych. Wnioskiem z dnia 6 sierpnia 2012r. Centrum Kształcenia i Wychowania OHP w O. wystąpiło do Burmistrza Miasta N. o dofinansowanie kosztów kształcenia młodocianych pracowników – M. C. w zawodzie kucharza małej gastronomii i P. P. w zawodzie murarza, przedkładając: zaświadczenie o zatrudnieniu jako instruktorów przygotowania zawodowego H. C. w zawodzie kucharza małej gastronomii i H. Ś. w zawodzie murarza; dyplom uzyskania przez H. C. tytułu mistrza w zawodzie małej gastronomii; zaświadczenie o ukończeniu przez H. C. kursu przygotowania pedagogicznego dla instruktorów praktycznej nauki zawodu; świadectwo ukończenia przez H. Ś. Technikum Mechanicznego w zawodzie technik budowlany; świadectwo ukończenia kursu kwalifikacyjnego pedagogicznego dla nauczycieli praktycznej nauki zawodu; świadectwo pracy H. Ś. w RSP w J. na stanowisku Kierownika Grupy Budowlanej w okresie od 12.12.1982r. do 10.07.1984r.; świadectwo pracy H. Ś. w Zakładzie Remontowo-Budowlanym w B. w okresie od 9.08.1979r. do 3.09.1981r.; umowę o pracę w celu przygotowania zawodowego zawartą z M. C. od 1.09.2010r. do 30.06.2012r.; umowę o pracę zawartą z P. P. od 1.09.2010r. do 30.06.2012r.; zaświadczenie o zadaniu egzaminu w zawodzie kucharza małej gastronomii przez M. C.; zaświadczenie o zdaniu egzaminu w zawodzie murarza przez P. P.; zaświadczenie o byciu uczniem gimnazjum w roku szkolnym przez M. C.; zaświadczenie o byciu uczniem gimnazjum w roku szkolnym 2011/2012 przez P. P., świadectwo pracy M. C. w OHP; świadectwo pracy P. P. w OHP. Organ I instancji opisaną wyżej decyzją z dnia [...], odmówił Centrum Kształcenia i Wychowania Ochotniczych Hufców Pracy w O. dofinansowania kosztów kształcenia małoletnich pracowników M. C. i P. P. Od decyzji odwołanie złożyło CKiW Ochotniczych Hufców Pracy w O. kwestionując zasadność jej wydania i wskazując na to, że OHP posiada kwalifikacje wymagane do prowadzenia przygotowania zawodowego młodocianych. Wydając zaskarżoną decyzję Samorządowe Kolegium Odwoławcze zważyło, że zgodnie z zasadą dwuinstancyjności organ odwoławczy obowiązany jest ponownie rozpoznać i rozstrzygnąć sprawę rozstrzygniętą decyzją organu I instancji z zastrzeżeniem rozwiązania przyjętego w art. 138 § 2 k.p.a. Organ odwoławczy nie może zatem ograniczyć się tylko do kontroli decyzji organu I instancji, a obowiązany jest ponownie rozstrzygając sprawę. Kolegium wskazało, że w myśl art. 69 ustawy z dnia 7 września 1991r. o systemie oświaty (Dz.U. z 2004r. Nr 256, poz. 2572 ze zm.) zadania w zakresie kształcenia i wychowania młodzieży wykonują także Ochotnicze Hufce Pracy organizowane na zasadach określonych w odrębnych przepisach. Z wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 24 czerwca 1998r. sygn.akt. III APa 30/98 wynika, że Ochotnicze Hufce Pracy - ich jednostki organizacyjne zgodnie z ustawą o systemie oświaty wyłączone zostały z placówek oświatowo-wychowawczych funkcjonujących w systemie oświaty. Ustawa o systemie oświaty reguluje działalność OHP jedynie w takim zakresie, w jakim pełnią one funkcje edukacyjne, a więc wspomagają proces nauki i wychowania młodzieży pozostającej pod opieką OHP. Ochotnicze Hufce Pracy działają obecnie na podstawie przepisów rozdziału 5 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Zgodnie z tą ustawą OHP są państwową jednostką budżetową, nadzorowaną przez ministra właściwego do spraw pracy (art. 11u.p.z.), wykonują zadania państwa w zakresie zatrudnienia oraz przeciwdziałania marginalizacji i wykluczeniu społecznemu młodzieży, a także zadania w zakresie jej