IV SA/Wr 81/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jolanta Sikorska, Sędziowie Sędzia NSA Mirosława Rozbicka-Ostrowska, Sędzia WSA Wanda Wiatkowska-Ilków (spr.), Protokolant Aleksandra Siwińska, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 11 maja 2007r. sprawy ze skargi I. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. G. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie przyznania zaliczki alimentacyjnej I. uchyla decyzję I i II instancji II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. G. na rzecz skarżącej 58 zł (pięćdziesiąt osiem złotych) tytułem zwrotu kosztów przejazdu III. nie orzeka w przedmiocie wykonania zaskarżonej decyzji. Miejsko Gminny Ośrodek Pomocy Społecznej w P. decyzją MGOPS [...] z dnia [...] r. na podstawie art. 2 pkt 1 i pkt 2 oraz art. 10a i art. 18 ust. 2 ustawy z dnia 22 kwietnia 2005 r. o postępowaniu wobec dłużników alimentacyjnych oraz zaliczce alimentacyjnej (Dz. U. Nr 86 poz. 732 z póź. zm.) w związku z art. 155 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. K.p.a. (Dz. U. z 2000 r. Nr 98 poz. 1071 oraz zarządzenia Nr 98/2005 Burmistrza Miasta i Gminy P. z dnia 13 września 2005 r. w sprawie upoważnienia Kierownika Miejsko-Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w P. do prowadzenia postępowania wobec dłużników alimentacyjnych oraz postępowania w sprawach zaliczek i wydawania decyzji w tych sprawach orzekł o uchyleniu w całości decyzji [...] z dnia [...] r. przyznającej zaliczkę alimentacyjną osobie uprawnionej : K. , J. , A. B. z dniem [...] r. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że unormowania zawarte w ustawie o postępowaniu wobec dłużników alimentacyjnych oraz zaliczce alimentacyjnej mają na celu umożliwienie osobom samotnie wychowującym dzieci, którzy nie otrzymują świadczeń od drugiego z rodziców dziecka, otrzymanie świadczeń umożliwiających zaspokojenie jego potrzeb. Oznacza to, że celem regulacji w w/w ustawie było udzielenie pomocy tym osobom, które winny otrzymywać świadczenia alimentacyjne, lecz wobec bezskutecznej egzekucji tychże świadczeń nie mogą otrzymać. Powołano również art. 129 § 1 i art. 132 ustawy kodeks rodzinny i opiekuńczy i stwierdzono, że biorąc pod uwagę powyższe przepisy i dokonując analizy ustawy o postępowaniu wobec dłużników alimentacyjnych oraz zaliczce alimentacyjnej ustawy należy przyjąć, że otrzymywanie przez osobę uprawnioną świadczeń alimentacyjnych od zobowiązanego w dalszej kolejności uzasadnia odmowę przyznania świadczenia w postaci zaliczki alimentacyjnej. Wnioskodawczyni I. B. otrzymuje świadczenia alimentacyjne od osób zobowiązanych w dalszej kolejności co potwierdza wyrok Sądu Rejonowego w Z. sygn. akt [...] z [...] r. zasądzający rentę alimentacyjna od S. B. na rzecz K. , J. i A. B. w łącznej kwocie [...] zł miesięcznie i Wyrok Sądu Okręgowego w J. G. o sygn. akt [...] z dnia [...] r. zasądzający rentę alimentacyjną od D. B. na rzecz K. , J. , A. B. w łącznej kwocie [...] zł miesięcznie. Odwołanie od powyższej decyzji z wnioskiem o jej uchylenie wniosła I. B. –matka małoletnich. Zarzuciła że decyzja oparta jest na błędnym wnioskowaniu niezgodnym ze stanem faktycznym sprawy oraz przepisami ustawy z dnia 22 kwietnia 2005 r. oraz kodeksem rodzinnym i opiekuńczym. Wskazała na treść art. 8 ust. 1 i art. 9 pkt 2 powołanej ustawy, stanowiących o wysokości zaliczki alimentacyjnej oraz ustalających, że za kwotę świadczeń alimentacyjnych przysługujących osobie na