IV SA/Wr 838/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Henryk Ożóg, Sędziowie sędzia WSA Olga Białek (spr.), sędzia WSA Alojzy Wyszkowski, Protokolant Z-ca Kierownika Sekretariatu Agnieszka Figura, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 12 maja 2015 r. sprawy ze skargi D. B. i J. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ustalenia należności podlegającej zwrotowi z tytułu poniesionych przez Gminę zastępczo wydatków za pobyt w domu pomocy społecznej oraz zobowiązanie do zwrotu należności postanawia zawiesić postępowanie sądowoadministracyjne. Decyzją z dnia [...] września 2014 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. (dalej SKO) utrzymało w mocy decyzję Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w D. z dnia [...] lipca 2014 r. o ustaleniu należności polegającej zwrotowi w kwocie 5941,86 zł przez D. B. i J. B. z tytułu poniesionych zastępczo przez Gminę D. wydatków za pobyt V. B. w Domu Pomocy Społecznej w S. w okresie od dnia 1 października 2013 r. do dnia 27 marca 2014 r. Skargę na powyższą decyzję wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego D. B. i J. B. W jej uzasadnieniu pełnomocnik skarżących wskazał, między innymi, na wcześniejszą decyzję SKO z dnia [...] grudnia 2013 r. (wydaną na tej samej podstawie prawnej) utrzymującą w mocy decyzję organu pierwszej instancji o ustaleniu kwoty do zwrotu z tytułu pobytu małoletniej V. B. w Domu Pomocy Społecznej w S. w okresie od maja 2013 do września 2013 r. która była przedmiotem kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. Wyrokiem z dnia 17 września 2014 r., sygn. akt IV SA/Wr 194/14, Sąd uchylił decyzję SKO we W. z dnia [...] grudnia 2013 r., oraz poprzedzającą ja decyzję organu pierwszej instancji. Zdaniem pełnomocnika, wyrok Sądu z dnia 17 września 2014 r. dotyczy tej samej sprawy, tylko wcześniejszego okresu. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. wniosło o jej oddalenie. Autor odpowiedzi na skargę odnosząc się do zarzutów skargi i powołanego przez skarżących wyroku WSA we Wrocławiu z dnia 17 września 2014r., sygn. akt IV SA/Wr 194/14 wskazał, że Kolegium wniosło od tego orzeczenia skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Według informacji uzyskanej z Naczelnego Sądu Administracyjnego sprawa została zarejestrowana pod sygn. I OSK 3187/14 a termin rozprawy nie został jeszcze wyznaczony. Podczas rozprawy w dniu 12 maja 2015 r. pełnomocnik skarżących wniósł o zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego do czasu zakończenia powyższego postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", sąd może zawiesić postępowanie z urzędu jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego w oparciu o powyższy przepis następuje z urzędu, lecz jego celowość została pozostawiona ocenie Sądu (por. postanowienie NSA z dnia 11 marca 2005 r. sygn. akt I OZ 45/05 oraz z dnia 7 czerwca 2008 r., sygn. akt I OZ 382/08). W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że zawieszenie postępowania sądowego powinno być uzasadnione ze względów celowości, sprawiedliwości jak również ekonomiki procesowej, przy czym celowość zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. powinna być analizowana z punktu widzenia wystąpienia w przyszłości ewentualnej konieczności uruchomienia nadzwyczajnych środków wzruszania rozstrzygnięć ostatecznych np. przesłanek do wznowienia postępowania administracyjnego lub stwierdzenia nieważności decyzji (por. postanowienie NSA z dnia 13 czerwca 2008r., sygn. akt: I FZ 221/08, postanowienie WSA w Warszawie z dnia 18 czerwca 2009 r., sygn. akt: III SA/Wa 3321/08). Podkreślić nadto należy, że w sprawach sądowoadministracyjnych zjawiskiem niepożądanym i utrudniającym praworządne działanie administracji jest odmienne stanowisko sądu, co do wykładni i stosowania prawa w sprawach o analogicznym lub zbliżonym stanie prawnym i faktycznym (por. postanowienie NSA z dnia 13 czerwca 2008 r. sygn. akt: I FZ 221/08 oraz B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005, s. 302-303). Jednolitość orzecznictwa - dając stan stałości, pewności i bezpieczeństwa prawnego - służy respektowaniu zasady równości wobec prawa. Równe traktowanie stron znajdujących się w takiej samej sytuacji faktycznej i prawnej oznacza, że wobec nich musi zapaść takie samo rozstrzygnięcie. Biorąc dodatkowo pod uwagę, że przeciwdziałanie rozbieżnościom w orzecznictwie ma szczególne znaczenie właśnie w sferze prawa publicznego, odwołanie się przez sąd do rozstrzygnięcia NSA, jakie zapadnie w analogicznym stanie faktycznym i prawnym nie będzie stanowić uchybienia. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy wskazać należy, że okoliczności faktyczne niniejszej sprawy są tożsame ze sprawą o sygn. akt IV SA/Wr 194/14. W wyroku z dnia 17 września 2014 r. wydanym w tejże sprawie, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu dokonał oceny zasadności ustalenia należności polegającej zwrotowi z tytułu poniesionych przez Gminę zastępczo wydatków za pobyt w domu pomocy społecznej małoletniej V. B. w okresie od maja 2013 r. do września 2013 r. Od powyższego wyroku, Kolegium wniosło skargę kasacyjną, która do tej pory nie została rozpoznana. W ocenie Sądu, związek pomiędzy tymi postępowaniami jest na tyle ścisły, że wynik postępowania wywołanego skargą kasacyjną rzutuje na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy w takim stopniu, że uzasadnia on zawieszenie postępowania do czasu prawomocnego zakończenia postępowania sądowoadministracyjnego przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, prowadzonego pod sygn. akt I OSK 3187/14. Obie sprawy dotyczą bowiem tych samych stron postępowania, podstawę prawna podjętych decyzji stanowią te same przepisy prawa a stany faktyczne, również stany faktyczne w oby sprawach są zasadniczo takie same. Dlatego też rozpatrywanej obecnie sprawy nie można kwalifikować jako przypadku oczekiwania na prawomocne zakończenie postępowania w innej sprawie tego samego rodzaju, który to przypadek, zgodnie z uchwałą NSA z dnia 24 listopada 2008 r., sygn. akt II FPS 4/08, nie stanowi podstaw do zawieszenia postępowania na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Przyjęcie powyższego stanowiska podyktowane jest przede wszystkim tożsamością podmiotową i przedmiotową obu spraw. Tym co je różni, to jedynie inne, ale następujące po sobie okresy za jakie ustalono należność podlegającą zwrotowi za pobyt w domu pomocy społecznej. Kwestią sporną, jaka wyłoniła się na tle obu wskazanych spraw (na skutek skargi kasacyjnej poddaną pod ocenę NSA) jest natomiast określenie sposobu ustalania przez organ administracji kwoty zwrotu opłaty za pobyt w domu pomocy społecznej. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.