kształcenia i wychowania (art. 12 ust. 1 u.p.z.). Ochotnicze Hufce Pracy w zakresie, o którym mowa w art.12 ust. 2, organizują rekrutacje młodzieży do OHP, prowadzą działalność edukacyjno-szkoleniową oraz w porozumieniu z kuratorami oświaty i organami prowadzącymi szkoły kierują uczestników OHP do szkół i placówek, o których mowa w przepisach o systemie oświaty (art. 12 ust. 3 u.p.z.). Młodzież objęta opieką Ochotniczych Hufców Pracy, która ukończyła 15 lat najpóźniej w dniu rozpoczęcia zajęć dydaktyczno-wychowawczych, jeżeli: 1) ma opóźnienie w cyklu kształcenia i nie rokuje ukończenia szkoły podstawowej lub gimnazjum dla dzieci i młodzieży albo 2) ma uwarunkowania psychofizyczne lub trudną sytuację życiową ograniczającą możliwość nauki w szkole - może uczęszczać do szkół dla dorosłych (art. 12 ust. 4 u.p.z.). Z art. 12 ust. 5 pkt 5 ww. ustawy wynika, że w zakresie zatrudnienia oraz przeciwdziałania marginalizacji i wykluczeniu społecznemu młodzieży Ochotnicze Hufce Pracy refundują koszty poniesione przez pracodawcę na wynagrodzenia i składki na ubezpieczenia społeczne młodocianych pracowników, zatrudnionych na podstawie umowy o pracę w celu przygotowania zawodowego w ramach szkoleń ogólnych w rozumieniu przepisów o dopuszczalności pomocy publicznej dla przedsiębiorców. Art. 12 ust. 6 ustawy stanowi, że Ochotnicze Hufce Pracy mogą dokonywać zwrotu kosztów poniesionych przez pracodawcę na wynagrodzenia i składki na ubezpieczenia społeczne młodocianych pracowników zatrudnionych na podstawie umowy o pracę w celu przygotowania zawodowego z uwzględnieniem wykazu zawodów, o którym mowa w art. 8 ust. 1 pkt 15, do wysokości najniższych stawek, określonych w odrębnych przepisach obowiązujących w okresie, za który jest dokonywana refundacja na podstawie umowy zawartej z pracodawcą lub organizacją zrzeszającą pracodawców. W dalszej części uzasadnienia zaskarżonej decyzji, Kolegium wskazało, że w rozporządzeniu Ministra Płacy i Polityki Społecznej z dnia 26 kwietnia 2007r. w sprawie refundowania ze środków Funduszu Pracy wynagrodzeń wypłacanych młodocianym pracownikom - ustalono szczegółowe warunki i tryb refundowania pracodawcom ze środków Funduszu Pracy wynagrodzeń wypłacanych młodocianym pracownikom oraz składek na ubezpieczenia społeczne od refundowanych wynagrodzeń, w szczególności elementy wniosku o zawarcie umowy o refundację, elementy umowy o refundację i wniosku, podmioty uprawnione do zawarcia umowy o refundację, elementy umowy o pracę i wniosku o zwrot poniesionych kosztów przez pracodawcę. Zdaniem Kolegium, z powołanych wyżej przepisów wynika, że pracodawca bez względu czy jest to OHP czy też do 31 grudnia 2010r. gospodarstwo pomocnicze przy OHP powinien ubiegać się o refundację wypłaconych wynagrodzeń na podstawie ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz rozporządzenia w sprawie refundowania ze środków Funduszu Pracy wypłacanych młodocianym pracownikom, a nie na podstawie ustawy o systemie oświaty. Z tego też względu Kolegium stwierdziło, że nie jest uzasadnione domaganie się od Burmistrza N. refundacji kosztów kształcenia młodocianych. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na powyższą decyzję Centrum Kształcenia i Wychowania OHP w O. zarzucając rażące naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 12 ust. 5 pkt. 5 i ust. 6 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, poprzez błędną wykładnię tych przepisów i ich niewłaściwe zastosowanie, poprzez uznanie pojęcia "refundacji", o której mowa w ustawie za tożsame z pojęciem "dofinansowania", jak i rażące naruszenie przepisów prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 65 § 1 k.p.a. , art. 6 k.p.a., art. 7 k.p.a. i art.. 9 k.p.a. poprzez naruszenie zasady ogólnej udzielenia informacji, nie dochowując należycie i wyczerpująco informacji o okolicznościach faktycznych i prawnych, dotyczących warunków korzystania z dofinansowania kosztów kształcenia - wniosło o uchylenie wydanych w sprawie decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi, strona skarżąca podkreśliła, że wbrew twierdzeniom organu, wniosek o dofinansowanie kosztów kształcenia młodocianych pracowników, M. C. i P. P., został złożony przez wnioskodawcę dnia 2 sierpnia 2012r., a nie jak przyjmuje Kolegium w dniu 6 sierpnia 2012r. Nadto zdaniem skarżącej, organ mylnie założył, powołując się na art. 12 ust. 5 pkt 5 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, że chodzi o refundowanie ze środków Funduszu Pracy wynagrodzeń wypłacanym młodocianym pracownikom i opierając się na rozporządzeniu Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 22 lipca 2011 r. w sprawie zadań i organizacji Ochotniczych Hufców Pracy. Strona skarżąca stwierdziła, że należy dokonać rozróżnienia refundowania, od dokonania zwrotu kosztów poniesionych przez pracodawcę w związku z zatrudnieniem młodocianych pracowników na podstawie umowy o pracę w celu przygotowania zawodowego. Skarżąca podzieliła pogląd wyrażony przez organ, iż Ochotnicze Hufce Pracy są państwową jednostką budżetową, nadzorowaną przez ministra właściwego do spraw pracy, wykonują zadania państwa w zakresie zatrudniania oraz przeciwdziałania marginalizacji i wykluczeniu społecznemu młodzieży, a także zadania w zakresie jej kształcenia i wychowania. Faktem jest, iż z art. 12 ust. 5 pkt. 5 ustawy o promocji zatrudnienia (...) - wynika, że w zakresie zatrudnienia oraz przeciwdziałania marginalizacji i wykluczeniu społecznemu młodzieży Ochotnicze Hufce Pracy refundują koszty poniesione przez pracodawcę na wynagrodzenia i składki ubezpieczenia społeczne młodocianych pracowników, zatrudnionych na podstawie umowy o pracę w celu przygotowania zawodowego w ramach szkoleń ogólnych w rozumieniu przepisów o dopuszczalności pomocy publicznej dla przedsiębiorców, lecz bezspornym pozostaje również fakt, iż Ochotnicze Hufce Pracy wnosiły o zwrot kosztów poniesionych przez pracodawcę na młodocianych pracowników zatrudnionych na podstawie umowy o pracę w celu przygotowania zawodowego. Strona skarżąca wskazała, że wprawdzie organ wskazał wszystkie możliwości rozwiązania problemu, opierając się na ustawie o systemie oświaty, ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, oraz rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej, lecz nie wskazał konkretnie podstawy do ubiegania się o dofinansowanie kosztów kształcenia M. C. i P. P. Ponadto poprzez niepodjęcie czynności zmierzających do dokładnego załatwienia sprawy, działając w nie swojej właściwości organ naruszył obowiązek samokontroli przestrzegania prawa, który określa art. 7 k.p.a.. Tym samym organ, utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję naruszył zasadę ogólną udzielenia informacji z art. 9 k.p.a. Zgodnie z poglądem wyrażonym w Komentarzu do Kodeksu postępowania administracyjnego (prof. dr hab. Barbara Adamiak, prof. dr hab. Janusz Borkowski 2012, legalis) "Artykuł 9 stanowi o obowiązku udzielania informacji o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania. Ze sformułowania "będących przedmiotem postępowania" wynikałoby, iż organy obowiązane są udzielać informacji