IV SAB/Wr 135/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kamieniecka (sprawozdawca) Sędziowie Asesor WSA Aneta Brzezińska Sędzia WSA Katarzyna Radom po rozpoznaniu w Wydziale IV na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 18 lipca 2024 r. sprawy ze skargi D. K. na bezczynność Wójta Gminy Rudna w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 29 grudnia 2023 r. I. zobowiązuje Wójta Gminy Rudna do załatwienia: - punktu 1 wniosku skarżącego w zakresie wskazania "Nazwy kontrahenta", "Wartości umowy netto/brutto", "Daty realizacji" i "Trybu"; - punktu 2 wniosku skarżącego w zakresie wskazania "Pracownika"; - punktu 3, 4 i 5 wniosku skarżącego; w terminie 14 dni od dnia otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; II. stwierdza, że Wójt Gminy Rudna dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku skarżącego w zakresie wymienionym w punkcie I wyroku, a bezczynność ta nie ma miejsce z rażącym naruszeniem prawa; III. zasądza od Wójta Gminy Rudna na rzecz skarżącego kwotę 100 zł (słownie: sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wnioskiem z dnia 29 grudnia 2023 r. D. K. zwrócił się do Wójta Gminy Rudna o udostępnienie za pośrednictwem poczty elektronicznej informacji publicznej w następującym zakresie: 1. kopii rejestru umów za 2023 r., 2. kopii rejestru upoważnień za 2023 r., 3. kopii rejestru skarg za 2023 r., 4. kopii ewidencji kart drogowych za 2023 r. (wynika z § 22 ust. 4 pkt 8 Regulaminu Organizacyjnego Urzędu Gminy), 5. prowadzenie, jakich rejestrów wynika z treści pkt II ust. 16 Zakresu czynności, obowiązków i odpowiedzialności pracownika Urzędu Gminy dla stanowiska Kierownik Referatu Organizacyjno – Kadrowego zaakceptowanego przez Wójta Gminy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 2 lutego 2024 r. na bezczynność Wójta Gminy w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, skarżący zarzucił naruszenie: - art. 19 ust. 2 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych przez jego niezastosowanie i nieudostępnienie żądanej informacji, co doprowadziło do nieuzasadnionego ograniczenia prawa do informacji, - art. 61 ust. 1 Konstytucji RP przez nieudostępnienie żądanej informacji, - art. 10 ust. 1 w związku z art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej przez jego niezastosowanie i nieudostępnienie informacji w zakreślonym ustawowo terminie i wniósł o: 1. zobowiązanie organu do rozpatrzenia wniosku i udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej nie później niż w terminie 14 dni od daty uprawomocnienia się wyroku, 2. stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności, 3. zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi skarżący podał, że organ nie udostępnił objętej wnioskiem informacji publicznej i nie wydał decyzji o odmowie jej udostępnienia, a więc pozostaje w bezczynności. Pismem z dnia 15 lutego 2024 r. organ udzielił wnioskodawcy następującej informacji: 1. przesłał rejestr umów za 2023 r., 2. przesłał rejestr upoważnień za 2023 r., 3. wnioskowana informacja jest informacją publiczną przetworzoną. Konieczne jest wykazanie, jaki szczególnie istotny interes publiczny przemawia za udostępnieniem informacji w zakresie wskazanym we wniosku. Wnioskodawca winien wykazać, jaki szczególny interes publiczny przemawia za udostępnieniem wnioskowanych informacji w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania. W przypadku niewykazania, iż uzyskanie informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego, wydana zostanie decyzja o odmowie udostępnienia informacji publicznej. Termin załatwienia sprawy przedłużony zostaje do 2 miesięcy z uwagi na konieczność uzyskania dodatkowych informacji od wnioskodawcy, od których uzależnione będzie dalsze działanie podmiotu zobowiązanego, tj. konieczność przygotowania żądanej informacji lub przygotowania decyzji administracyjnej. 