podstawie tytułu wykonawczych od różnych osób uważa się kwotę świadczeń alimentacyjnych przysługujących na podstawie różnych tytułów egzekucyjnych. Oba tytuły wykonawcze – wydany przeciwko ojcu osób uprawnionych do alimentacji oraz wobec zobowiązanych w dalszej kolejności – dziadków uprawnionych, istnieją obok siebie równoległe. Dziadkowie płacą zasądzone alimenty, ale po [...] zł miesięcznie na każde dziecko. Nie uzyskują alimentów od ojca - zatem nie uzyskują od wszystkich zobowiązanych pełnej kwoty, do której są uprawnieni. Tym samym po myśli art. 11 ust. 1 cytowanej ustawy decyzja jest wadliwa, gdyż po myśli powołanego przepisu organ właściwy wierzyciela wstrzymuje wypłatę zaliczki tylko w przypadku, gdy osoba uprawniona otrzymuje świadczenia alimentacyjne w pełnej wysokości. W niniejszej sprawie taka sytuacja nie ma miejsca. [...] r. Samorządowe Kolegium odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję a na skutek skargi wniesionej od tej decyzji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, Sąd ten stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji. Została bowiem wydana mimo braków odwołania – braku podpisu na odwołaniu. Po uzupełnieniu tego braku organ II instancji ponownie wydał w dniu [...] r. decyzję utrzymującą w mocy zaskarżoną decyzję. Jako podstawę swojego rozstrzygnięcia wskazał art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14.06.1960 r. Kodeks podstępowania administracyjnego, "art. 2, art. 5 ust. 1 ustawy dnia 22 kwietnia 2005 r. o postępowaniu wobec dłużników alimentacyjnych i zaliczce alimentacyjnej (Dz. U. Nr 86 poz. 732 z późn. zm.). W uzasadnieniu podniesiono, że istotą rozpatrzenia niniejszej sprawy musi być stwierdzenie czy, zasądzenie alimentów od osoby zobowiązanej do alimentacji, w dalszej kolejności czyli w niniejszej sprawie od D. i S. B. wyklucza możliwość przyznania wnioskodawczyni zaliczki alimentacyjnej. Celem wprowadzenia regulacji w ustawie z dnia 22 kwietnia 2005 r. było udzielenie pomocy tym osobom, które winny otrzymywać świadczenia alimentacyjne, lecz wobec bezskuteczności regulacji tychże świadczeń nie mogły otrzymać. Takie rozumienie celu ustawy należy przyjąć po zmianie ustaw o postępowaniu wobec dłużników alimentacyjnych treści ustawy o świadczeniach rodzinnych, z której usunięto możliwość przyznania świadczenia w postaci dodatku do zasiłku rodzinnego z tytułu samotnego wychowywania dziecka dla osób wobec, których zasądzono świadczenia alimentacyjne. Analizując przepisy ustawy o świadczeniach rodzinnych należy również odwołać się do regulacji zawartych w przepisach ustawy z 25 lutego 1964 r. – kodeks rodzinny i opiekuńczy. Przepis art. 129 § 1 K r i o i art. 132 K r i o wskazuje, że warunkiem możliwości powstania obowiązku alimentacyjnego u osoby zobowiązanej w dalszej kolejności jest brak możliwości uzyskania świadczeń od osoby zobowiązanej w bliższej kolejności. Przeprowadzona w powyższym kontekście analiza przepisów ustawy o postępowaniu wobec dłużników alimentacyjnych nakazuje przyjąć, że otrzymywane przez osobę uprawnioną, świadczeń alimentacyjnych od zobowiązanego w dalszej kolejności uzasadnia odmowę przyznania świadczenia w postaci zaliczki alimentacyjnej. Inne rozumienie powyższych przepisów oznaczałoby, że zaliczka alimentacyjna której zadaniem jest zastąpienie nieotrzymywanych należności alimentacyjnych, jest przydzielana osobom, które takie świadczenia otrzymują, z tym, że nie od rodzica dziecka lecz osoby zobowiązanej w