wyłącznie w sprawach, w których toczy się postępowanie. Taka wykładnia jest nie do przyjęcia. Przez prawa i obowiązki będące przedmiotem postępowania należy bowiem rozumieć takie sprawy, które zgodnie z przepisami prawa podlegają rozpatrzeniu w trybie postępowania administracyjnego. Obowiązek zatem udzielania informacji stronie obejmuje cały tok postępowania - od wszczęcia postępowania do jego zakończenia decyzją. Udzielenie informacji w fazie wszczęcia postępowania ma dla ochrony interesu prawnego strony kapitalne znaczenie." W konsekwencji powyższego, strona skarżąca stwierdziła, że skarga wniesiona w niniejszej sprawie jest w pełni uzasadniona, wobec czego skarżąca wniosła jak na wstępie. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Podtrzymał zaskarżoną decyzję i argumenty zawarte w jej uzasadnieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie podkreślić należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny nie orzeka o istocie sprawy administracyjnej, czyli nie przyznaje określonych uprawnień, jak i nie odmawia ich przyznania, lecz rozstrzyga o legalności decyzji, to jest o ich zgodności z prawem na podstawie stanu prawnego i faktycznego istniejącego w dniu wydania zaskarżonej decyzji. Działając zatem w granicach kompetencji wynikających z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. Nr 153, poz. 1269/ w związku z art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zwaną dalej p.p.s.a. /Dz. U. z 2012r., poz.270/, Wojewódzki Sąd Administracyjny jest obowiązany skontrolować, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu, czy też to prawo narusza i w zależności od tej oceny orzec w sposób przewidziany w art. 145 lub art. 151 p.p.s.a. Wobec treści skargi godzi się podnieść, że rozstrzygając w granicach danej sprawy, Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że ma prawo wziąć pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze (art. 134 p.p.s.a.). Stosując przedstawione wcześniej kryteria oceny, Sąd w pierwszej kolejności ocenił prawidłowość zastosowania przy załatwianiu sprawy przepisów postępowania administracyjnego. Przepisy te rzutują bowiem na prawidłowość ustalonego stanu faktycznego, a tylko należycie ustalony stan faktyczny sprawy pozwala ocenić zasadność zastosowania konkretnych norm prawa materialnego. Przeprowadzona w tym zakresie kontrola wykazała konieczność zastosowania w niniejszej sprawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Po myśli przywołanego przepisu zaskarżona decyzja podlega uchyleniu, jeżeli Sąd stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W niniejszej sprawie takie wady i uchybienia występują. Skarga zatem zasługiwała na uwzględnienie. W ocenie Sądu organy obu instancji naruszyły przepisy prawa procesowego, a w konsekwencji przepisy prawa materialnego, czyli art. 7, 75 § 1, 77, 80 k.p.a. w związku z art. 70 b ustawy z dnia 7 września 1991r. o systemie oświaty /Dz.U. z 2004r., Nr 256, poz. 2572 ze zm./. I tak zgodnie z art. 70b ust. 1 w/w ustawy o systemie oświaty - pracodawcom, którzy zawarli z młodocianymi pracownikami umowę o pracę w celu przygotowania zawodowego, przysługuje dofinansowanie kosztów kształcenia, jeżeli: 1) pracodawca lub osoba prowadząca zakład w imieniu pracodawcy albo osoba zatrudniona u pracodawcy posiada kwalifikacje wymagane do prowadzenia przygotowania zawodowego młodocianych, określone w odrębnych przepisach; 2) młodociany pracownik ukończył naukę zawodu lub przyuczenie do wykonywania określonej pracy i zdał egzamin, zgodnie z odrębnymi przepisami. Z