IV SAB/Wr 1232/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marta Pająkiewicz-Kremis, Sędziowie Sędzia WSA Ewa Kamieniecka, Sędzia WSA Katarzyna Radom (sprawozdawca), , po rozpoznaniu w Wydziale IV na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 11 marca 2026 r. sprawy ze skargi M.C. na bezczynność Wójta Gminy Długołęka w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 8 stycznia 2025 r. I. stwierdza bezczynność Wójta Gminy Długołęka w rozpoznaniu wniosku skarżącego z dnia 8 stycznia 2025 r., uznając, że nie miała ona miejsca z rażącym naruszeniem prawa; II. umarza postępowanie w przedmiocie zobowiązania organu do rozpoznania wniosku, o którym mowa w pkt I sentencji wyroku; III. zasądza od Wójta Gminy Długołęka na rzecz skarżącego M. C. kwotę 100 zł (słownie sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem skargi M. C. jest bezczynność Wójta Gminy Długołęka w zakresie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 8 stycznia 2025 r. Jak wynikało z akt sprawy pismem z dnia 8 stycznia 2025 r. Strona, powołując się na art. 2 ust. 1 i art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2022 r., poz 902 ze zm., dalej: u.d.i.p.), zwróciła się do Wójta Gminy Długołęka z prośbą o udostępnienie informacji publicznej o wysokości nagród wypłaconych w latach 2020 – 2024 (dla każdego roku oddzielnie) pracownikom Urzędu Gminy Długołęka, z podziałem na poszczególne komórki organizacyjne, dla każdej osoby łącznie wysokość otrzymanych nagród w danym roku wraz z uzasadnieniem ich przyznania (o ile uzasadnienia takie istnieją w formie pisemnej). Dla osób, dla których nie istnieje przesłanka zastosowania art. 5 ust. 2 u.d.i.p. prosił o podanie imienia i nazwiska pracownika. Wnioskował o przesłanie odpowiedzi na podany adres elektroniczny. Pismem z dnia 22 stycznia 2025 r. organ poinformował Skarżącego, że żądana informacja stanowi informację przetworzoną i wezwał do wykazania w terminie 14 dni, że jej uzyskanie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. W odpowiedzi z dnia 19 lutego 2025 r. Skarżący wezwał do wydania decyzji. Kolejnym pismem z dnia 7 kwietnia 2025 r. organ ponownie wezwał Stronę do wykazania, że uzyskanie informacji publicznej przetworzonej jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Wezwanie to sformułował powołując się na wskazane w treści pisma wnioski Skarżącego o udostępnienie informacji publicznej w liczbie 12, w tym wniosek z dnia 8 stycznia 2025 r. Organ zakreślił 14 dniowy termin na wykazanie opisanej przesłanki. Pismem z dnia 7 kwietnia 2025 r. Skarżący ponownie wezwał organ do wydania decyzji w sprawie. W dniu 12 maja 2025 r., po rozpoznaniu 12 wniosków Skarżącego o udostępnienie informacji publicznej (w tym wniosku z dnia 8 stycznia 2025 r., data wpływu do organu 22 stycznia 2025 r.), organ wydał decyzję odmawiająca udostępnienia informacji publicznej. W podstawie prawnej powołał art. 3 ust. 1 pkt 1 i art. 16 ust. 1 i ust. 2 u.d.i.p. stwierdzając, że żądane informacje w zakresie opisanym w decyzji mają charakter informacji przetworzonej, zaś Strona nie wykazała szczególnego interesu publicznego w ich pozyskaniu. Decyzją z dnia 7 lipca 2025 r. wydaną w trybie odwoławczym Samorządowe Kolegium Odwoławcze we Wrocławiu uchyliło opisaną decyzję organu I instancji przekazując sprawę do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał m.in., że pogląd odnoszący się do przetworzonego charakteru żądanych informacji jest przedwczesny, zakres żądania wyrażony we wniosku o udostępnienie informacji publicznej oraz uzasadnienie kwestionowanej decyzji, nie pozwalają na tym etapie uznać, że żądana informacja stanowiła informację przetworzoną, co powinno nastąpić w odniesieniu do każdego z rozpoznawanych w decyzji wniosków. Zaznaczył, że organ winien w sposób szczegółowy uzasadnić, że nakład pracy i koszy niezbędne do przygotowania informacji pozwalają na jej kwalifikowanie jako informacji