IV SA/Wr 762/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący : Sędzia NSA Henryk Ożóg, Sędziowie : Sędzia WSA Lidia Serwiniowska (sprawozdawca), Sędzia WSA Alojzy Wyszkowski, Protokolant : Aneta Januszkiewicz, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 16 listopada 2011 r. sprawy ze skargi J.G. na czynność Komendanta Miejskiego Policji we W. w przedmiocie świadectwa służby oddala skargę. Pismem z dnia [...] J. G. (dalej: skarżący) wniósł o sprostowanie świadectwa służby bowiem nie odpowiada przepisom prawa oraz zawiera nieprawdziwe informacje. Skarżący wskazał, że: 1) data rozpoczęcia jego służby w policji jest nieprawdziwa ponieważ w dniu [...] był pracownikiem Okręgowej Dyrekcji Gospodarki Wodnej we W. (w aktach osobowych znajduje się odpis świadectwa pracy z ODGW). Zgodnie z przepisami prawa jako policjant nie mógł pracować jednocześnie w policji i ODGW. Nigdy nie występował o zgodę na dodatkowe zatrudnienie, 2) datą zakończenia jego służby jest dzień [...]. Wtedy to doręczono mu decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. z dnia [...] o zwolnieniu z policji i od tej daty decyzja zaczęła wiązać strony. Decyzja nr [...] Komendanta Miejskiego Policji nie wywierała żadnych skutków prawnych ponieważ nie została skarżącemu doręczona. W postanowieniu z dnia [...] Komendant Wojewódzki ustalił datę doręczenia decyzji nr [...] na dzień [...]. Ustalenie to zostało obalone prawomocnymi, będącymi w obiegu prawnym, wyrokami sądów administracyjnych (WSA we Wrocławiu – sygn. akt IV SA/Wr 606/08 – oraz NSA – sygn. I OSK 1237/09). W powyższych orzeczeniach stwierdzono, że decyzja nr [...] Komendanta Miejskiego Policji we W. (dalej: Komendant) nie została skarżącemu doręczona i miało to istotne znaczenie dla sprawy. Komendant Wojewódzki Policji we W. miał zatem obowiązek wyjaśnić stan faktyczny sprawy i ponownie ustalić datę doręczenia decyzji. Faktyczne zwolnienie z policji nastąpiło dopiero od momentu doręczenia decyzji z dnia [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. W postępowaniach sądowych – sygn. akt SA/Wr 357/10 i OSK 34/11 sądy badały tylko podstawę prawną zwolnienia z policji. NSA stwierdził, że postępowanie administracyjne było dotknięte nieprawidłowościami. Do nich należy brak doręczenia decyzji nr [...]. Decyzja zaczęła wiązać strony dopiero od dnia [...], 3) podstawa prawna zwolnienia jest nieprawdziwa bowiem z zacytowanego przez Komendanta przepisu wynika, że skarżący jest osobą skazaną prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo ścigane z oskarżenia publicznego. Jest to nieprawda. Skarżący nie był osobą karaną, skazaną przez sąd karny, 4) w świadectwie służby Komendant stwierdził, że "ekwiwalent pieniężny za urlop wypoczynkowy nie przysługuje". Takie stwierdzenie nie rodzi żadnych skutków prawnych. Pozbawienie prawa do ekwiwalentu pieniężnego może nastąpić wyłącznie na podstawie jasno określonego przepisu prawnego. Skarżący wniósł aby Komendant uzupełnił swoje twierdzenie o podstawę prawną pozbawiającą go prawa do ekwiwalentu pieniężnego. W piśmie z dnia [...] Komendant odniósł się do wniosku skarżącego. Wskazał, że: 1. Świadectwo służby, które zostało skarżącemu wystawione jest prawidłowe. Przyjęcie do służby nastąpiło w dniu [...] Rozkazem Personalnym nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. W aktach osobowych skarżącego znajduje się powyższy rozkaz personalny, jak również pismo skierowane przez ówczesnego Naczelnika Wydziału Kadr i Szkolenia KWP we W. do Dyrektora Okręgowej Dyrekcji Gospodarki Wodnej we W. o rozwiązanie stosunku pracy na zasadzie porozumienia między zakładami w związku z przyjęciem do służby w Policji z dniem [...], na co została wyrażona zgoda. W dniu [...] już jako funkcjonariusz Policji zapoznał się skarżący z aktami prawnymi obowiązującymi w Policji potwierdzając to własnoręcznym podpisem. Wobec powyższego przytoczone powyżej fakty oraz wskazane dokumenty nie budzą żadnych wątpliwości co do określenia daty rozpoczęcia przez skarżącego służby w Policji. 