dalszej kolejności, z czym nie sposób się zgodzić. Uwarunkowanie natomiast możliwości zasądzenia świadczeń od osoby zobowiązanej w dalszej kolejności nieotrzymywaniem świadczeń od osoby zobowiązanej w bliższej kolejności jest w tej sprawie głównym argumentem przemawiającym za stanowiskiem wyrażonym w niniejszej decyzji. O słuszności takiego rozumienia celu ustawy z dnia 22 kwietnia 2005 r. świadczą również poszczególne przepisy tej ustawy – w tym przepis art. 6 ust. 1 stwierdzający, że organ właściwy wierzyciela po otrzymaniu informacji, o której mowa w art. 4 ust. 3 może wytoczyć powództwo przeciwko osobom zobowiązanym w dalszej kolejności na podstawie art. 132 K r o op. Brzmienie tego przepisu wskazuje, że nie mamy do czynienia z bezskuteczną egzekucją w sytuacji, gdy świadczenia alimentacyjne są wypłacane, choćby przez osobę zobowiązaną w dalszej kolejności. Racjonalność ustawodawcy zakłada bowiem, że w przypadku, gdyby wypłata należności przez osobę zobowiązaną w dalszej kolejności nie miała wpływu na możliwość przyznania zaliczki alimentacyjnej, brak byłoby również podstaw do zawarcia takiej regulacji w przepisach ustawy. Skargę na powyższą decyzję z zarzutem: - naruszenia art. 8, 1 oraz 9 pkt 2 ustawy z dnia 22 kwietnia 2005 r. o postępowaniu wobec dłużników alimentacyjnych oraz zaliczce alimentacyjnej (Dz. U. 2005 Nr 86, poz. 732 ze zm.) poprzez ich niezastosowanie, - naruszenia art. 7 Konstytucji RP oraz art. 365 Kpc poprzez wydanie decyzji administracyjnej z przekroczeniem kompetencji nadanych Samorządowym Kolegium Odwoławczym przez ustawę a w szczególności poprzez ingerencję w treści prawomocnych konstytucyjnych wyroków Sądu Rejonowego w Z. i Sądu Okręgowego w J. G. i dokonanie własnej wykładni powyższych wyroków oraz ich zasadności i podstaw wydania przez SKO w J. G. - naruszenia art. 129 § 1 Krio, art. 132 Kro i art. 135 § 1 Kro poprzez ich błędną wykładnię - naruszenia art. 7, 8 Kpa poprzez pominięcie okoliczności faktycznych istotnych w sprawie, a także nieustosunkowania się do wszystkich twierdzeń strony, - naruszenia art. 77 Kpa poprzez fakt, że materiał dowodowy w sprawie nie został w sposób wyczerpujący zebrany i rozpatrzony, - naruszenia art. 10 a ustawy z 22.04.2005 r. poprzez uchylenie decyzji administracyjnej z dnia [...] r. przyznającej zaliczkę alimentacyjna w oparciu o przesłanki pozaustawowe, albowiem niewystępujące w powyższym przepisie - i wnioskiem o uchylenie lub zmianę zaskarżonej decyzji wniosła I. B. Skarżąca podtrzymała zarzuty zawarte w odwołaniu. Podniosła też że najpierw należy dokonać wykładni językowej ustawy a gdy ta nie przyniesie rezultatu można sięgnąć do wykładni celowościowej. Tymczasem organ mimo klarownych sformułowań art. 8.1 oraz 9 pkt 2 oraz 10a dokonał wykładni celowościowej, pozaustawowej. Wskazała, że mimo takiego obowiązku, organ nie ustosunkował się do twierdzeń zawartych w odwołaniu a dotyczących naruszenia art. 8,1 i pkt 2 ustawy o zaliczce alimentacyjnej. Skarżąca zacytowała art. 8 ust. 1 i art. 9 pkt 2 powołanej ustawy i wskazała, że ich analiza prowadzi do kilku wniosków a mianowicie, że rozpoznając wniosek o przyznanie zaliczki alimentacyjnej należało wziąć pod uwagę wszystkie istniejące tytuły egzekucyjne dotyczące świadczeń alimentacyjnych na rzecz małoletnich, co wynika z art. 9 ust. 2. Organ naruszył art. 365 Kpc i art. 7 Konstytucji gdyż nie wziął pod uwagę tytułu egzekucyjnego sygn. akt [...] zasądzającego alimenty od ojca dziewczynek w kwocie