przetworzonej. Nadto wskazał na konieczność uzupełnienia postępowania i wezwania Strony o podpisanie wniosku, co jest konieczne, gdy w sprawie ma być wydana decyzja. Wobec tego organ odwoławczy nakazał ponowną ocenę żądań Skarżącego w kontekście przyjęcia, że stanową one informację przetworzoną, oceny istnienia po stronie wnioskującego szczególnie istotnego interesu publicznego i uzasadnienia przyjętego poglądu. Z akt sprawy wynika, że decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu z dnia 7 lipca 2025 r. została doręczona organowi I instancji w dniu 21 lipca 2025 r. W dniu 7 października 2025 r. Skarżący złożył skargę na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 8 stycznia 2025 r. Zarzucał naruszenie art. 61 ust. 1 Konstytucji RP w zakresie w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskania informacji, poprzez błędne zastosowanie polegające na nieudostępnieniu informacji podlegającej udostępnieniu na wniosek; art. 10 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2022 r., poz. 902 ze zm., dalej: u.d.i.p.), w zakresie w jakim z przepisów tych wynika, że informacja nieudostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej jest udostępniana na wniosek bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, poprzez brak zastosowania, polegający na niezrealizowaniu wniosku o udostępnienie informacji; art. 139 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r., poz. 527 ze zm., dalej: k.p.a.), w zakresie w jakim przepis ten stanowi o związaniu organu decyzją organu odwoławczego, poprzez niezastosowanie, polegające na zignorowaniu decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu z dnia 7 lipca 2025 r. uchylającej decyzję odmowną, wydaną w dniu 12 maja 2025 r., po ponad 120 dniach od dnia złożenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Skarżący wnioskował o stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności w sprawie wniosku z dnia 8 stycznia 2025 r. o wskazanej w skardze treści; uznanie, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; zobowiązanie organu do niezwłocznego załatwienia wniosku Skarżącego z dnia 8 stycznia 2025 r.; zasądzenie od organu na rzecz Skarżącego kosztów postępowania wg norm przepisanych. W uzasadnieniu Skarżący opisał przebieg okoliczności faktycznych, zaznaczając, że po uchyleniu decyzji w trybie odwoławczym, tj. od dnia 7 lipca 2025 r. do dnia złożenia skargi nie otrzymał ani wnioskowanych informacji, ani ewentualnej decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej, nie został również zawiadomiony o wydłużeniu terminu na rozpoznanie wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Skarżący podkreślał, że wezwanie do wykazania interesu publicznego doręczono Skarżącemu dopiero 14 dni po złożeniu wniosku; organ milczał na wezwanie Strony do wydania decyzji z dnia 19 lutego 2025 r., zareagował na wniosek Strony dopiero 12 maja 2025 r. i to w związku ze skargą na bezczynność dotyczącą innego wniosku Skarżącego; wydanie decyzji łącznej, z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1 k.p.a. z intencją hurtowego załatwienia kilku różnych wniosków, popełnienie szeregu pomyłek, co dowodzi braku braku należytej staranności; zlekceważenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu z dnia 7 lipca 2025 r. zobowiązującej do ponownego rozpoznania sprawy, po uprzednim uchyleniu orzeczenia organu I instancji. W opinii Skarżącego opisane okoliczności dowodzą rażącego naruszenia prawa. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, opisał przebieg okoliczności faktycznych podkreślając, że w dniu 21 października 2025 r. organ wydał dwie decyzje na wniosek z dnia 8 stycznia 2025 r. odmawiające udostępnienia wnioskowanej informacji. Pierwszą z nich wsparł na uznaniu, że wniosek dotyczy informacji przetworzonej i braku przesłanki wskazującej, że są one szczególnie istotne dla interesu publicznego. W odniesieniu do drugiej decyzji wskazał, że dotyczy ona informacji podlegających wyłączeniu na podstawie art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Organ powołał się także na poglądy piśmiennictwa wskazujące na nadużycie prawa do informacji publicznej. Odnosząc się do zarzutów skargi organ wskazał na tryb postępowania i działania, które na mocy ustawy może podjąć podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej, podkreślając, że bezczynność wystąpi, gdy organ milczy wobec wniosku o udostępnienie informacji. W rozpoznawanej sprawie organ wywiązał się z nałożonych prawem obowiązków wydając decyzje w sprawie wniosku Strony. Tym samym skarga jest przedwczesna i bezzasadna, gdyż w sprawie zachowano terminy ustawowe, a organ podjął czynności we właściwym trybie. Skarżący ma możliwość wywodzenia środków prawnych od wydanych w sprawie decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Na wstępie odnotowania wymaga, że zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143 ze zm., dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach niepodejmowania przez nie nakazanych prawem aktów lub czynności w sprawach indywidualnych (art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.). Wówczas przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działania w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Na tle ustawy o dostępie do informacji publicznej bezczynność wystąpi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownych czynności, wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 września 2018 r., sygn. akt I OSK 1467/18; z dnia 15 grudnia 2017 r., sygn. akt I FSK 1238/16, orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, dalej: CBOSA). Przy czym dla zasadności skargi na bezczynność nie ma znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt nie został podjęty lub czynność dokonana, a w szczególności, czy bezczynność została spowodowana zawinioną albo też niezawinioną opieszałością organu, czy też wiąże się z jego przeświadczeniem, że stosowny akt lub czynność w ogóle nie powinny zostać dokonane. Celem skargi na bezczynność jest bowiem zobligowanie organu do wydania aktu lub dokonania wynikającej z przepisów prawa czynności w sprawie wszczętej żądaniem strony. Stan bezczynności w sprawie załatwienia wniosku w przedmiocie informacji publicznej oznacza zatem sytuację, w której mimo upływu ustawowych terminów organ, będąc zobowiązanym do zareagowania na wniosek o udostępnienie informacji publicznej, wbrew przepisom prawa nie udostępnia żądanej informacji, nie wydaje decyzji gdy zachodzą podstawy do odmowy udostępnienia informacji publicznej z przyczyn wskazanych w art. 3 ust. 1 pkt 1 lub art. 5 u.d.i.p. albo umorzenia postępowania w przypadku przewidzianym w art. 14 ust. 2 tej ustawy. Względnie też, gdy nie informuje wnioskodawcy o tym, że objęta wnioskiem informacja nie stanowi informacji publicznej i nie podlega udostępnieniu w trybie przepisów powołanej ustawy (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 9 lipca 2021 r., sygn. akt II SAB/Po 139/20, dostępny w CBOSA). Zatem, milczenie organu przez całe 14 dni jest dowodem na to, że organ ten dopuścił się bezczynności. Jest to bowiem stan obiektywny (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 7 lipca 2021 r., sygn. akt II SAB/Rz 44/21, dostępny w CBOSA. Zgodnie z art. art. 149 § 1 p.p.s.a., sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Ocena istnienia bezczynności dokonywana jest na moment wniesienia skargi, zakończenie postępowania (rozpoznanie wniosku strony) już po wniesieniu skargi na bezczynność może skutkować umorzeniem postępowania w przedmiocie zobowiązania do rozpoznania sprawy/wniosku, o ile skarga okaże się zasadna. W rozpoznawanej sprawie pismem z dnia 8 stycznia 2025 r. Skarżący złożył do organu wniosek w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej prosząc o udostępnienie wskazanych w treści pisma danych. W odpowiedzi organ w piśmie z dnia 22 stycznia 2025 r. uznał swoją właściwość oraz przyjął, że żądane informacje stanowią informację publiczną, jednakże w opinii organu jest to informacja przetworzona. W związku z tym, powołując się na art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. wezwał Skarżącego do wykazania istnienia szczególnie istotnego interesu publicznego. W piśmie zakreślił też 14 dniowy termin na wykazanie tej okoliczności. Skarżący udzielił odpowiedzi w dniu 19 lutego 2025r., wzywając do wydania decyzji w sprawie. W dniu 7 kwietnia 2025 r. organ ponownie wezwał Stronę do wykazania, że żądane informacje są szczególnie istotne dla interesu publicznego, także wyznaczając 14 dniowy termin na przedstawienie przez Stronę stanowiska w sprawie. W odpowiedzi z dnia 7 kwietnia 2025 r. Skarżący wezwał do wydania decyzji, co nastąpiło w dniu 12 maja 2025 r. Orzeczenie to zostało jednak uchylone w trybie odwoławczym decyzją z dnia 7 lipca 2025 r., która została doręczona organowi I instancji w dniu 21 lipca 2025 r. Data ta wynika z prezentaty wpływu pisma do organu, znajdującej się na dokumencie decyzji załączonym do akt sprawy. W dniu 7 października 2025 r. Skarżący złożył skargę na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. W dniu 21 października 2025 r., a więc już po wniesieniu skargi, organ w odpowiedzi na wniosek Skarżącego wydał dwie decyzje. Odnosząc się do opisanych okoliczności, w kontekście wskazanych na wstępie kompetencji Sądu oraz definicji bezczynności, wskazać trzeba, że organ na moment wniesienia skargi pozostawał bezczynny w rozpoznaniu wniosku Skarżącego z dnia 8 stycznia 2025 r. Nie zakończył bowiem w postępowania w sprawie wniosku Strony w terminach zakreślonych w art. 13 u.d.i.p. Zgodnie z tym przepisem udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2 (ust.1). Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (ust. 2). Zestawiając podane w rozważaniach daty nie sposób uznać, że organ zachował termin na rozpoznanie sprawy. Przy czym mając na uwadze fakt, że w sprawie została wydana decyzja, uchylona następnie w trybie odwoławczym, termin na rozpoznanie wniosku Strony musi być obliczany od dnia otrzymania przez organ I instancji decyzji uchylającej jego orzeczenie, w rozpoznawanej sprawie będzie to dzień 21 lipca 2025 r. Od tej daty winien być liczony wskazany w art. 13 u.d.i.p. termin na rozpoznanie sprawy, który upłynął z dniem 4 sierpnia 2025 r. Zatem zasadniczo, w okolicznościach rozpoznawanej sprawy, wniosek Skarżącego winien zostać rozpoznany do tej daty, tj. do dnia 4 sierpnia 2025 r., chyba, że organ wyznaczy termin na rozpoznanie sprawy w trybie art. 13 ust. 2 u.d.i.p. Wymaga to wykazania przyczyny braku możliwości udostępnienia informacji w terminie wskazanym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. oraz wskazania terminu udostępnienia informacji, nie dłuższego jednak niż dwa miesiące. Przy czym termin ten liczy się od daty otrzymania przez organ decyzji wydanej w trybie odwoławczym. W rozpoznawanej sprawie organ nie skorzystał jednak z tej możliwości i po otrzymaniu decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu nie wystosował do Skarżącego pisma w tym trybie. Po uchyleniu decyzji odmownej i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia organ winien zatem na nowo rozpoznać wniosek złożony na podstawie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Sprawa powróciła bowiem do etapu początkowego i wymagała na tym etapie ponownej analizy charakteru prawnego żądanej informacji, zaś załatwienie spornego wniosku nadal mogło nastąpić w formie czynności materialno-technicznej. Zastosowanie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego byłoby możliwe dopiero po ponownym wydaniu decyzji administracyjnej na podstawie art. 16 ust. 1 k.p.a. i w opinii Sądu nie obejmuje terminów wydania takiej decyzji. Zgodnie z art. 16 ust. 1 p.p.s.a. odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji. Stosowanie