IV SA/Wr 788/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Julia Szczygielska, Sędziowie sędzia NSA Henryk Ożóg (spr.), sędzia WSA Lidia Serwiniowska, Protokolant Krzysztof Erbel, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 5 maja 2016 r. sprawy ze skargi T. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] października 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] października 2015 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 17 ust. 5 pkt 4 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (tj. Dz. U. z 2015 r., poz. 114; dalej ustawy ) w związku z art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu Postępowania Administracyjnego (dalej: kpa), po rozpatrzeniu odwołania T. K. (dalej: skarżący) od decyzji wydanej przez działającego z upoważnienia Prezydenta Miasta Ś., Kierownika Działu Świadczeń Rodzinnych i Alimentacyjnych Ośrodka Pomocy Społecznej w Ś. z dnia [...] sierpnia 2015r. nr [...] w sprawie odmowy przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu opieki nad dzieckiem S. K. ur. [...] stycznia 2007 r. w okresie od 1 sierpnia 2015 r. do dnia 31 lipca 2017 nr. - utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu tej decyzji stwierdzono, że Kierownik Działu Świadczeń Rodzinnych i Alimentacyjnych Ośrodka Pomocy Społecznej decyzją z dnia 27 sierpnia 2015 r. odmówił skarżącemu przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu opieki nad dzieckiem urodzonym 9 stycznia 2007 r. z uwagi na to, że żona strony I.K. ma ustalone prawo do świadczenia pielęgnacyjnego na dziecko A. K. na okres od 1 lipca 2015 r. do dnia 31 lipca 2017 r. Organ I instancji przytoczył treść art. 17 ust. 5 pkt 4 ustawy o świadczeniach rodzinnych (w brzmieniu obowiązującym do dnia 14 maja 2014 r.), w myśl którego świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli osoba w rodzinie, członek rodziny osoby sprawującej opiekę ma ustalone prawo do dodatku do zasiłku rodzinnego, o którym mowa w art. 10 ustawy albo świadczenia pielęgnacyjnego na tę lub inną osobę w rodzinie lub poza rodziną. Od decyzji tej w ustawowym terminie odwołał się skarżący powołując się na odpowiednie przepisy Konstytucji oraz wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 18 listopada 2014 r. Podał, że wychowuje z żoną trzech niepełnosprawnych synów, którzy wymagają opieki. Żona nie jest w stanie opiekować się równocześnie trojgiem dzieci i wozić ich na terapię. Odwołujący się często musiał zwalniać się z pracy by pomóc żonie i dlatego częściej podejmuje się prac dorywczych, gdyż z uwagi na niedyspozycyjność nie może podjąć stałej pracy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpoznaniu tego odwołania wskazało, że zgodnie z zasadą dwuinstancyjności organ odwoławczy obowiązany jest ponownie rozpoznać i rozstrzygnąć sprawę rozstrzygniętą decyzją organu I instancji z zastrzeżeniem rozwiązania przyjętego w art. 138 § 2 kpa. Organ odwoławczy nie może zatem ograniczyć się tylko do kontroli decyzji organu I instancji, a obowiązany jest ponownie rozstrzygnąć sprawę. W wyroku z dnia 22 marca 1996 r., SA/Wr 1996/95 (ONSA 1997r. nr 1, poz. 35) NSA podkreślił, że: "Istota administracyjnego toku postępowania polega na dwukrotnym rozstrzygnięciu tej samej sprawy, nie zaś na kontroli zasadności argumentów podniesionych w stosunku do orzeczenia organu I instancji (...)". Wynika to z art. 138 kpa, który przyznaje organowi kompetencje do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, czego następstwem jest utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji (a nie oddalenie odwołania) bądź uchylenie i zmiana zaskarżonej decyzji. W dniu 18 sierpnia 2015 r. do Ośrodka Pomocy Społecznej wpłynął wniosek skarżącego o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad synem S. K. W dniu 18 i 21 sierpnia 2015r. skarżący oświadczył, że od 1 sierpnia 2015 r. nie pracuje. W czasie przerwy w zatrudnieniu opiekuje się trojgiem dzieci. Syn strony S. K. ur. [...] stycznia 2007 r. orzeczeniem Powiatowego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności w Ś. z dnia [...] lipca 2015 r. został zaliczony do osób niepełnosprawnych, niepełnosprawność datuje się od 4 kwietnia 2013 r., orzeczenie wydano do dnia 31 lipca 2017 r. Z orzeczenia tego wynika, że syn strony S. K. wymaga konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji. Decyzją nr [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r. organ I instancji przyznał żonie skarżącego I. K. świadczenie pielęgnacyjne w związku z opieką nad synem A. K. na okres od 1 lipca 2015 r. do dnia 31 lipca 2017 r. W myśl art. 17 ustawy o świadczeniach rodzinnych, 1. Świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje: 1) matce albo ojcu, 2) opiekunowi faktycznemu dziecka, 3) osobie będącej rodziną zastępczą spokrewnioną w rozumieniu ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej, 4) innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności - jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji. la. Osobom, o których mowa w ust. 1 pkt 4, innym niż spokrewnione w pierwszym stopniu z osobą wymagającą opieki, przysługuje świadczenie pielęgnacyjne, w przypadku gdy spełnione są łącznie następujące warunki: 1) rodzice osoby wymagającej opieki nie żyją, zostali pozbawieni praw rodzicielskich, są małoletni lub legitymują się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności; 2) nie ma innych osób spokrewnionych w pierwszym stopniu, są małoletnie lub legitymują się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności; 3) nie ma osób, o których mowa w ust. 1 pkt 2 i 3, lub legitymują się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Ib. Świadczenie pielęgnacyjne przysługuje, jeżeli niepełnosprawność osoby wymagającej opieki powstała: 1) nie później niż do ukończenia 18. roku życia lub 2) w trakcie nauki w szkole lub w szkole wyższej, jednak nie później niż do ukończenia 25. roku życia. 5. Świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli: 1) osoba sprawująca opiekę: a) ma ustalone prawo do emerytury, renty, renty rodzinnej z tytułu śmierci małżonka przyznanej w przypadku zbiegu prawa do renty rodzinnej i innego świadczenia emerytalno-rentowego, renty socjalnej, zasiłku stałego, nauczycielskiego świadczenia kompensacyjnego, zasiłku przedemerytalnego lub świadczenia przedemerytalnego, b) ma ustalone prawo do specjalnego zasiłku opiekuńczego, świadczenia pielęgnacyjnego lub zasiłku dla opiekuna, o którym mowa w ustawie z dnia 4 kwietnia 2014 r. o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów; 2) osoba wymagająca opieki: a) pozostaje w związku małżeńskim, chyba że współmałżonek legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, b) została umieszczona w rodzinie zastępczej, z wyjątkiem rodziny zastępczej spokrewnionej, rodzinnym domu dziecka albo, w związku z koniecznością kształcenia, rewalidacji lub rehabilitacji, w placówce zapewniającej całodobową opiekę, w tym w specjalnym ośrodku szkolno-wychowawczym, z wyjątkiem podmiotu wykonującego działalność leczniczą, i korzysta w niej z całodobowej opieki przez więcej niż 5 dni w tygodniu; 3) na osobę wymagającą opieki inna osoba ma ustalone prawo do wcześniejszej emerytury; 4) członek rodziny osoby sprawującej opiekę ma ustalone prawo do dodatku do zasiłku rodzinnego, o którym mowa w art. 10, specjalnego zasiłku opiekuńczego, świadczenia pielęgnacyjnego lub zasiłku dla opiekuna, o którym mowa w ustawie z dnia 4 kwietnia 2014 r. o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów; 5) na osobę wymagającą opieki jest ustalone prawo do dodatku do zasiłku rodzinnego, o którym mowa w art. 10, prawo do specjalnego zasiłku opiekuńczego, prawo do świadczenia pielęgnacyjnego lub prawo do zasiłku dla opiekuna, o którym mowa w ustawie z dnia 4 kwietnia 2014 r. o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów; 6) na osobę wymagającą opieki inna osoba jest uprawniona za granicą do świadczenia na pokrycie wydatków związanych z opieką, chyba że przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego lub dwustronne umowy o zabezpieczeniu społecznym stanowią inaczej. Kolegium stwierdziło, że w sprawie zachodzi negatywna przesłanka wymieniona w art. 17 ust. 5 pkt 4 ustawy uniemożliwiająca przyznanie świadczenia skarżącemu, ponieważ członek rodziny osoby sprawującej opiekę, czyli żona skarżącego ma ustalone prawo do świadczenia pielęgnacyjnego. Okoliczność ta wyłącza możliwość przyznania skarżącemu prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. Kolegium zauważyło ponadto, że organ I instancji w uzasadnieniu decyzji (strona 2) przytoczył nieobowiązującą obecnie treść pkt 4 ust. 5 art. 17 ustawy. Obecnie obowiązująca treść powyższego przepisu weszła w życie z dniem 15 maja 2015 r. i została wprowadzona przez art. 17 pkt 3 li. "b" ustawy z dnia 4 kwietnia 2014 r. o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów ( Dz.U. z 2014r. poz. 567 ze zm.). Obecnie ustawodawca dopuszcza możliwość przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego tylko jednemu członkowi rodziny wymienionemu w art. 3 pkt 16 ustawy o świadczeniach rodzinnych, czyli małżonkowi, rodzicom dzieci, opiekunowi faktycznemu dziecka. Przepis ten do członków rodziny zalicza także pozostającym na utrzymaniu dzieci w wieku do ukończenia 25 roku życia, a także dziecko, które ukończyło 25 rok życia legitymujące się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, jeżeli w związku z tą niepełnosprawnością przysługuje świadczenie pielęgnacyjne lub specjalny zasiłek opiekuńczy albo zasiłek dla opiekuna, o którym mowa w ustawie z dnia 4 kwietnia 2014 r. o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów (Dz. U. poz. 567). Zgodnie z wolą ustawodawcy pobieranie tego świadczenia przez jednego członka rodziny wyklucza możliwość przyznania świadczenia pielęgnacyjnego innemu członkowi rodziny. Odnośnie zarzutu zawartego w odwołaniu strony, a dotyczącego nieuwzględnienia przy wydaniu decyzji wyroku Trybunału Konstytucyjnego podkreślić należy, że wyrok ten dotyczył stanu prawnego obowiązującego do dnia 13 października 2011 r. Wówczas przepis art. 17 ust. 5 pkt 4 ustawy o świadczeniach rodzinnych brzmiał całkowicie odmiennie. Orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego nie dotyczy osób, którym odmówiono świadczenia po dniu 13 października 2011 r. zwłaszcza, gdy decyzja opiera się na zmienionej przez ustawodawcę treści art. 17 ust. 5 pkt 4 ustawy. Skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na powyższą decyzję Kolegium w przedmiocie odmowy przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu opieki nad dzieckiem S. K. wnosząc o jej uchylenie. W jej uzasadnieniu zarzucił naruszenie konstytucyjnych zasad: art. 2 (zasada sprawiedliwości), art. 18 (zasada ochrony rodziny), art. 32 ust. 1 (zasada równości) i art. 71 ust. 1 (prawo rodzin znajdujących się w trudnej sytuacji materialnej i społecznej do szczególnej opieki państwa). Ponadto wskazał, że nie zgadza się z zaskarżoną decyzją Kolegium, gdyż uważa, że wyjaśnienie organu, iż przy wydawaniu decyzji nie uwzględniono wyroku Trybunału Konstytucyjnego, jest niewłaściwym załatwieniem jego sprawy. W dniu 18 listopada 2014 r. Trybunał Konstytucyjny orzekł, iż zapis pozbawiający drugiego rodzica prawa do świadczenia pielęgnacyjnego na drugie niepełnosprawne dziecko jest niekonstytucyjny. Rodziny znajdujące się w trudnej sytuacji materialnej i społecznej, zwłaszcza wielodzietne i niepełne, mają prawo do szczególnej pomocy ze strony władz publicznych. Razem z żoną wychowują trzech niepełnosprawnych synów i ten zapis dotyczy również jego rodziny. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie z powodów przytoczonych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W jej uzasadnieniu dodatkowo wskazało, że podstawą rozstrzygnięcia był powołany wyżej art. 17 ust. 5 pkt 4 ustawy. Ponownie podkreśliło, że w obecnym obowiązującym stanie prawnym istnieje możliwość przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego tylko jednemu członkowi rodziny wymienionemu w art. 3 pkt 16 ustawy. Zgodnie z wolą ustawodawcy pobieranie tego świadczenia przez jednego członka rodziny wyklucza możliwość przyznania świadczenia pielęgnacyjnego innemu członkowi rodziny. Z uwagi na to, że organ I instancji przyznał świadczenie pielęgnacyjne żonie skarżącego I. K. w związku z opieką nad synem A. K. na okres od 1 lipca 2015 r. do dnia 31 lipca 2017 r., skarżącemu nie przysługuje świadczenie pielęgnacyjne w związku z opieką nad synem S. K. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. W świetle przepisów art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Z przepisu art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm, dalej: p.p.s.a.) wynika, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta obejmuje m. in. skargi na decyzje administracyjne (art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a.). W myśl art 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przedmiotem niniejszej skargi jest decyzja Kolegium w sprawie odmowy przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu opieki nad dzieckiem. Podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowi przepis art. 17 ust. 5 pkt 4 ustawy, zgodnie z którym świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli członek rodziny osoby sprawującej opiekę ma ustalone prawo do dodatku do zasiłku rodzinnego, o którym mowa w art. 10, specjalnego zasiłku opiekuńczego, świadczenia pielęgnacyjnego lub zasiłku dla opiekuna, o którym mowa w ustawie z dnia 4 kwietnia 2014 r. o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów. Powyższy przepis art. 17 ust. 5 pkt 4 ustawy do dnia 13 października 2011 r. miał brzmienie: świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli osoba w rodzinie ma ustalone prawo do dodatku do zasiłku rodzinnego, o którym mowa w art. 10, albo do świadczenia pielęgnacyjnego na to lub na inne dziecko w rodzinie. Przepis art. 17 ust. 5 pkt 4, w brzmieniu obowiązującym do 13 października 2011 r., został uznany z dniem 26 listopada 2014 r. za częściowo niezgodny z art. 71 ust. 1 zdanie drugie Konstytucji RP, wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 18 listopada 2014 r., sygn. akt SK 7/11 (Dz.U. 2014. poz. 1652). Zgodnie z tym wyrokiem, wymieniony wyżej przepis, traci moc w zakresie, w jakim uniemożliwia przyznanie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego rodzicowi (opiekunowi faktycznemu), który rezygnuje z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością sprawowania opieki, o której mowa w art. 17 ust. 1 niniejszej ustawy, nad niepełnosprawnym dzieckiem, w sytuacji, gdy drugi z rodziców (opiekunów faktycznych) ma ustalone prawo do świadczenia pielęgnacyjnego na inne dziecko w rodzinie. W rozpoznawanej sprawie zastosowanie ma również przepis art. 17 ust. 1 pkt 1 