2. Mając na względzie skutki prawne uchylenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowienia Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania od rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] Komendanta Miejskiego Policji we W. (wyrok sygn. akt IV SA/Wr 606/08) z dnia 6 maja 2009 r. oraz Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 lutego 2010 roku oddalający skargę kasacyjną Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. - Komendant Wojewódzki Policji we W. rozpatrzył odwołanie od rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] złożone w dniu [...]. W wyniku powyższego Komendant Wojewódzki Policji we W. prawomocną decyzją z dnia [...] w całości utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny nr [...] o zwolnieniu skarżącego ze służby w Policji z dniem [...] na podstawie art. 41 ust. 1 pkt. 4 ustawy o Policji (dalej: ustawa). Z decyzją Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. zapoznał się skarżący w dniu [...]. Data zwolnienia ze służby w Policji w/w decyzją Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. nie została zmieniona, zatem została określona na dzień [...]. 3. Podstawa prawna zwolnienia ze służby jest prawidłowa, ponieważ art. 41 ust. 1 pkt 4 ustawy stanowi, iż "Policjanta zwalnia się ze służby w przypadku skazania prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, umyślne, ścigane z oskarżenia publicznego". Wyrokiem Sądu Rejonowego dla W. – F. w II Wydziale Karnym z dnia [...] (sygn. akt [...]) został skarżący uznany winnym zarzucanych przestępstw i skazany na karę 10 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 2 lat próby, dodatkowo Sąd orzekł od skarżącego na rzecz Fundacji "Na ratunek Dzieciom z Chorobą Nowotworową" we W. nawiązkę w kwocie [...] złotych. Sąd Okręgowy we W. Wydział IV Karny Odwoławczy, prawomocnym wyrokiem z dnia [...] utrzymał w mocy zaskarżony wyrok Sądu I Instancji. Biorąc pod uwagę kategoryczny charakter cytowanej dyspozycji art. 41 ust. 1 pkt. 4 ustawy o Policji, fakt wydania prawomocnego wyroku skazującego w przedmiotowej sprawie stanowił obligatoryjną podstawę do wydania przez Komendanta rozkazu personalnego o zwolnieniu skarżącego ze służby w Policji, który to rozkaz w wyniku opisanego powyżej odwołania został w całości utrzymany w mocy Decyzją Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. 4. W kwestii uprawnień do ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy za rok 2008 informował, że uprawnienie funkcjonariusza do takiego świadczenia zostało określone w art. 114 ustawy. Z powyższego przepisu wynika jednoznacznie, iż zasadą ogólną przewidzianą w ust. 1 art. 114 jest otrzymywanie przez policjanta zwalnianego ze służby wszystkich świadczeń wymienionych w ust. 1. Sformułowanie "z zastrzeżeniem ust. 2-4" oznacza natomiast, że w przypadkach tam określonych stosuje się inne zasady. I tak policjant zwalniany ze służby na podstawie art.. 41 ust. 1 pkt 4 ustawy ma jedynie uprawnienie do tego, aby Komendant Główny Policji lub upoważniony przez niego przełożony mógł w przypadkach szczególnie uzasadnionych potrzeb rodziny policjanta przyznać nie więcej niż 50 % odprawy (tryb fakultatywny wnioskowy). W tym przypadku nie ma natomiast mowy o jakimkolwiek innym świadczeniu w tym w szczególności o ekwiwalencie za niewykorzystane urlopy. Takie świadczenie policjantowi zwalnianemu ze służby na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 4 ustawy nie przysługuje. Uprawnienie skarżącego do świadczeń wynikających z art. 114 ustawy zostało już określone w prawomocnym Rozkazie Personalnym nr [...] o zwolnieniu ze służby w Policji z dniem [...]