zaś do ust. 2 tej regulacji do decyzji, o których mowa w ust. 1, stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, z tym że: 1) odwołanie od decyzji rozpoznaje się w terminie 14 dni; 2) uzasadnienie decyzji o odmowie udostępnienia informacji zawiera także imiona, nazwiska i funkcje osób, które zajęły stanowisko w toku postępowania o udostępnienie informacji, oraz oznaczenie podmiotów, ze względu na których dobra, o których mowa w art. 5 ust. 2, wydano decyzję o odmowie udostępnienia informacji. Z powołanych regulacji wynika, że odesłanie do przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego dotyczy wyłącznie decyzji, terminy na rozpoznanie wniosku, bez względu na formę w jakiej ma się to odbywać, zostały uregulowane w art. 13 u.d.i.p. Przewidziane w tej regulacji odstępstwa nie dotyczą wydania decyzji. Zatem po uchyleniu do ponownego rozpoznania podjętego w sprawie rozstrzygnięcia sprawa winna być rozpoznana w terminach określonych w art. 13 ust. 1 i ust. 2 u.d.p., które w sprawie zostały przekroczone. Jak bowiem wynika z akt sprawy do dnia wniesienia skargi organ nie zakończył rozpoznawania wniosku Skarżącego, uczynił to znacznie po terminie wynikającym z art. 13 ust. 1 u.d.i.p., po upływie trzech miesięcy od dnia otrzymania decyzji organu odwoławczego. Wobec tego na na moment wniesienia skargi pozostawał on w bezczynności, co uzasadniało jej stwierdzenie na podstawie art. 145 § 1 pkt 3 p.p.s.a., o czym Sąd orzekł w I sentencji wyroku. Jednocześnie, mając na uwadze przedmiot skargi – bezczynność organu oraz to, że sprawa – po uchyleniu decyzji organu I instancji - powróciła do etapu początkowego procedowania zakresem kontroli Sądu nie mogą być objęte czynności poprzedzające wydanie pierwotnej decyzji organu I instancji, co ma wpływ na ocenę charakteru bezczynności organu w tej sprawie. Zgodnie bowiem z art. 149 § 1a p.p.s.a. Sąd obowiązany jest ocenić, czy bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntował się pogląd, zgodnie z którym rażącym naruszeniem prawa jest stan, w którym wyraźnie, i drastycznie naruszono treść obowiązku wynikającego z przepisu prawa. Rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego braku podejmowania jakichkolwiek czynności, oczywistego lekceważenia wniosków i jawnego natężenia braku woli do załatwienia sprawy, jak też w sytuacji ewidentnego niestosowania przepisów prawa. W rozpoznawanej sprawie Sąd nie dopatrzył się złej woli w działaniu organu. Z akt sprawy wynika, że organ nie uchylał się od rozpoznania wniosku Skarżącego, a przyjęty tok postępowania wynikał z błędnej wykładni przepisów prawa, co wyklucza kwalifikację rażącego naruszenia prawa. Organ bowiem zakładał, że skoro w sprawie została wydana decyzja, to termin na podjęcie tej czynności określają przepisy ustawy Kodeks postępowania administracyjnego. Wobec tego w pkt I sentencji wyroku Sąd orzekł, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Mając na względzie fakt, że w dniu 21 października 2025 r. organ wydał decyzje kończące postępowanie w sprawie wniosku Skarżącego zbędne stało się zobowiązywanie do dokonania tej czynności. W związku z tym postępowanie w tym zakresie należało umorzyć, co ma umocowanie w art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., a o czym orzeczono w pkt II sentencji wyroku. Końcowo odnotowania wymaga, że zakres kognicji Sądu w sprawie bezczynności obejmuje ocenę, czy ustawowo zobowiązany organ naruszył terminy rozpoznania sprawy i czy w sprawie doszło do zakończenia postępowania. Sąd nie jest natomiast uprawniony do oceny legalności wydanego w sprawie aktu, ten podlega odrębnemu zaskarżeniu. Zatem ocena legalności wydanych w sprawie decyzji może się odbywać wyłącznie poprzez ich zaskarżenie odrębną skargą. Orzeczenie o kosztach postępowania ma umocowanie w treści art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a. (pkt III sentencji wyroku).