4. pytanie w przedmiotowym zakresie nie stanowi informacji publicznej, 5. dotyczy to rejestrów prowadzonych zgodnie z przepisami wynikającymi z instrukcji kancelaryjnej i bieżącej pracy Referatu Organizacyjno – Kadrowego. W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy wniósł o oddalenie skargi i wyjaśnił, że wobec mnogości korespondencji otrzymywanej od wnioskodawcy, system mailowy zakwalifikował otrzymanego maila z wnioskiem jako spam i mail wnioskodawcy trafił do folderu spam w skrzynce mailowej organu. Dlatego też nie została udzielona odpowiedź w terminie wynikającym z ustawy. Po otrzymaniu skargi na bezczynność i dotarciu do wniosku, odpowiedź została udzielona pismem z dnia 16 lutego 2024 r. Ponadto organ wskazał, że wnioskodawca nadużywa prawa dostępu do informacji publicznej. Fakt, że wnioskodawca nie zwrócił się do organu posiadającego informacje wskazuje, że intencją wnioskodawcy nie było uzyskanie informacji publicznej, a jedynie zaskarżenie stanowiska organu i utrudnienie realizowania bieżących obowiązków przez organ. Poza tym wnioskodawca w roku 2022 skierował do organu 123 pisma, w tym kilkadziesiąt stanowiących wnioski o uzyskanie informacji publicznej, natomiast w 2023 r. już 25 pism. Składane wnioski miały w przeważającej mierze na celu wyłącznie uzyskanie informacji służącej jego indywidualnemu interesowi. Wnioskodawca inicjuje szereg postępowań w celu zupełnie innym, aniżeli ochrona swoich praw – jedynie po to, aby absorbować zarówno organ, jak i Sąd (siły i środki, w tym środki osobowe), co nie może znajdować ochrony prawnej. W piśmie procesowym z dnia 29 kwietnia 2024 r. wnioskodawca podtrzymał skargę, stwierdzając że argumentacja o rzekomej mnogości korespondencji wskazuje na brak odpowiedniej organizacji pracy. Żądane informacje dotyczą działalności organu władzy publicznej i zostały wprost wskazane w katalogu przykładowych informacji podlegających udostępnieniu. Natomiast otrzymana informacja nie jest kompletna i udzielenie takiej odpowiedzi nie zwalnia organu z zarzutu bezczynności. Otrzymane pismo stanowi niepełną odpowiedź na złożony wniosek. W zakresie punktu 1 organ udostępnił niekompletny i nadmiernie zanonimizowany rejestr umów za 2023 r. W kolumnie "Nazwa kontrahenta" 26 % pozycji (121 pozycji z 479 pozycji) zostało zanonimizowanych przez zastosowanie sformułowania "osoba fizyczna/osoby fizyczne" wymienione przez skarżącego pozycje. W kolumnach "Wartość umowy netto" i "Wartość umowy brutto" w 26 % pozycji (w 123 pozycjach z 479 pozycji), które wskazują na wydatkowanie środków publicznych brakuje informacji w zakresie kwoty dysponowanych środków (kwoty umowy). W kolumnie "Data realizacji" w 15 % pozycji (w 70 pozycjach z 479 pozycji) brakuje informacji w zakresie okresu realizacji umowy. W kolumnie "Tryb" nie określono charakteru w 25 % pozycji (w 118 pozycjach z 479 pozycji). W zakresie punktu 2 organ udostępnił nadmiernie i nielogicznie zanonimizowany rejestr upoważnień z 2023 r. W kolumnie "Prac." organ w przeważającej części ograniczył dostęp do informacji przez zastosowanie sformułowania "osoba fizyczna". W zakresie punktu 3 organ nadużył instytucji informacji publicznej przetworzonej. Rejestr organ prowadzi w wersji cyfrowej i wystarczy rejestr wydrukować. Poza tym organ udostępnił rejestry skarg z lat poprzednich i miały one zaledwie kilka pozycji (rejestr skarg z 2020 r. – 7 pozycji, z 2021 r. – 9 pozycji). Pomimo upływu 2 miesięcy organ do chwili obecnej nie udostępnił informacji oraz nie wydał decyzji administracyjnej. W zakresie punktu 4 organ udzielił błędnej informacji twierdząc, że informacje związane z ewidencją kart drogowych nie stanowią informacji publicznej. Są to informacje o działalności organów władzy publicznej i osób pełniących funkcje publiczne oraz dotyczą mienia i funkcjonowania jednostki samorządu terytorialnego. W zakresie punktu 5 organ udzielił błędnej i wymijającej odpowiedzi, odsyłając wnioskodawcę do bardzo obszernej instrukcji kancelaryjnej. Również rzekome nadużycie prawa do informacji nie znajduje podstaw w ustawie. Spekulacje i zarzuty organu są nie tylko niezgodne z prawdą, ale stanowią próbę obejścia ustawy. W kwestii rzekomo znacznej liczby wniosków oraz skarg na bezczynność, wnioskodawca wskazał, że nie jest to spowodowane chęcią celowego utrudniania pracy urzędu, a tym, że znaczna część udzielanych odpowiedzi ma charakter niepełny lub wymijający, co prowadzi do sytuacji skierowania sprawy na drogę sądową. Brak jest też przepisów, które dawałyby możliwość ograniczenia prawa dostępu do informacji z uwagi na jego rzekome nadużywanie. W piśmie procesowym z dnia 21 czerwca 2024 r. strona podtrzymała skargę. Strona zauważyła, że niektóre emaile są w skrzynkach pocztowych kwalifikowane przez system jako SPAM. Zatem pracownik obsługujący ten system winien przeglądać całość otrzymywanej przez organ poczty elektronicznej, również tej zakwalifikowanej jako SPAM. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2021 r., poz. 137 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej p.p.s.a.), kontrola – o której mowa powyżej – obejmuje m. in. orzekanie w sprawie skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 1 – 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Jak wynika zaś z art. 3 § 3 p.p.s.a., sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. Do takich zaś spraw należy postępowanie prowadzone w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Podstawą oceny zasadności skargi na bezczynność zawsze będzie stan faktyczny istniejący w dacie orzekania (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 września 2013 r., sygn. akt II OSK 1591/13 oraz z dnia 27 maja 2015 r., sygn. akt I OSK 2331/13, dostępne w centralnej bazie orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W rozpatrywanej sprawie zaskarżeniu podlegała bezczynność związana z udostępnieniem informacji publicznej. Jak wynika z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jednolity: Dz. U. z 2020 r., poz. 2176, dalej u.d.i.p.), każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych tym aktem prawnym. Stosownie zaś do treści art. 2 ust. 1 u.d.i.p., prawo dostępu do informacji publicznej przysługuje każdemu, z zastrzeżeniem art. 5, który wprowadza w tym zakresie pewne ograniczenia związane z ochroną informacji niejawnych oraz innych tajemnic ustawowo chronionych, a także ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienie do uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. W myśl art. 4 ust. 1 u.d.i.p., obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne. Do wymienionego katalogu zaliczają się w szczególności organy władzy publicznej (art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.). Przepisy powołanej ustawy nakładają na podmioty dysponujące informacjami publicznymi obowiązek ich udostępnienia bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.). W przypadku, gdy informacja publiczna nie może zostać udostępniona w czternastodniowym terminie, należy powiadomić wnioskodawcę o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni się informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (ust. 2). Mając powyższe regulacje na uwadze należy podkreślić, że w toku oceny zasadności skargi w sprawach z zakresu dostępu do informacji publicznej sąd administracyjny zobowiązany jest do ustalenia, czy podmiot, do którego skierowano wniosek był zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej, czy dane, o które wnioskowała strona skarżąca, miały charakter informacji publicznej oraz czy żądanie wnioskodawcy zostało rozpatrzone w sposób zgodny z obowiązującymi przepisami tj. w formie i w terminie wynikających z regulacji ustawowej. W przedmiotowej sprawie bezsporne jest, że Wójt Gminy – jako