. Pismem z dnia [...] skarżący wezwał Komendanta do usunięcia naruszenia prawa. Skarżący uważa, że świadectwo służby z dnia [...] jest wystawione nieprawidłowo, zawiera nieprawdziwe informacje. Komendant nie wziął pod uwagę zapadłych wyroków sądów administracyjnych, których oceną prawną jest związany (sygn. akt IV SA/Wr 606/08, I OSK 1337/11, IV SA/Wr 357/10, I OSK 34/11). Powyższe orzeczenia sądów administracyjnych pozostają w obrocie prawnym. Ponadto przy załatwianiu sprawy rażąco został naruszony art. 106 kk. Konsekwencją pozostawania w obrocie prawnym prawomocnego wyroku jest jego moc wiążąca, która wyraża się w tym, że organy państwowe i organy administracji publicznej muszą brać pod uwagę fakt istnienia i treść prawomocnego orzeczenia sądu. Przy czym moc wiążąca prawomocnego wyroku sądu nie jest w żaden sposób uzależniona od oceny jego prawidłowości przez stronę postępowania. Skarżący, w odpowiedzi na argumenty Komendanta, zawarte w piśmie z dnia [...] przedstawił swoje stanowisko w sprawie: 1. Datą rozpoczęcia jego służby w policji powinna być data [...]. W dniu [...] był pracownikiem ODGW we W., co bezsprzecznie potwierdza świadectwo pracy z dnia [...] r. Świadectwo pracy jest dokumentem, który pracodawca zobowiązany jest wydać pracownikowi w związku z rozwiązaniem stosunku pracy, dokument ten zawiera informacje o okresie pracy u danego pracodawcy. Dokumentem takim nie jest rozkaz personalny lub pismo sporządzone przez Naczelnika Wydziału Kadr i Szkolenia KWP w [...] roku. 2. W obiegu prawnym funkcjonują wyroki sądów administracyjnych o sygn. akt IV SA/Wr 606/08, I OSK 1337/11, IV SA/Wr 357/10 oraz I OSK 34/11. Analiza tych wyroków stwierdza, że datą zakończenia służby w policji jest dzień [...]. Decyzja o zwolnieniu z policji weszła do obrotu prawnego z chwilą gdy została mu doręczona i z tą chwilą wywołała skutki prawne z niej wynikające. Stosownie bowiem do art. 110 kpa organ administracji publicznej, który wydał decyzję jest nią związany od chwili jej doręczenia lub ogłoszenia, o ile kodeks nie stanowi inaczej . Zatem z chwilą doręczenia decyzji decyzja taka rozpoczyna swój byt prawny, wiąże ona organ ją wydający, co oznacza, iż została wprowadzona do obrotu prawnego. Decyzji nr [...] z dnia [...] nie ma w obiegu prawnym, nie została mu doręczona, została wydana w nieistniejącym postępowaniu administracyjnym. Powoływanie się na nią jest w tej chwili całkowicie bezpodstawne. W obiegu prawnym funkcjonuje tylko część tej decyzji jaką jest podstawa prawna jego zwolnienia z policji. Czynności procesowe jakie powinny tej decyzji towarzyszyć nie istnieją w obiegu prawnym. Czynność doręczenia nastąpiła dopiero w dniu [...]. 3. Jeżeli Komendant zdecydował się na wydanie dokumentu, jakim jest świadectwo służby to nie ma prawa opierać swoich twierdzeń na fakcie skazania, które uległo zatarciu przed wydaniem tego dokumentu, gdyż jest to sprzeczne z art. 106 k.k. Jeżeli z posiadanych informacji wynika, że skazanie uległo zatarciu to wówczas KMP obowiązany jest uznać je za niebyłe i wydać świadectwo służby odpowiednio do stanu faktycznego istniejącego w dniu wydania świadectwa służby. Podejmując decyzję o wydaniu mu świadectwa służby KMP powinien mieć na uwadze, że wywodzenie skutków prawnych z faktu skazania ma swoje ograniczenia czasowe. Z upływem okresów wskazanych w kodeksie karnym skazanie ulega zatarciu, co oznacza, że należy je uznać za niebyłe. Komendant powinien przed wystawieniem świadectwa służby - dokumentu urzędowego - wystąpić do KRS o wydanie aktualnej informacji na jego temat i dopiero po otrzymaniu takiej informacji wystawić świadectwo służby. Opieranie rozstrzygnięcia na ustaleniach sprzed 3 lat bez jakiejkolwiek weryfikacji do aktualnej sytuacji prawnej jest opieraniem rozstrzygnięcia na dowodzie sprzecznym z prawem. 