IV SA/Wr 877/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia NSA Julia Szczygielska, Sędziowie: sędzia NSA Tadeusz Kuczyński (sprawozdawca), sędzia WSA Alojzy Wyszkowski, Protokolant: sekretarz sądowy Aneta Januszkiewicz, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 9 września 2015 r. sprawy ze skargi Z. R. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...],. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania, w którym Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. postanowieniem z dnia [...] odmówiło wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...], nr [...] przyznającej dodatek mieszkaniowy oddala skargę. Postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia 30 września 2014 r., nr [...] po rozpatrzeniu wniosku Z. R. o ponowne rozpatrzenie sprawy, w której, postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia 12 sierpnia 2014 r. (nr[...]), odmówiono wznowienia postępowania, w którym Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. - postanowieniem z dnia 10 grudnia 2013 r. (nr [...]), odmówiło wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności - wydanej z upoważnienia Prezydenta W. - decyzji Administratora w Miejskim Ośrodku Pomocy Społecznej we W. z dnia 23 lipca 2013 r. (Nr [...]), przyznającej Z. R. dodatek mieszkaniowy na okres od dnia 1 lipca 2013 r. do dnia 31 grudnia 2013 r., w kwocie 315,60 zł miesięcznie, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1, w związku z art. 144 Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej: k.p.a.), utrzymano w mocy zaskarżone postanowienie. W motywach uzasadnienia tego orzeczenia podniesiono, że podaniem z dnia 21 lipca 2014 r. Z. R. zwrócił się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. "O wznowienie postępowania w oparciu o art. 145 § 1 i § 2 k.p.a. Gdyż dowody okazały się fałszywe, zagadnienie wstępne zostało rozstrzygnięte przez sąd, a popełnione przestępstwo jest oczywiste i wznowienie postępowania jest niezbędne dla uniknięcia niebezpieczeństwa dla życia i zdrowia ludzkiego." Wniosek Z. R. dotyczył czterech rozstrzygnięć Samorządowego Kolegium Odwoławczego. W dalszej części wniosku zawarł żądanie stwierdzenia nieważności wskazanych orzeczeń Kolegium oraz wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji nr [...], z dnia 10 grudnia 2013 r., stwierdzającej nieważność decyzji Prezydenta W. z dnia 25 maja 2012 r. (nr [...]), ze względu na "nieodwracalne skutki prawne". Jako podstawę prawną wniosku jego autor wskazał art. 145 § 1 i § 2 k.p.a. Przeanalizowawszy treść podania Z. R. Kolegium nie było w stanie jednoznacznie stwierdzić, czy intencją wnioskodawcy było złożenie wniosku o wznowienie postępowania we wskazywanych w nagłówku sprawach, czy stwierdzenie nieważności w tych sprawach oraz tego, czy podanie z dnia 21 lipca 2014 r. należy traktować również jako wniosek o rozpatrzenie podań z dni 18 i 27 listopada 2013 r. o zmianę decyzji w trybie art. 154 i 155 k.p.a. (o czym była wzmianka w uzasadnieniu podania). Pismem z dnia 28 lipca 2014 r. Kolegium wezwało więc Z. R. do wyjaśnienia: - czy podanie z dnia 21 lipca 2014 r. jest wnioskiem o wznowienie postępowania w sprawach o sygnaturach [...], [...], [...], [...], czy wnioskiem o stwierdzenie nieważności ww. orzeczeń; - jeżeli podanie z dnia 21 lipca jest wnioskiem o wznowienie postępowania należy wskazać w oparciu o którą z przesłanek wymienioną w art. 145 § 1 k.p.a., w szczególności czy chodzi o przesłankę wymienioną w art. 145 § 1 pkt 1 i 7 k.p.a., jak na to wskazuje tytuł żądania; - jeżeli tak, to