cytowanego przepisu niewątpliwie wynika, że ustawodawca wskazuje na trzy przesłanki, które muszą być spełnione łącznie, aby można było przyznać dofinansowanie na rzecz pracodawcy, tj.: - zawarcie umowy o pracę w celu przygotowania zawodowego; - posiadanie przez pracodawcę lub osobę zatrudnioną u pracodawcy kwalifikacji wymaganych do prowadzenia przygotowania zawodowego młodocianych; - ukończenia przez młodocianego pracownika nauki zawodu lub przyuczenia zawodowego i zdanie egzaminu zgodnie z odrębnymi przepisami. Istotny jest przy tym także przepis art. 70b ust. 7 w/w ustawy, w myśl którego dofinansowanie jest przyznawane na wniosek pracodawcy złożony w terminie 3 miesięcy od dnia zdania przez młodocianego pracownika egzaminu (...). Oznacza to, że wszczęcie postępowania administracyjnego w sprawie przyznania dofinansowania nastąpić może wyłącznie na wniosek pracodawcy. Z przepisu tego jednoznacznie wynika, że to pracodawca jest stroną postępowania administracyjnego prowadzonego w przedmiocie dofinansowania kosztów kształcenia młodocianych pracowników zatrudnianych w celu przygotowania zawodowego. W tej sytuacji, gdy brak jest definicji legalnej pojęcia pracodawcy w omawianej ustawie o systemie oświaty, odwołać się w tym zakresie należy do norm prawa pracy, gdzie zgodnie z art. 3 kodeksu pracy pracodawcą jest jednostka organizacyjna, choćby nie posiadała osobowości prawnej, a także osoba fizyczna, jeżeli zatrudniają one pracowników. Podkreślić w tym miejscu należy, że w orzecznictwie przyjęte zostało, że w praworządnym (art. 7 Konstytucji RP) i demokratycznym państwie prawnym (art. 2 Konstytucji RP) nałożenie na stronę obowiązku lub ograniczenia przysługującego jej uprawnienia może nastąpić tylko na podstawie przepisu powszechnie obowiązującego. Jednocześnie obowiązku obciążającego stronę lub ograniczenia przysługującego jej uprawnienia nie można domniemywać, gdyż to godzi w bezpieczeństwo obrotu prawnego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 stycznia 2012r" sygn. akt I OSK 2010/11). Zważyć należy, że regulacja art. 70b ustawy o systemie oświaty nie wskazuje na możliwość pozbawienia pracodawcy prawa do uzyskania dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika w przypadku zaniechania prowadzenia działalności gospodarczej. Niedopuszczalne jest również wyprowadzenie takiego wniosku w drodze wykładni, bowiem przepis ten należy interpretować ściśle. Utratę prawa do otrzymania przedmiotowego dofinansowania przewiduje jedynie ust. 5 wskazanego przepisu w sytuacji, gdy stosunek prawny łączący pracodawcę i młodocianego pracownika ustał wskutek rozwiązania umowy o pracę z winy pracodawcy. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, stwierdzić należy, że niesporna jest okoliczność, iż przedmiotowe postępowanie wszczęte zostało na wniosek skarżącej strony, złożony w organie I instancji. Do tegoż wniosku przedłożone zostały m. innymi umowy o pracę w celu przygotowania zawodowego zawarte w dniu 1 września 2010r. pomiędzy OHP Gospodarstwem Pomocniczym CKiW w O. jako pracodawcą a M. C. i P. P. jako młodocianymi. W tej sytuacji skoro, jak to już wyżej Sąd podkreślił - niniejsze postępowanie wszczęte zostało na wniosek skarżącej, to kluczową kwestią było ustalenie przez organy statusu prawnego skarżącej, innymi słowy, czy skarżąca strona odpowiada wymogom pracodawcy, o którym jest mowa w cyt. wyżej art.70 b ust.1 w związku z art.3 kodeksu pracy. Orzekające w niniejszej sprawie organy obu instancji okoliczność tę pominęły, naruszając tym samym art. 7, art. 75 § 