4. W piśmie z dnia [...] Komendant w dalszym ciągu nie wskazał konkretnego przepisu prawnego, na podstawie, którego odmówił mu wypłacenia ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy za 2008 r. Skarżący wniósł aby Komendant przy rozpatrywaniu sprawy brał pod uwagę zapadłe wyroki sądów administracyjnych oraz stan prawny istniejący w dniu wydania dokumentu urzędowego jakim jest świadectwo służby. W piśmie z dnia [...] Komendant odniósł się do argumentów skarżącego zawartych w powyższym wezwaniu. Wywody tego pisma są podobne do argumentacji pisma z dnia [...], które wyżej w całości przytoczono. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżący wniósł o zbadanie czy istnieją podstawy do żądania sprostowania świadectwa służby z dnia [...] W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, iż: 1. Datą rozpoczęcia służby w policji powinna być data [...], a nie jak wskazał Komendant data [...]. W dniu [...] był pracownikiem Okręgowej Dyrekcji Gospodarki Wodnej we W., co bezsprzecznie potwierdza świadectwo pracy z dnia [...]. Świadectwo pracy jest dokumentem, który pracodawca zobowiązany jest wydać pracownikowi w związku z rozwiązaniem stosunku pracy, jedynie ten dokument zawiera informacje o okresie pracy u danego pracodawcy. Dokumentem takim nie jest rozkaz personalny KWP lub pismo sporządzone przez Naczelnika Wydziału Kadr i Szkolenia KWP w [...] roku na co powołuje się Komendant. W trakcie postępowania odwoławczego i skargowego w sprawie zwolnienia z policji dołączył do jednej ze skarg odpis świadectwa pracy w Okręgowej Dyrekcji Gospodarki Wodnej we W. Zrobił tak ponieważ okazało się, że w trakcie tamtego postępowania jego akta osobowe były niekompletne, brakowało dokumentów uwzględniających jego przebieg służby oraz okres przed przyjęciem do służby, min. w niewyjaśnionych do dziś okolicznościach zaginął oryginał jego odwołania z dnia [...] wraz z załącznikami. W wydanym świadectwie służby z dnia [...] data rozpoczęcia służby w policji została określona na termin od [...] i aby wykazać, że rzeczywista data przyjęcia do służby była inna zmuszony był dołączyć świadectwo pracy z okresu pracy w ODGW. Ponadto w trakcie postępowania odwoławczego i skargowego w sprawie zwolnienia z policji organy administracyjne policji - KMP, KWP - dołączały dokumentacje chcąc wykazać, że w dniu [...] był zapoznawany z pouczeniami odnośnie przyszłej pracy w policji, pomimo tego, że w wydanym świadectwie służby z dnia [...] datę rozpoczęcia służby określiły na dzień [...]. W wydanym przez wydział kadr ODGW we W. świadectwie pracy wymiar jego czasu pracy został określony na od [...] do [...]. W dniu [....] był bezsprzecznie pracownikiem ODGW i nie może tego zmienić żaden rozkaz KWP ani pismo Naczelnika Kadr. Uważa, że jedynie świadectwo pracy ma charakter ściśle informacyjny na temat okresu pracy w ODGW, tam jest podawany wymiar jego czasu pracy. Nie mógł być jednocześnie pracownikiem ODGW i funkcjonariuszem policji. W sporządzonym w przeszłości w dniu [...] świadectwie służby data rozpoczęcia służby została określona na dzień [...]. Występując z wnioskiem o wydanie świadectwa służby chciał aby ta data została zmieniona na dzień [...]. 2. Decyzja o zwolnieniu z policji weszła do obrotu prawnego z chwilą gdy została mu doręczona, z tą chwilą wywołała skutki prawne z niej wynikające od tej chwili zaczęła wiązać strony nieistniejącego postępowania administracyjnego w sprawie jego zwolnienia z policji. W obiegu prawnym funkcjonują wyroki Sądów administracyjnych o sygn. akt IV SA/Wr 606/08, I OSK 1237/09, IV SA/Wr 357/10 oraz I OSK 34/11. Po analizie tych wyroków stwierdza, że data zakończenia służby w policji to dzień [...]. Decyzji nr [...] KMP z dnia [...] nie ma w obiegu prawnym, nie została mu doręczona, została wydana w nieistniejącym postępowaniu administracyjnym, nigdy nie otrzymał oryginału tej decyzji tylko skserowaną kopię, odpis, potwierdził to nawet KWP w postanowieniu procesowym o uchybieniu terminowi do wniesienia odwołania nr. [...] z dnia [...]