należy wskazać, które z dowodów we wskazywanych sprawach okazały się fałszywe, jakie zagadnienie wstępne zostało, zdaniem wnioskodawcy, rozstrzygnięte przez sąd odmiennie od oceny przyjętej przy wydaniu orzeczeń Kolegium; - kiedy i w jakich okolicznościach dowiedział się o istniejących - jego zdaniem - podstawach wznowienia postępowania. - czy podanie z dnia 21 lipca 2014 r. jest również wnioskiem o rozpatrzenie przez Kolegium - zwróconych Prezydentowi W. - podań z dni 18 i 27 listopada 2013 r. o zmianę w trybie art. 154 i 155 k.p.a., wskazanych w podaniu decyzji MOPS. W dniu 1 sierpnia 2014 r. Z. R. złożył w Kolegium "odpowiedź" na wezwanie z dnia 28 lipca 2014 r. Stwierdził: "Na wezwanie z dnia 28 lipca 2014 r. nr [...] pismem z dnia 21 lipca 2014 r. wniosłem o wznowienie postępowania w oparciu o art. 145 § 1 i § 2 k.p.a. Gdyż dowody okazały się fałszywe, zagadnienie wstępne zostało rozstrzygnięte przez sąd, a popełnione przestępstwo jest oczywiste i wznowienie postępowania jest niezbędne dla uniknięcia niebezpieczeństwa dla życia i zdrowia ludzkiego. W piśmie domagam się: 1) Stwierdzenia nieważności doręczonych mi orzeczeń Kolegium z dnia 10 grudnia 2013 r. w związku z obrazą art. 138 i 156 § 1 punkt 2 k.p.a. i rażącym naruszeniem prawa. 2) Wnoszę o wstrzymanie wykonania decyzji [...] z dnia 10 grudnia 2013 r. stwierdzającej nieważność decyzji Prezydenta W. - Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej Działu Świadczeń z dnia 25 maja 2012 r. nr [...], którą przyznano mi dodatek mieszkaniowy wstecz od dnia 1 grudnia 2009 r. do dnia 31 grudnia 2009 r. w kwocie 233,18 zł ze względu, iż w sprawie zachodzą nieodwracalne skutki prawne " Wyjaśnił: "Iż nie znam przesłanek które umożliwiłyby kolegium wznowienie postępowania. Wyjaśniam, że podanie nie musi być uzasadnione przez skarżącego, z podania musi wynikać jedynie, iż strona jest niezadowolona z rozstrzygnięcia i wskazać, czego się domaga." Postanowieniem z dnia 12 sierpnia 2014 r. (nr[...]) Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. odmówiło wznowienia postępowania, w którym Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. - postanowieniem z dnia 10 grudnia 2013 r. (nr [...]), odmówiło wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności - wydanej z upoważnienia Prezydenta W. - decyzji Administratora w Miejskim Ośrodku Pomocy Społecznej we W. z dnia 23 lipca 2013 r. (Nr [...]), przyznającej Z. R. dodatek mieszkaniowy na okres od dnia 1 lipca 2013 r. do dnia 31 grudnia 2013 r., w kwocie 315,60 zł miesięcznie. W uzasadnieniu tak podjętego rozstrzygnięcia Kolegium wskazało, że Z. R. pomimo wezwania nie podał przesłanek wymienionych w art. 145 § 1 k.p.a. oraz nie podał okoliczności wskazujących na zachowanie terminu złożenia wniosku, co uniemożliwiło przyjąć Kolegium, że wniosek został wniesiony z zachowaniem ustawowego terminu. Należało zatem uznać, że wznowienie postępowania w danej sprawie było niedopuszczalne. Podaniem z dnia 3 września 2014 r. Z. R. wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy, wskazując, że "Wznowienia postępowania domagam się głównie (art. 145 § 2 k.p.a.) bowiem wznowienie postępowania jest niezbędne dla uniknięcia niebezpieczeństwa dla życia i zdrowia mojego, jakie wywołały zaskarżone orzeczenia z dnia 10 grudnia 2013 r. sam fakt, iż istnieje zagrożenie dla życia i zdrowia mojego jest okolicznością, która upoważnia do wznowienia postępowania. Datą takiej okoliczności jest w tym wypadku za każdym razem data złożenia wniosku. Takie zagrożenie jest oczywiste". Samorządowe Kolegium Odwoławcze