łącznej [...] zł – a podnosił fakt realizowania obowiązku alimentacyjnego przez dziadków. Dokonał również błędnej wykładni przepisów art. 129 § 1 Kro , 132 Kro i art. 135 § 1 Kro. Nie jest bowiem tak, że świadczenia od osoby zobowiązanej w dalszej kolejności są zasadne wtedy, gdy osoba zobowiązana w bliższej kolejności nie realizuje swoich zobowiązań. Alimenty po myśli powołanych przepisów są zasądzane jako alimenty uzupełniające lub częściowe, gdy od rodzica dziecko otrzymuje alimenty częściowe. Taką wykładnię przepisów przyjmuje doktryna i orzecznictwo Sądu Najwyższego. Również treść art. 8 § 1 ustawy z dnia 22 kwietnia 2005 r. wskazuje, iż ustawa przewiduje sytuacje, w których skuteczność egzekucji, jest tylko częściowa. Ponadto Samorządowe Kolegium odwoławcze podało nieprecyzyjnie podstawę prawną swej decyzji - nie powołało art. 10a wymienionej ustawy, a jest to jedyny artykuł tej ustawy, który określa przesłanki na podstawie, których organ właściwy wierzyciela może bez zgody strony zmienić lub uchylić ostateczną decyzję administracyjną, na mocy której strona nabyła prawo do zaliczki. Żadna z wymienionych tam przesłanek nie zaistniała. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie z przyczyn w niej wskazanych. Podstawowym problemem do rozstrzygnięcia w niniejszej sprawy jest to, czy realizacja obowiązków alimentacyjnych przez dziadków, zwalnia bezpośrednio zobowiązanego do alimentacji ojca dzieci od płacenia alimentów a tym samym powoduje, iż nie ma podstaw do przyznania zaliczki alimentacyjnej, a także czy istniały przesłanki do uchylenia decyzji MOPS w P. z [...] r. Zgodnie z art. 133 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego rodzice obowiązani są do świadczeń alimentacyjnych względem dziecka, które nie jest jeszcze w stanie utrzymać się samodzielnie chyba, że dochody z majątku dziecka wystarczą na pokrycie kosztów jego utrzymania i wychowania. Kolejność i zasady alimentacji określa art. 129 Kro. Stanowi on iż obowiązek alimentacyjny obciąża zstępnych przed wstępnymi, a wstępnych przed rodzeństwem : jeżeli jest kilku zstępnych lub wstępnych – obciąża bliższych stopniem przed dalszymi (§ 1 ). Po myśli art. 132 Krio, obowiązek alimentacyjny zobowiązanego w dalszej kolejności powstaje dopiero wtedy gdy nie ma osoby zobowiązanej w bliższej kolejności albo gdy uzyskanie od niej na czas potrzebnych uprawnionemu środków utrzymaniu jest niemożliwe lub połączone z nadmiernymi trudnościami. Powołany ostatnio przepis pozwala w sytuacjach w nim określonych zasądzić od zobowiązanych w dalszej kolejności części lub całości niezaspokojonych przez zobowiązanego w pierwszej kolejności alimentów. Niewątpliwie źródłem alimentacji zobowiązanych w dalszej kolejności jest obowiązek alimentacji ciążący na zobowiązanym w pierwszej kolejności. Posiłkowy obowiązek alimentacyjny zobowiązanego w dalszej kolejności wynika wprost z powołanego art. 132 K.r.o. a także z art. 140 Kriop, który przewiduje możliwość uzyskania regresu od osoby zobowiązanej w pierwszej kolejności. Ostatecznie na potrzeby niniejszego postępowania po analizie przepisów Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego należy stwierdzić, że mogą istnieć dwa tytuły wykonawcze w oparciu, o które zainteresowany może prowadzić egzekucję. Taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie. Odpowiedzi na zasadnicze pytanie postawione w niniejszej sprawie, sformułowane na początku rozważań należy szukać przede wszystkim w