. Powoływanie się na nią jest w tej chwili całkowicie bezpodstawne. W obiegu prawnym funkcjonuje tylko część tej decyzji, jaką jest podstawa prawna zwolnienia z policji. Czynności procesowe jakie powinny tej decyzji towarzyszyć nie istnieją w obiegu prawnym. Czynność doręczenia informacji o tym, że został zwolniony z policji nastąpiła dopiero w dniu [...] kiedy to doręczono mu decyzje KWP nr. [...] z dnia [...] Data doręczenia decyzji z rygorem natychmiastowej wykonalności nie może być późniejsza niż data zwolnienia z policji określona w tej decyzji. Jeżeli tak nastąpi organ administracji rozpatrujący odwołanie powinien ustalić datę wejścia takiej decyzji do obrotu prawnego. W postępowaniu odwoławczym odnośnie zwolnienia z policji organ odwoławczy – KWP - ustalił tą datę na [...]. Jednocześnie organ ten ustalił, że doręczenie mu odpisu decyzji [...] o zwolnieniu z policji w dniu [...] nie wywoływało skutków prawnych jakie powoduje doręczenie decyzji ponieważ decyzja została doręczona w dniu [...]. Swoje ustalenia i twierdzenia organ administracji państwowej KWP we W. zawarł w postanowieniu procesowym o uchybieniu terminowi do wniesienia odwołania nr. [...] z dnia [...]. W całości ustalenia i twierdzenia KWP zostały obalone przez Sądy administracyjne na skutek jego skargi. W będących w obiegu prawnym wyrokach o sygn. akt IV SA/Wr 606/08 oraz I OSK 1237/09 Naczelny Sąd Administracyjny i Wojewódzki we W. w uzasadnieniach stwierdziły : Okoliczności wyżej wskazane dają w ocenie Sądu podstawę do uznania, że doręczenie rozkazu z dnia [...] - było wadliwe - co zatem idzie nieskuteczne. ...Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 151, poz. 1270 ze zm.) należało orzec jak wyżej." "WSA we Wrocławiu trafnie bowiem zaskarżonym wyrokiem uchylił na tej podstawie kontrolowane przezeń postanowienie, gdyż zostało ono wydane z mającym istotny wpływ na wynik sprawy naruszeniem art. 44 kpa." Skarżący zwraca uwagę, iż w związku z brakiem konsekwencji w działaniu organu II instancji - KWP we W. - w trakcie postępowania odwoławczego skuteczne doręczenie decyzji o jego zwolnieniu ze służby w policji nastąpiło dopiero w dniu [...]. Stosownie do art. 110 kpa, organ administracji publicznej, który wydał decyzję, jest nią związany od chwili doręczenia lub ogłoszenia, o ile kodeks nie stanowi inaczej. Przepis ten zawiera regulację prawną dotyczącą stabilizacji treści rozstrzygnięcia decyzji, co do jej istoty lub rozstrzygnięcia kończącego sprawę w danej instancji, potraktowanych jako szczególnie doniosłe czynności procesowe, z którymi wiążą się skutki prawnomaterialne i procesowe. Wszystkie wahania odnośnie do załatwienia sprawy decyzją nieostateczną albo ostateczną, dopuszczalne w toku postępowania, kończą się z chwilą doręczenia lub ogłoszenia decyzji. W ten sposób uzyskuje on wiadomość o definitywnym - w danym stanie sprawy - stanowisku organu, wyrażającym się w jej załatwieniu w odpowiedniej instancji. Tak więc dopiero skuteczne doręczenie lub ogłoszenie decyzji stanowi jej wprowadzenie do obrotu prawnego. Rozstrzygnięciu Komendanta o zwolnieniu skarżącego z policji ze służby z dniem [...] nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Wobec powyższego po prawomocnych, będących w obiegu prawnym wyrokach Sądów administracyjnych o sygn. akt IV SA/Wr 606/08 oraz I OSK 1237/09 obalających ustalenia KWP zawarte w postanowieniu nr. [...] z dnia [...] należało na nowo określić datę jego zwolnienia z policji. W postępowaniach sądowych o sygn. akt SA/Wr 357/10 i I OSK 34/11 Sądy badały tylko i wyłącznie podstawę prawną jego zwolnienia z policji. NSA stwierdził, że postępowanie administracyjne /którego w rzeczywistości nie było/ w sprawie jego zwolnienia z policji było dotknięte pewnymi nieprawidłowościami. Do tych nieprawidłowości z całą pewnością należy zaliczyć brak doręczenia decyzji nr [...]