1, art. 77, 80 k.p.a. oraz art.107 § 3 k.p.a. Okoliczność ta jest o tyle istotna w niniejszej sprawie, że gospodarstwa pomocnicze w rozumieniu przepisów ustawy z dnia z dnia 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych (Dz. U. Nr 249, poz.2104, ze zm.) - w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2010r., były formą organizacyjną gospodarki budżetowej tak państwowej, jak i samorządowej. Gospodarstwo pomocnicze tworzył i likwidował kierownik jednostki budżetowej (art.27 ust.1 w/w ustawy). Pod względem organizacyjnym i finansowym były one wyodrębnione z jednostek budżetowych, wykonując część ich działalności podstawowej lub działalność uboczną (art. 26 ust. 1 ustawy). Ponieważ działalność gospodarstwa pomocniczego była oparta na samofinansowaniu (gospodarstwo pokrywało koszty swej działalności z uzyskiwanych przychodów własnych), dlatego wykonywane przez nie zadania musiały być odpłatne (art. 26 ust. 2 w/w ustawy). Wskazać przy tym także należy na przepis art.27 ust.3 w/w ustawy o finansach publicznych, zgodnie z którym, składniki majątkowe, należności i zobowiązania zlikwidowanego gospodarstwa pomocniczego przejmuje jednostka budżetowa, przy której funkcjonowało gospodarstwo. Istotne jest w sprawie, że przepisy w/w ustawy o finansach publicznych nie regulowały kwestii podmiotowości gospodarstw pomocniczych w sferze stosunków pracy. Stanowiły jedynie o wyodrębnieniu organizacyjnym i finansowym, dając samodzielność organizacyjną w zakresie gospodarki finansowej /art. 20 ust. 1-3 ustawy o finansach publicznych/. Jednakże zgodnie z ugruntowanym poglądem judykatury, a do którego to poglądu przychyla się skład orzekający w niniejszej sprawie, wykładnia systemowa przepisów ustawy o finansach publicznych pozwala na stwierdzenie, że gospodarstwo pomocnicze jednostki budżetowej było jednostką organizacyjną tworzącej ją jednostki budżetowej. Mogło ono być uznane za pracodawcę wówczas, gdy jego samodzielność obejmowała również uprawnienia do zatrudnienia pracowników. Wprawdzie takie uprawnienia nie wynikają wprost z w/w ustawy o finansach publicznych, jednakże mogły być nadane gospodarstwu pomocniczemu w drodze statutu /por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 14 grudnia 2004r., sygn. I PK 135/04, OSNP/. Skoro niewątpliwe jest w sprawie, że przedmiotowe Gospodarstwo Pomocnicze OHP w O. zawarło z w/w młodocianymi umowy o pracę w celu przygotowania zawodowego i umowy te są w obrocie prawnym, to przyjąć należy, że powyższe Gospodarstwo Pomocnicze odpowiadało legalnej definicji pracodawcy zawartej w art. 3 kodeksu pracy. Pogląd ten zbieżny jest ze stanowiskiem prezentowanym w orzecznictwie (por. postanowienie NSA z dnia 21 lipca 2011r., sygn.akt I OW 65/11, LEX nr 1082851; wyrok WSA w Gliwicach z dnia 13 lipca 2010r., sygn.akt IV SA/Gl 06/09, LEX nr 706076 W okolicznościach niniejszej sprawy, istotne znaczenie mają także przepisy ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o finansach publicznych (Dz. U. Nr 157, poz. 1241 ze zm.). I tak stosownie do art.87 ust.1 tejże ustawy, z dniem 31 grudnia 2010r. zakończeniu ulega likwidacja gospodarstw pomocniczych państwowych jednostek budżetowych (pkt 1) oraz gospodarstw pomocniczych gminnych, powiatowych i wojewódzkich jednostek budżetowych (pkt 2). Z kolei przepis art.89 w/w ustawy - dotyczy zasad likwidacji gospodarstw pomocniczych jednostek budżetowych, organów właściwych do spraw likwidacji oraz postępowania z pozostałymi po likwidacji składnikami majątkowymi, należnościami i zobowiązaniami zlikwidowanego