IV SAB/Wr 104/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Gabriel Węgrzyn po rozpoznaniu w dniu 17 marca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale IV sprawy ze skargi: R. U. na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy i pracę postanawia: odrzucić skargę. Pismem z 19 I 2026 r. R. U. wniosła skargę na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w sprawie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy i pracę. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału IV wezwano skarżącą do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi. Wspomniane wezwanie zostało doręczone na adres do doręczeń podany w skardze w dniu 16 II 2026 r. Wpis sądowy od skargi nie został uiszczony. Dnia 10 III 2026 r. organ przekazał Sądowi pismo procesowej strony skarżącej z dnia 3 II 2026 r. cofające skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 220 § 3 ustawy z 30 VIII 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.), dalej "ppsa", skarga, od której pomimo wezwania, nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. Z kolei wezwanie do uiszczenia wpisu od wniesionej skargi ma podstawę w art. 220 § 1 ppsa, stosownie do którego, sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona opłata, którą jest m.in. wpis sądowy. Z akt sprawy wynika, że przesyłka zawierająca wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi została doręczona stronie skarżącej w dniu 16 II 2026 r. W zakreślonym terminie strona skarżąca nie uiściła wpisu. Sąd zwraca uwagę, że wprawdzie w piśmie z 3 II 2026 r. pełnomocnik cofnął skargę, jednak czynność ta nie mogła wywołać skutków procesowych. Cofnąć bowiem można jedynie skargę skutecznie wniesioną, czyli taką, która nie jest dotknięta żadnymi brakami. W przypadku natomiast, gdy skarga nie została skutecznie złożona, postępowanie sądowe nie może się toczyć w ogóle, a zatem nie może zostać również umorzone (por. postanowienia NSA z: 16 I 2014 r., II OSK 3150/13; 20 I 2011 r., II OSK 2453/10; 27 VI 2008 r., II OSK 923/08 i 3 I 2008 r., I OSK 1829/07 – publ. CBOSA). Powyższe obligowało Sąd do odrzucenia skargi na podstawie art. 220 § 3 ppsa, o czym orzeczono w sentencji postanowienia.