rozpatrując ponownie sprawę zważyło, co następuje: Stosownie do art. 149 § 1 i § 2 k.p.a., wznowienie postępowania następuje w drodze postanowienia, które stanowi następnie podstawę do przeprowadzenia wznowionego postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Jednak przed wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania, w postępowaniu wstępnym właściwy organ jest zobowiązany ustalić, czy wznowienie postępowania w danej sprawie jest dopuszczalne. W przypadku stwierdzenia, że zaistniała którakolwiek z przesłanek negatywnych dopuszczalności wznowienia postępowania, właściwy organ wydaje, na podstawie art. 149 § 3 wyżej powołanej ustawy, postanowienie o odmowie wznowienia postępowania. Przesłankami negatywnymi dopuszczalności wznowienia postępowania są: upływ terminu przedawnienia określonego przepisem art. 148 k.p.a., brak przedmiotu postępowania oraz złożenie wniosku o wznowienie postępowania przez osobę niebędącą stroną tego postępowania. Zgodnie z art. 148 § 1 k.p.a., podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Warunkiem skuteczności czynności prawnej - wniesienia podania o wznowienie postępowania - jest zachowanie terminu do jej dokonania. Podkreślić jednocześnie należy, że to strona musi wskazać dowody potwierdzające datę dowiedzenia się przez nią o istnieniu podstawy do wznowienia postępowania. Strona musi udowodnić (a nie tylko uprawdopodobnić) kiedy (w jakiej dacie) dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania w sposób pozwalający organowi zweryfikować i ustalić, że jej podanie o wznowienie wpłynęło w terminie określonym w przepisie art. 148 k.p.a. Strona występująca z wnioskiem o wznowienie postępowania powinna zatem zadbać o wykazanie kiedy dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Z kolei, jak zważył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 16 maja 2008 r. (II OSK 510/07), "organ musi dokonać weryfikacji twierdzeń strony i przedłożonych przez nią dowodów w kontekście całokształtu materiału dowodowego i swoje stanowisko należycie uzasadnić". W świetle powyższego zważyć należy, że Z. R. wezwany przez Kolegium pismem z dnia 28 lipca 2014 r. (nr [...]) do wyjaśnienia kiedy i w jakich okolicznościach dowiedział się o podstawach wznowienia postępowania, nie podał okoliczności, które dowodziłyby zachowanie terminu do złożenia wniosku o wznowienie. Z kolei w analizowanym wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy wyjaśnił, że "datą tej okoliczności jest w tym wypadku za każdym razem data złożenia wniosku". Mając na uwadze, że w art. 148 § 1 k.p.a. jest mowa o biegu terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania liczonym od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania, a więc o dacie powzięcia przez nią wiadomości o jej istnieniu, bezzasadnym jest wskazywanie przez Z. R. jako daty dowiedzenia się o przesłankach wznowienia postępowania - dnia złożenia wniosku w tej sprawie. Stwierdzić zatem należy, że wnioskodawca nie wyjaśnił, kiedy dowiedział się o ewentualnych okolicznościach uzasadniających wznowienie postępowania. Już tylko z tej przyczyny niedopuszczalnym jest wznowienia postępowania w sprawie, w której zapadło opisane we wstępie rozstrzygnięcie Kolegium. Dalej zważyć trzeba, że Z. R. - pomimo wezwania przez Kolegium - nie uzupełnił wniosku z dnia 21 lipca 2014 r. o wskazanie okoliczności mających stanowić podstawę wznowienia postępowania. Wyjaśnić należy, że wnosząc o wznowienie postępowania strona zobowiązana jest jednoznacznie wskazać, w oparciu o którą z przesłanek wymienionych w art. 145 § 1 k.p.a. wnosi o wznowienie postępowania, a także winna przedłożyć dowody potwierdzające wskazywane przesłanki. Istotnym bowiem jest, że niewystarczającym jest powoływanie się przez wnioskodawcę jedynie na treść art, 145 § 1 k.p.a., jako przesłankę wznowienia postępowania, bez przytoczenia konkretnych okoliczności i bez przedłożenia stosownych dokumentów w sprawie, które to potwierdzają wystąpienie wskazywanych przez stronę okoliczności uzasadniających wznowienie postępowania. Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 2 lipca 2011r., (II OSK 2598/10) "jeżeli strona występując z żądaniem wznowienia postępowania nie wskazuje przesłanek wznowienia postępowania, czy to poprzestając jedynie na wskazaniu przepisów k.p.a., czy też w ogóle nie uzasadniając wniosku, czy też wreszcie uzasadniając wniosek w sposób, który nawet bez głębszej analizy prowadzi do wniosku, że argumenty tam wskazane nie stanowią przesłanek wznowienia postępowania, to właściwy do wznowienia postępowania organ administracji powinien w drodze decyzji (a od 11 kwietnia 2011 r. postanowienia) odmówić wznowienia postępowania, przyjmując, że istnieją formalne przeszkody do oceny wniosku w postępowaniu nadzwyczajnym. Czym innym jest bowiem stwierdzenie, że określone argumenty, czy też zarzuty, mogą stanowić podstawę wznowienia, ale w danej sprawie taką przesłanką nie są (ocena merytoryczna), a czym innym ocena, że przesłanki wznowienia postępowania w ogóle nie zostały wskazane (przeszkoda formalna)". Kolegium ponadto wyjaśniło, że brak jest jakichkolwiek postaw do stosowania w rozpatrywanej sprawie wskazywanego przez Z. R. art. 145 § 2 k.p.a., zgodnie z którym z przyczyn określonych w § 1 pkt 1 i 2 postępowanie może być wznowione również przed stwierdzeniem sfałszowania dowodu lub popełnienia przestępstwa orzeczeniem sądu lub innego organu, jeżeli sfałszowanie dowodu lub popełnienie przestępstwa jest oczywiste, a wznowienie postępowania jest niezbędne dla uniknięcia niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważnej szkody dla interesu społecznego. Po pierwsze, wnioskując o wznowienie postępowania Z. R. nie powoływał przesłanek wskazanych w art. 145 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. Po drugie, przepis ten - wbrew wykładni dokonywanej przez wnioskodawcę - nie obliguje organu administracyjnego do wznowienia postępowania "jeżeli wznowienie postępowania jest niezbędne dla uniknięcia niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia ludzkiego". Co do zasady sfałszowanie dowodu musi być potwierdzone orzeczeniem sądu lub innego organu. Przepis art. 145 § 2 k.p.a. stanowi wyjątek od tej zasady. Zgodnie z tym przepisem istnieje możliwość wznowienia postępowania, jeszcze przed stwierdzeniem sfałszowania dowodu, jeżeli jest ono oczywiste, a wznowienie jest niezbędne dla uniknięcia niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważnej szkody dla interesu społecznego. Do zastosowania tego przepisu konieczne jest łączne wystąpienie obu przesłanek, tj. oczywistość fałszu oraz niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważnej szkody (por. wyrok NSA z dnia 6 września 1999 r., IV SA 925/97, LEX nr 48239, wyrok NSA z dnia 18 lipca 2013 r., II OSK 678/12, LEX nr 1374799). Jeśli zaś chodzi o przekonanie Z. R., że "Odmowa wznowienia postępowania może być podjęta jedynie z przesłanek określonych w art. 145 § 1 i § 2 k.p.a.", Kolegium zwróciło uwagę, że "Podstawą odmowy wznowienia postępowania nie może być merytoryczna ocena przesłanek wznowienia postępowania, bowiem taka ocena może być