przepisach ustawy z dnia 22 kwietnia 2005 r. o postępowaniu wobec dłużników alimentacyjnych oraz zaliczce alimentacyjnej (Dz. U. Nr 86 poz. 732 z późn. zm.). Art. 1 pkt 2 tej ustawy stanowi, że ustawa określa zasady przyznawania zaliczek alimentacyjnych dla osób samotnie wychowujących dzieci, uprawnionych do świadczenia alimentacyjnego, na podstawie tytułu wykonawczego, którego egzekucja jest bezskuteczna. Bezskuteczność egzekucji oznacza egzekucję w wyniku, której nie wyegzekwowano należności z tytułu świadczeń alimentacyjnych za okres trzech ostatnich miesięcy (art. 2 pkt 1 ustawy). Rozumienie przyjętego w ustawie określenia, bezskutecznej egzekucji przedstawia w wyroku z dnia 16.03.2006 r. w sprawie I SA/Wa 109/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Stwierdził on, że nie jest uzasadniona interpretacja, że uzyskanie od dłużnika jakichkolwiek sum pieniędzy, w okresie ostatnich trzech miesięcy oznacza, że egzekucja nie była bezskuteczna. W przepisie jest bowiem mowa o egzekucji świadczeń, że okres ostatnich trzech miesięcy a nie w okresie trzech miesięcy, z przepisu wynika, że problem z egzekucją dotyczyć musi świadczeń należnych za ostatnie trzy miesiące. Ewentualna egzekucja w tym zakresie świadczeń zaległych nie ma wpływu na ustalenie skuteczności egzekucji. Akceptując takie rozumienie bezskuteczności egzekucji oraz mając na uwadze postanowienia art. 9 pkt 2 powołanej ustawy skład orzekający w niniejszej sprawie, uznaje, iż zastosowanie przez organy wykładni celowościowej nie znajduje uzasadnienia. Przywołany art. 9 pkt 2 stanowi: przy ustaleniu prawa do zaliczki i jej wysokości; w razie ustalenia świadczeń alimentacyjnych więcej niż jednym tytułem egzekucyjnym od różnych osób, za kwotę świadczeń alimentacyjnych przysługujących jednej osobie uważa się kwotę świadczeń alimentacyjnych przysługujących na podstawie wszystkich tytułów egzekucyjnych. Zatem ustawodawca w sposób jednoznaczny ustalił, iż powinny być brane pod uwagę wszystkie tytuły wykonawcze. Zgodzić się zatem należy z zarzutem skargi, że ustawa o zaliczce alimentacyjnej daje wyraźną odpowiedz w jaki sposób określa się wysokość świadczeń alimentacyjnych w przypadku istnienia więcej niż jednego tytułu wykonawczego zasądzającego alimenty. Tym samym wyklucza potrzebę przeprowadzenia w tym zakresie jakichkolwiek wykładni. Art. 8 ustawy z 22 kwietnia 2003 r. określa wysokość zaliczki alimentacyjnej i zakłada, iż nie może ona przekroczyć wysokości świadczenia alimentacyjnego. Dalsze ograniczenia wysokości zaliczki alimentacyjnej są związane z ilością osób uprawnionych do alimentacji oraz od tego, czy dziecko jest pełnosprawne czy też posiada orzeczenie o niepełnosprawności. Ustawodawca zatem szczegółowo uregulował nie tylko sytuację, w której są dwa tytuły wykonawcze, odpowiadając na pytanie co do zakresu prowadzenia z nich egzekucji ale także wskazał zasady według, których jest obliczana zaliczka alimentacyjna. W ocenie Sądu nie można przypisać art. 6 ust. 1 ustawy takiego znaczenia jak wskazuje organ w uzasadnieniu decyzji. Niewątpliwie przewidziane w nim uprawnienie organu wierzyciela do wytoczenia powództwa przeciwko osobom zobowiązanym w dalszej kolejności może ograniczać wysokość zaliczki alimentacyjnej lub w niektórych wypadkach ją wyłączyć. Niezmiennie jednak w takich przypadkach ma zastosowanie art. 8, a w sprawie niniejszej dodatkowo art. 9 pkt 2 omawianej ustawy, bo one, a nie art. 6 wyznaczają wysokość zaliczki alimentacyjnej, która