. Co prawda WSA we Wrocławiu w wyroku o sygn. akt SA/Wr 357/10 stwierdził, że decyzja o zwolnieniu z policji została doręczona, ale uważa, że WSA we Wrocławiu wypowiedział się w kwestii już osądzonej i że została złamana zasada, że nie należy wyrokować w tej samej sprawie dwa razy albowiem kwestia doręczenia decyzji [...] Komendanta została już osądzona. Zauważyć należy ponadto, że WSA we Wrocławiu w tamtej sprawie nie wskazał kiedy nastąpiło doręczenie decyzji o zwolnieniu i którą dokładnie decyzję sąd miał na myśli. W postępowaniu administracyjnym odwoławczym organ drugiej instancji ma obowiązek uwzględnienia zmian stanu faktycznego i prawnego, jakie nastąpiły po wydaniu decyzji pierwszoinstancyjnej. Obowiązek taki spoczywał na organie administracji państwowej II instancji - Komendancie Wojewódzkim Policji we W. - ale z nieznanych przyczyn organ ten tego nie uczynił albo świadomie przyjął, że data doręczenia jego decyzji o zwolnieniu z policji będzie dniem zwolnienia z policji. Biorąc to pod uwagę twierdzi, że jego zwolnienie ze służby w policji nastąpiło z dniem [...] kiedy to doręczono, skutecznie, będącą w obiegu prawnym decyzję KWP we W. nr. [...] z dnia [...]. 3. Jeżeli Komendant zdecydował się na wydanie dokumentu jakim jest świadectwo służby to nie ma prawa opierać swoich twierdzeń na fakcie skazania, które uległo zatarciu przed wydaniem tego dokumentu, gdyż jest to sprzeczne z art.106 k.k. Jeżeli z posiadanych informacji wynika, że skazanie uległo zatarciu to wówczas Komendant obowiązany jest uznać je za niebyłe i wydać świadectwo służby odpowiednio do stanu faktycznego istniejącego w dniu wydania świadectwa służby. Podejmując decyzję o wydaniu świadectwa służby Komendant powinien mieć na uwadze, że wywodzenie skutków prawnych z faktu skazania ma swoje ograniczenia czasowe. Z upływem okresów wskazanych w kodeksie karnym skazanie ulega zatarciu, co oznacza, że należy je uznać za niebyłe. Komendant powinien przed wystawieniem świadectwa służby - dokumentu urzędowego - wystąpić do KRK o wydanie aktualnej informacji i dopiero po jej otrzymaniu wystawić świadectwo służby. Opieranie rozstrzygnięcia na ustaleniach sprzed 3 lat bez jakiejkolwiek weryfikacji do aktualnej sytuacji prawnej jest opieraniem rozstrzygnięcia na dowodzie sprzecznym z prawem. Art.106 k.k dotyczy wszystkich rejestrów i dokumentów zawierających informacje o skazaniu, oznacza to, że z chwilą zatarcia jego skazania Komendant miał prawny obowiązek usunąć z akt osobowych wszelkie dane dotyczące zatartego skazania. 4. W pismach z dnia [...] i [...] Komendant w dalszym ciągu nie wskazał konkretnego przepisu prawnego, na podstawie, którego pozbawił skarżącego prawa do wypłaty ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy w 2008 rok. Komendant w wydanym świadectwie służby stwierdził, że: "ekwiwalent pieniężny za urlop wypoczynkowy nie przysługuje". Takie stwierdzenie nie rodzi żadnych skutków prawnych. Pozbawienie prawa do ekwiwalentu pieniężnego może nastąpić tylko na podstawie jasno określonego przepisu prawnego. W odpowiedzi na skargę Komendant wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga jest bezzasadna. Z przepisów Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 września 2002 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów (Dz.U. nr 151 poz. 1261 dalej: rozporządzenie) wynika, iż "Przełożony właściwy w sprawach osobowych lub osoba przez niego upoważniona wydaje świadectwo służby bezpośrednio policjantowi albo osobie przez niego upoważnionej na piśmie w dniu zwolnienia ze służby" (§ 24 ust. 1 zd. 1). Według § 27 rozporządzenia "Policjant zwolniony ze służby może złożyć wniosek o sprostowanie świadectwa służby w terminie 7 dni od dnia jego otrzymania. Wniosek składa się przełożonemu właściwemu w sprawach osobowych, który wydał świadectwo służby (ust. 1). Przełożony właściwy w sprawach osobowych, uwzględniając wniosek o sprostowanie świadectwa służby, wydaje nowe świadectwo służby w terminie 7 dni do dnia otrzymania wniosku. Odmowa sprostowania świadectwa służby wymaga