dokonana dopiero na etapie postępowania właściwego i decyzji wydanej po wznowieniu postępowania". Dodać jeszcze można, że "Organ, prowadząc postępowanie na wniosek strony, związany jest podstawami wznowieniowymi zawartymi we wniosku i nie może odnosić się do innych podstaw niewskazanych przez stronę" (wyrok NSA z dnia 23 stycznia 2014 r., II OSK 1999/12, LEX nr 1452837). W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skardze na opisane postanowienie Kolegium – Z. R. stwierdził: "Domagam się: a. Uchylenia wydanych w sprawie orzeczeń i wznowienia postępowania. b. Zwolnienia mnie z kosztów sądowych w całości ze względu na ciężką sytuację materialną, brak pracy i dochodów, pomocy z MOPS i do osób trzecich oraz, że w sprawie Gmina wszczęła postępowanie sądowe przeciwko mnie o zapłatę należności czynszowych - VI Nc-e 1863527/13 oraz IX C 1101/14. c. Domagam się zawieszenia postępowania sądowo administracyjnego w sprawie na podstawie art. 56 w związku z art. 124 § 1 pkt 6 p.p.s.a. gdyż przed wniesieniem skargi do sądu wszcząłem postępowanie administracyjne o wznowienie postępowania w sprawie o wstrzymaniu dodatku mieszkaniowego zakończonej decyzją Kolegium z dnia 30 września 2014 r. nr [...]. Wznowienia postępowania domagam się w głównej mierze w trybie art. 145 § 2 k.p.a., gdyż wznowienie postępowania jest niezbędne dla uniknięcia zagrożenia dla życia i zdrowia mojego wywołanego wydanymi w sprawie decyzjami Organów Administracyjnych, na których treść zdaniem skarżącego miało także wpływ dokonane przestępstwo, które nie może jednak być zakończone wyrokiem, bowiem czyn ten nie podlega weryfikacji sądów karnych czy prokuratury". Natomiast w uzasadnieniu skargi Z. R. wskazał: "Teza ma, iż organ administracyjny jest władny wznowić postępowanie nawet, gdy strona nie wskaże dostatecznych przesłanek, a będących wiadomymi organowi jest poparta art. 128 k.p.a., w związku z art. 148 § 1 k.p.a., bowiem odwołanie nie wymaga szczegółowego uzasadnienia a skargę o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji, który wydał decyzję w pierwszej instancji i to na nim spoczywa wyjaśnienie wszystkich kwestii formalnych nie podniesionych przez skarżącego". W odpowiedzi na skargę Kolegium podtrzymało poczynione w postanowieniu z dnia 30 września 2014 r. ustalenia i towarzyszącą im argumentację. Odnosząc się natomiast do zarzutów skargi zauważono, że Z. R. myli instytucję prawną wznowienia postępowania z trybem postępowania odwoławczego. O ile treść samego odwołania jest odformalizowana i do skutecznego zainicjowania postępowania odwoławczego wystarczy jeżeli z odwołania wynika, że strona nie jest zadowolona z wydanej decyzji, o tyle w przypadku wznowienia postępowania na wniosek na stronie ciąży obowiązek podania okoliczności wznowienia i obowiązek udowodnienia zachowania terminu do złożenia wniosku. Organ z urzędu nie ustala takich okoliczności, ani tym bardziej zachowania przez stronę ustawowego terminu. Mając na względzie powyższe, Kolegium wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie przypomnieć należy, że kontrola sądowo-administracyjna aktów indywidualnych wydanych przez organy administracji publicznej ma wyłącznie charakter kontroli rozumianej jako badanie zgodności z obowiązującym prawem. Wobec tego uchylenie decyzji administracyjnej (innego aktu) względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd następuje tylko w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy, co wynika z art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270) dalej p.p.s.a. Przy czym stosownie do art. 