ustawy, zgodnie z którym świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje: ojcu albo matce, jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji. Z przepisu tego wynika, że świadczenie pielęgnacyjne przysługuje ojcu albo matce, jeżeli spełnią pozostałe warunki wymienione w tym przepisie. W kwestii interpretacji tego przepisu w związku z, powołanym wyżej, art. 17 ust. 5 pkt 4 ustawy, stanowiącym w jakich sytuacjach prawo do świadczenia pielęgnacyjnego nie przysługuje, Sąd rozpoznający niniejszą sprawę, podziela pogląd wyrażony w wyroku WSA w Rzeszowie z dnia 23 kwietnia 2013 r., sygn. akt II SA/Rz 1189/12, w którym przyjęto, że posłużenie się przez ustawę zwrotem "albo", a więc alternatywy rozłącznej ma znaczenie w kontekście wykładni ust. 5 pkt 1 i pkt 4 art. 17 ustawy. Przyjęte ujęcie językowe wskazuje, że świadczenie pielęgnacyjne może być przyznane matce albo ojcu, zawsze tylko tej osobie, która sprawuje opiekę i tylko pod warunkiem, że drugie z rodziców nie ma ustalonego świadczenia z tytułu opieki nad tym samym dzieckiem. Tylko ten sposób wykładni art. 17 ust. 1 pkt 1 w związku z ust. 5 pkt 4 ustawy może być zgodny z wartościami konstytucyjnymi, zwłaszcza z równym traktowaniem rodziców co do ich praw i obowiązków w stosunku do własnych dzieci. Zatem każde z rodziców może uzyskać świadczenie rodzinne, o ile sprawuje opiekę nad innym dzieckiem. Tym bardziej tak należy interpretować ten przepis w kontekście konstytucyjnej zasady ochrony rodziny i małżeństwa. W świetle powyższego błędne jest stanowisko organów administracji, że w sprawie zachodzi przesłanka negatywna wymieniona w art. 17 ust. 5 pkt 4 ustawy, uniemożliwiająca przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego, ponieważ członek rodziny osoby sprawującej opiekę, czyli żona skarżącego ma ustalone prawo do świadczenia pielęgnacyjnego na inne dziecko. Przepis ten wyklucza bowiem możliwość przyznania świadczenia pielęgnacyjnego wyłącznie w sytuacji, gdy inny członek rodziny ma przyznane prawo do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad tą samą osobą. Natomiast nie dotyczy on sytuacji, gdy drugi z rodziców (opiekunów faktycznych) ma ustalone prawo do świadczenia pielęgnacyjnego na inne dziecko w rodzinie, co potwierdził Trybunał Konstytucyjny w powołanym już wyżej wyroku z dnia 18 listopada 2014 r., sygn. akt SK 7/11. Stanowisko wyrażone przez Trybunał, wbrew twierdzeniom organu II instancji wyrażonym w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, można w pełni odnieść do niniejszej sprawy, mimo iż przepis art. 17 ust. 5 pkt 4 ustawy, na podstawie którego odmówiono skarżącemu prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, w dacie wydania decyzji organów obu instancji, miał już zmienioną treść, w brzmieniu przytoczonym powyżej. Z treści przepisu art. 17 ust. 5 pkt 4 ustawy wynika bowiem, że intencją ustawodawcy było wprowadzenie uregulowania polegającego na tym, że w sytuacji, w której na jedną osobę w rodzinie wymagającą opieki np. dziecko, osobie w rodzinie ustalone zostało już prawo do świadczenia pielęgnacyjnego, to inny członek rodziny nie może uzyskać takiego samego świadczenia w związku z opieką nad tą samą osobą. Skoro z akt sprawy wynika, że skarżący zrezygnował z zatrudnienia i sprawuje opiekę nad niepełnosprawnym dzieckiem, spełniającym warunki określone w art. 17 ust. 1 ustawy, a żona ma przyznane prawo do świadczenia pielęgnacyjnego na inne dziecko, to nie może on zostać pozbawiony prawa do świadczenia pielęgnacyjnego na dziecko nad którym sprawuje opiekę. Z tych względów Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit "a" i "c" uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję organu I instancji.