pisemnego uzasadnienia" (ust. 2). Oceniając charakter prawny odmowy sprostowania świadectwa służby przyjąć należy, iż stanowi ona czynność materialno-techniczną w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze z., dalej: p.p.s.a.), który stanowi "Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa". Przepisy p.p.s.a nie zawierają definicji czynności materialno-technicznej natomiast w piśmiennictwie "Mianem czynności materialno-technicznych określa się te działania organów administracji, które będąc czynnościami faktycznymi, oparte są na wyraźnej podstawie prawnej i wywołują konkretne skutki prawne" (L. Jastrzębski, J. Lang, J. Służewski, M. Wierzbowski; Polskie prawo administracyjne cz. 2: PWN W - wa 1985 r.). Nie ulega, przy tym wątpliwości składu orzekającego, że odmowa sprostowania świadectwa służby wymieniona w § 27 § 2 zd. 2 rozporządzenia nie stanowi decyzji administracyjnej choćby z tego względu, że w gruncie rzeczy brak tu rozstrzygnięcia w konkretnej sprawie. Sprostowanie świadectwa służby nie mogłoby być traktowane jako odrębne rozstrzygnięcie. Niezależnie od tego trafność takiego wnioskowania wspiera konieczność pisemnego uzasadnienia odmowy. Gdyby bowiem prawodawca traktował tę odmowę jako decyzję z pewnością jej prawny charakter określiłby dokładniej nie wymieniając tylko jednego składnika decyzji jakim jest pisemne uzasadnienie. Jeśli przyjąć, że jest to czynność materialno-techniczna to przed zaskarżeniem do Sądu administracyjnego niezbędne jest wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Skarżący ten warunek zaskarżalności czynności materialno-technicznej spełnił. Przechodząc do meritum sprawy stwierdzić należy, iż skarżący zwrócił się do swojego przełożonego o sprostowanie świadectwa służby z dnia [...] poprzez prawidłowe określenie: 1) daty rozpoczęcia służby w policji; 2) daty zakończenia służby (...); 3) podstawy prawnej zwolnienia ze służby w policji oraz 4) o uzupełnienie świadectwa o podanie podstawy prawnej niewypłaconego ekwiwalentu. Do każdego z tych żądań odniósł się przekonująco organ administracyjny w piśmie z dnia [...] wskazując: Ad. 1) Fakt rozpoczęcia służby przez skarżącego w organach policji w dniu [...] wynika w szczególności z rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji we W., a także z porozumienia zawartego z Dyrektorem Okręgowej Dyrekcji Gospodarki Wodnej we W. z dnia [...] [...]. Niezależnie od tego sam skarżący w raporcie z dnia [...] podaje "W Policji służę od [...]" (k-79 akt osobowych). Zresztą wynika to, nie tylko z powyższego raportu, ale również z wniosku personalnego nr [...] Naczelnika Sekcji Wywiadowczej i Interwencyjnej KMP we W. (k-40 akt; i następne k-41; 65 i 94), opinii służbowej z dnia [...] Specjalisty Sekcji Kadr i Szkolenia KMP we W. (k-52), notatki służbowej z dnia [...] [...] (k-34), wniosku o nadanie stopnia sierżanta z dnia [...] (k-36). Ad. 2) Organ orzekający zasadnie podnosi, że Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 26 lutego 2010 r. oddalił skargę kasacyjną, Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 6 maja 2009 r. sygn. akt IV SA/Wr 606/08 uchylającego postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia do wniesienia odwołania od rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] Komendanta Miejskiego Policji we W. W wyniku powyższego Komendant Wojewódzki Policji decyzją z dnia [...] utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny nr [...] o zwolnieniu skarżącego ze służby w Policji z dniem [...] na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 4 ustawy o Policji. Z powyższą decyzją skarżący zapoznał się w dniu [...]. Wymienioną decyzją Komendanta Wojewódzkiego nie została zmieniona data zwolnienia skarżącego ze służby w Policji, którą określono na dzień [...]