134 § 1 powołanej ustawy sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany sformułowanymi w skardze zarzutami i wnioskami oraz powołaną w niej podstawą prawną. Przedmiotem oceny Sądu w niniejszej sprawie jest wyłącznie postanowienie SKO we W. z dnia 30 września 2014 r. (nr [...]), utrzymujące w mocy postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 12 sierpnia 2014 r. (nr [...]) odmawiające wznowienia postępowania, w którym Samorządowe Kolegium Odwoławcze, postanowieniem z dnia 10 grudnia 2013 r. (nr [...]), odmówiło wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności - wydanej z upoważnienia Prezydenta W. - decyzji Administratora w Miejskim Ośrodku Pomocy Społecznej we W. z dnia 23 lipca 2013 r. (Nr [...]), przyznającej Z. R. dodatek mieszkaniowy na okres od dnia 1 lipca 2013 r. do dnia 31 grudnia 2013 r. w kwocie 315,60 zł miesięcznie. W pierwszej kolejności należy ustosunkować się do zawartego w treści skargi wniosku skarżącego o zawieszenie postępowania sądowego w niniejszej sprawie motywowanego uprzednim wniesieniem do SKO we W. o stwierdzenie nieważności zaskarżonego postanowienia. Z dołączonej do akt sprawy informacji Prezesa SKO we W. z dnia 31 marca 2015 r. wynika, że skarżący nie wszczął przed SKO we W. postępowania na warunkach określonych w art. 56 p.p.s.a. W związku z tym, na podstawie art. 124 § 1 pkt 6 w związku z art. 56 p.p.s.a. wniosek ten nie podlegał uwzględnieniu, co orzeczono postanowieniem uwidocznionym w treści protokołu rozprawy z dnia 26 czerwca 2015 r. Przechodząc do meritum sprawy stwierdzić należy, że zaskarżone postanowienie nie uchybia tak przepisom prawa materialnego, jak i procesowego. Kolegium trafnie stwierdziło, że zgodnie z art. 148 § 1 k.p.a., podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Warunkiem skuteczności czynności prawnej - wniesienia podania o wznowienie postępowania - jest zachowanie terminu do jej dokonania. Ciężar dowodu dotyczącego zachowania terminu spoczywa na stronie. To strona musi więc w sposób niebudzący wątpliwości udowodnić (nie wystarczy uprawdopodobnienie), w jakim dniu dowiedziała się o okolicznościach uzasadniających wznowienie postępowania. Tymczasem Z. R., pomimo wezwania pismem z dnia 28 lipca 2014 r. do wyjaśnienia kiedy i w jakich okolicznościach dowiedział się o podstawach wznowienia postępowania, nie podał okoliczności uzasadniających zachowanie ustawowego terminu. Ponadto nie uzupełnił wniosku o wskazanie okoliczności mających stanowić podstawę wznowienia postępowania. Kolegium trafnie również wyjaśniło, że brak było podstaw do stosowania w sprawie wskazywanego przez Z. R. art. 145 § 2 k.p.a., zgodnie z którym z przyczyn określonych w § 1 pkt 1 i 2 postępowanie może być wznowione również przed stwierdzeniem sfałszowania dowodu lub popełnienia przestępstwa orzeczeniem sądu lub innego organu, jeżeli sfałszowanie dowodu lub popełnienie przestępstwa jest oczywiste, a wznowienie postępowania jest niezbędne dla uniknięcia niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważnej szkody dla interesu społecznego. Wnioskując o wznowienie postępowania Z. R. nie powoływał bowiem przesłanek wskazanych w art. 145 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a., a ponadto przepis znajdowałby zastosowanie w przypadku łącznego wystąpienie obu przesłanek, tj. oczywistości fałszu oraz niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważnej szkody. W analizowanej sprawie sytuacja taka nie miała miejsca. Uwzględniając powyższe, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji. H.B.23.09.2015 r.