gospodarstwa pomocniczego. Jako zasadę przyjęto, że gospodarstwo pomocnicze likwiduje kierownik jednostki budżetowej, przy której funkcjonowało gospodarstwo, równocześnie określając, że zadania realizowane dotychczas przez gospodarstwa pomocnicze mają być przejmowane przez jednostkę budżetową. Wskazać w tym miejscu należy na przepis art.231 §1 k.p., zgodnie z którym w razie przejścia zakładu pracy lub jego części na innego pracodawcę staje się on z mocy prawa stroną w dotychczasowych stosunkach pracy. W dalszej części przepis art. 231 k.p. reguluje sytuację prawną pracowników zatrudnionych w zakładzie pracy, który przechodzi na innego pracodawcę w całości lub w części. Określa sytuację prawną podmiotu, który przejmując zakład pracy, stał się pracodawcą wszystkich pracowników zatrudnionych w tych jednostkach. Zmiana stanu prawnego następuje z chwilą przejścia zakładu lub jego części na innego pracodawcę. Przepis ten ma na celu ochronę stosunku pracy, który po przejęciu zakładu pracy przez nowego pracodawcę trwa nadal. Powyższe ustalenia pozwalają Sądowi na stwierdzenie, że fakt utraty przez Gospodarstwo Pomocnicze OHP w O. statusu pracodawcy względem w/w młodocianych pracowników z uwagi na likwidację tegoż gospodarstwa, nie ma wpływu na uprawnienie następcy jako pracodawcy do dofinansowania, o którym mowa w art. 70 b ust. 1 w/w w ustawy o systemie oświaty, jako, że wcześniej nawiązany stosunek pracy trwa nadal ze wszelkimi tego konsekwencjami, a jedynie w miejsce dotychczasowego pracodawcy (gospodarstwa pomocniczego) wstępuje z mocy prawa nowy pracodawca. Zważyć należy, że zatrudnienie w celu przygotowania zawodowego jest zatrudnieniem celowym, a zatem jego zadaniem jest przyuczenie ucznia do zawodu w sposób praktyczny. Co za tym idzie w sytuacji, gdy cel przygotowania zostaje osiągnięty i spełnione są pozostałe przesłanki określone w cyt. wyżej art.70b ust.1 ustawy, nie ma podstaw do odmowy owego dofinansowania. Z punktu widzenia przepisów omawianej ustawy o systemie oświaty, a szczególnie art.70b tejże ustawy, Sąd nie podziela stanowiska organu odwoławczego. W ocenie Sądu powołane przez tenże organ przepisy ustawy o promocji zatrudnienia (...), regulują kwestię refundacji i zwrotu składek na ubezpieczenie, co nie ma zaś żadnego wpływu na domaganie się przez pracodawcę odrębnego świadczenia w postaci dofinansowania kosztów kształcenia młodocianych, a uregulowanym w ustawie o systemie oświaty. Podkreślić przy tym należy, że ustawa o systemie oświaty nie uzależnia dofinansowania kosztów kształcenia młodocianych w zależności od tego jaką formę organizacyjno-prawną posiada pracodawca. Ustawa o systemie oświaty w art.70b ust.1 i ust.7 stanowi jedynie , że prawo do ubiegania się o przedmiotowe dofinansowanie kosztów kształcenia przysługuje pracodawcy. Powyższe ustalenia dają podstawę do stwierdzenia, że zaniechanie przez orzekające w niniejszej sprawie organy prowadzenia postępowania w sposób wyżej przedstawiony, stanowi naruszenie nie tylko cyt. wyżej przepisów procedury , lecz także stanowi istotne naruszenie przepisów prawa materialnego, a które to uchybienia ze względu na swój charakter miały istotny wpływ na wynik sprawy. Wskazania do dalszego postępowania wynikają wprost ze wskazanych wyżej wywodów Sądu. Uwzględniając powyższe, Sąd działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji z dnia 10 sierpnia 2012r., Nr IS 4453.8.2012 Orzeczenie w pkt.ll i III sentencji wyroku oparte zostało na przepisie art. 152 i 200 w/w ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.