w każdym konkretnym przypadku może być przyznana. Według sądu z treści art. 4 i art. 6 nie sposób wyczytać myśli ustawodawcy, że prowadzenie skuteczne egzekucji wobec jednego zobowiązanego wyklucza możliwość realizacji wyroku, wobec osoby zobowiązanej w bliższej kolejności. Na marginesie dodać należy, że przyjęte w omawianej ustawie rozwiązanie dotyczące realizacji dwóch tytułów wykonawczych – wobec osób zobowiązanych w bliższej kolejności i dalszej kolejności – odpowiada porządkowi prawnemu przewidzianemu w kodeksie postępowania cywilnego. Każdy tytuł wykonawczy ma swój niezależny byt. Jak wyżej stwierdzono kwestia regresu uprawnienia osób zobowiązanych w dalszej kolejności jest odrębną sprawą, którą ustawa o zaliczce alimentacyjnej nie omawia odsyłając, między innymi o tej kwestii do przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Na marginesie zauważyć też należy, że ustawą z dnia 28 lipca 2005 r. – art. 11 tej ustawy (Dz. U. z 2005 r. Nr 164 poz. 1366) wprowadzono zmiany do omawianej ustawy z dnia 22 kwietnia 2005 r.; w wyniku tych zmian – między innymi inną treść otrzymał art. 8 ust. 1 oraz art. 11 ust. 1, powołane przez wnioskodawczynię w skardze w nieaktualnym brzmieniu. Ustawa z dnia 28 lipca 2005 r. wprowadza art. 10a, który pozwala na zmianę lub uchylenie decyzji w przypadkach w niej wymienionych, najoględniej podsumowując wówczas, gdy ulega zmianie sytuacja majątkowa osób uprawnionych. Zgodzić się też należy z zarzutami skargi, że organ II instancji naruszył przepis art. 10a ustawy z dnia 22 kwietnia 2005 r. , dodać też należy, że takie uchybienie należy przypisać również organowi I instancji. Przypomnieć bowiem trzeba, iż decyzją Miejskiego - Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w P. z dnia [...] r. przyznano zaliczkę alimentacyjną małoletnim K. , J. i A. B. – córkom wnioskodawczyni. Decyzja Miejsko-Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w P. z dnia [...] r. nr [...] uchyliła powyższą decyzję – a jako podstawę uchylenia wskazała art. 10a ustawy o zaliczce alimentacyjnej. Przepis ten stanowi: Organ właściwy wierzyciela może bez zgody strony zmienić lub uchylić ostateczną decyzję alimentacyjną na mocy, której strona nabyła prawo do zaliczki, jeżeli uległa zmianie sytuacja rodzinna lub dochodowa rodziny mająca wpływ na prawo do zaliczki albo osoba nienależnie pobrała zaliczkę. Wynika z niego, że zmiana lub uchylenie prawomocnej decyzji – jaką jest decyzja z dnia [...] r. mogła nastąpić po wykazaniu istnienia przesłanek – przesłanki - taksatywnie wymienionej w tym przepisie. Tymczasem organ I instancji – choć taki obowiązek spoczywał na nim po myśli art. 107 § 3 kodeksu postępowania administracyjnego, nie wskazał w uzasadnieniu jaka przesłanka dała podstawę do uchylenia ostatecznej decyzji z dnia [...] r. – jak również nie uprawdopodobnił jej zaistnienia. Organ II instancji w ogóle nie ustosunkował się a nawet nie odwołał się do art. 10a. Zatem kontrola sądu co do tego, czy zaskarżona decyzja i decyzja organu I instancji odpowiada prawu – jest niemożliwa. Te właśnie uchybienia, które mają istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy zadecydowały o konieczności uchylenia obu decyzji – organu I i II instancji – art. 145 § 1 pkt 1 c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.). O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 a co do pkt III – na podstawie art. 152 w/w ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. LB 19.06.07