. Konkluzji tej nie można odmówić trafności. Zwrócić należy bowiem uwagę, iż zgodnie z § 22 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia rozkaz personalny zwolnienia policjanta ze służby powinien zawierać podstawę prawną i datę zwolnienia, nie ulega zatem wątpliwości, że określenie tego składnika rozkazu personalnego należy tylko i wyłącznie do właściwości przełożonego, a nie do strony postępowania. Dalej przyjąć należy, iż tok postępowania związanego z kwestionowaniem wydanego rozkazu nie może mieć wpływu na datę tego zwolnienia; zwolniony funkcjonariusz nie może oczekiwać, iż w każdym ewentualnym nowym rozkazie wydanym w związku z toczącym się postępowaniem weryfikacyjnym termin ten będzie ulegał przedłużeniu. Tym bardziej, że w dacie zwolnienia określonej w rozkazie realizowane są już stosowne czynności zmierzające do "rozliczenia się" funkcjonariusza z jednostką policji. Potwierdza to w sposób oczywisty właśnie świadectwo służby z dnia [...]. Ad. 3) Prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego dla W. F. II Wydział Karny z dnia [...] sygn. akt [...] skarżący został skazany za przestępstwo umyślne ścigane z oskarżenia publicznego. Stosownie zaś do art. 41 ust. 1 pkt 4 ustawy policjanta zwalnia się ze służby w przypadku skazania prawomocnym wyrokiem Sądu za przestępstwo (...) umyślne ścigane z oskarżenia publicznego. Biorąc pod uwagę kategoryczny charakter dyspozycji powołanego przepisu oraz fakt wydania prawomocnego wyroku skazującego w przedmiotowej sprawie stanowił to obligatoryjną podstawę do wydania przez Komendanta rozkazu personalnego zwolnieniu skarżącego ze służby w Policji. Podstawą prawną zwolnienia funkcjonariusza jest tu zatem norma prawna realizowana w dniu wydania rozkazu, nadto związana z okolicznościami faktycznymi w jakich znalazł się funkcjonariusz. Skarżący został skazany wyrokiem Sądu karnego za przestępstwo co zobowiązywało przełożonego – nie dając mu możliwości jakiegokolwiek innego wyboru – do zwolnienia ze służby. To, że w chwili starań skarżącego o sprostowanie świadectwa służby, nastąpiło zatarcie skazania nie ma żadnego znaczenia prawnego z punktu widzenia podstawy prawnej zwolnienia. Ad. 4) Uprawnienie funkcjonariusza do ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop zostało określone w art. 114 ustawy. Zasadą ogólną przewidzianą w ust. 1 art. 114 jest otrzymywanie przez policjanta zwalnianego ze służby wszystkich świadczeń wymienionych w ust. 1. Sformułowanie "z zastrzeżeniem ust. 2-4" oznacza, że w przypadkach tam określonych stosuje się inne zasady. Komendant Główny Policji lub upoważniony przez niego przełożony może jedynie w przypadkach szczególnie uzasadnionych potrzeb rodziny policjanta – zwolnionego na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 2 ustawy – przyznać nie więcej niż 50% odprawy. W tym przypadku nie ma natomiast mowy o innym świadczeniu, w tym w szczególności o ekwiwalencie za niewykorzystane urlopy. Uprawnienie skarżącego do świadczeń wynikających z art. 114 ustawy zostało już określone w prawomocnym rozkazie personalnym nr [...] o zwolnieniu ze służby w Policji z dniem [...]. Ograniczenie możliwości udzielenia zwalnianemu policjantowi świadczeń łączy się z wyraźną regulacją ustawową. Można przyjąć, iż z przepisu art. 114 ust. 4 ustawy wynikają dodatkowe konsekwencje: obok wydalenia ze służby istnieje możliwość starania się przez takiego funkcjonariusza jedynie o odprawę i to leżącą w gestii Komendanta Głównego Policji, a nie bezpośredniego przełożonego. Z przepisów tych, przy tym, wynika – co zasadnie dostrzega Komendant, że ta wyjątkowa sytuacja łączy się jedynie z odprawą – o ekwiwalencie nie ma już mowy. Dodać można, iż na wezwanie skarżącego o usunięcie naruszenia prawa Komendant odpowiedział pismem z dnia [...], w którym odniósł się do każdego z żądań skarżącego, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w piśmie z dnia [...]. Reasumując brak jest podstaw do uwzględnienia skargi. Wobec tego została oddalona na podstawie art. 151 p.p.s.a.