IV SAB/Wr 1316/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Nikiforów po rozpoznaniu w dniu 23 grudnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale IV sprawy ze skargi: A. P. na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy i pracę postanawia: odrzucić skargę. Pismem z 18 listopada 2025 r. A. P. (dalej: skarżący) wniósł skargę na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w rozpoznaniu wniosku o udzielenie cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy i pracę. Skarżącego wezwano o uiszczenie wpisu sądowego w kwocie 100 zł w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie zostało mu doręczone zastępczo przez upoważnionego pracownika w dniu 12 grudnia 2025 r. Pismem z 10 grudnia 2025 r. skarżący złożył oświadczenie o cofnięciu skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. Zgodnie z art. 230 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, ze zm.; dalej: p.p.s.a.), od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Pismem takim jest m.in. skarga. Stosownie natomiast do art. 220 § 3 p.p.s.a., skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. Z akt sprawy wynika, że przesyłkę listową zawierającą wezwanie sądowe o uiszczenie wpisu od skargi doręczono skarżącemu w dniu 12 grudnia 2025 r. W zakreślonym terminie skarżący nie uiścił wspomnianego wpisu. Sąd zwraca uwagę, że wprawdzie w piśmie z 10 grudnia 2025 r. skarżący cofnął skargę, jednak czynność ta nie mogła wywołać skutków procesowych. Cofnąć bowiem można jedynie skargę skutecznie wniesioną, czyli taką, która nie jest dotknięta żadnymi brakami. W przypadku natomiast, gdy skarga nie została skutecznie złożona, postępowanie sądowe nie może się toczyć w ogóle, a zatem nie może zostać również umorzone (por. postanowienia NSA z: 16 stycznia 2014 r., II OSK 3150/13; 20 stycznia 2011 r., II OSK 2453/10; 27 czerwca 2008 r., II OSK 923/08 i 3 stycznia 2008 r., I OSK 1829/07). Powyższe obligowało Sąd do odrzucenia skargi na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a., o czym orzeczono w sentencji postanowienia.