podmiot, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. – zobowiązany jest do udostępniania informacji publicznych. Odpowiadając na wniosek skarżącego z dnia 29 grudnia 2023 r., Wójt Gminy w piśmie z dnia 15 lutego 2024 r. w zakresie pytań 1 i 2 wniosku przesłał skarżącemu żądane kopie rejestrów, w zakresie pytania 3 wezwał skarżącego do wykazania szczególnej istotności dla interesu publicznego z uwagi na żądanie udostępnienia informacji przetworzonej, w zakresie pytania 4 stwierdził, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej i w konsekwencji informacja ta nie została udostępniona oraz w zakresie pytania 5 wskazał, że chodzi o rejestry prowadzone zgodnie z przepisami wynikającymi z instrukcji kancelaryjnej i bieżącej pracy referatu organizacyjno - kadrowego. Natomiast skarżący w skardze do WSA wniósł o zobowiązanie organu do udostępnienia mu informacji, żądanych w punktach 1-5 złożonego wniosku na podstawie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Następnie w piśmie procesowym z dnia 29 kwietnia 2024 r. skarżący zauważył, że udostępniony rejestr umów i rejestr upoważnień zawierają wiele zanonimizowanych pozycji, rejestr skarg nie stanowi informacji przetworzonej, ewidencja kart drogowych stanowi informację publiczną, a odnośnie rejestrów prowadzonych w Referacie Organizacyjno – Kadrowym udzielono wymijającej odpowiedzi. Pojęcie "informacji publicznej" ustawodawca przybliżył w art. 1 ust. 1 i art. 6 ust. 1 u.d.i.p., wskazując, że informacją taką jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 ust. 1 u.d.i.p. Ustawodawca określając pojęcie informacji publicznej odwołał się do kategorii sprawy publicznej. Zgodnie z ugruntowanymi poglądami orzecznictwa, informacją publiczną jest każda informacja wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. W szczególności walor informacji publicznej będą posiadały informacje o zasadach funkcjonowania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p., w tym trybie działania władz publicznych i ich jednostek organizacyjnych (art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. a u.d.i.p.), informacje o prowadzonych rejestrach, ewidencjach i archiwach oraz o sposobach i zasadach udostępniania danych w nich zawartych (art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. f u.d.i.p.) oraz informacje o majątku publicznym, w tym o majątku jednostek samorządu terytorialnego oraz majątku osób prawnych samorządu terytorialnego (art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. c u.d.i.p.). Stąd też jakiekolwiek zadysponowanie majątkiem publicznym będzie stanowiło informację publiczną, niezależnie nawet od przeznaczenia wydatkowanych środków publicznych i celu, jaki mają one zaspokoić. To nie przeznaczenie środków publicznych decyduje bowiem o tym, czy konkretna informacja ma walor informacji publicznej. Już bowiem sam fakt ich wydatkowania sprawia, że informacje na ten temat mają publiczny charakter i winny podlegać ujawnieniu w trybie i na zasadach określonych ustawą o dostępie do informacji publicznej (por. wyroki wojewódzkich sądów administracyjnych w Łodzi z dnia 30 sierpnia 2016 r. sygn. akt II SAB/Łd 17/16 oraz we Wrocławiu z dnia 2 lutego 2016 r. sygn. akt IV SAB/Wr 323/15). W orzecznictwie sądów administracyjnych prezentowany jest również pogląd, że każda osoba zawierająca umowę z organem Gminy i pobierającą wynagrodzenie ze środków publicznych musi liczyć się możliwością udostępnienia danych dotyczących tych umów i pobieranych wynagrodzeń na podstawie przepisów u.d.i.p. Wobec powyższego, organ przesyłając wnioskodawcy częściowo zanonimizowaną kopię rejestru umów za rok 2023 nie udzielił pełnej informacji, o którą wnioskował skarżący w punkcie 1 wniosku. Z niewyjaśnionych powodów organ nie udostępnił nazwisk osób fizycznych, które zawarły z Gminą umowy w roku 2023 r., w tym również osób świadczących usługi na rzecz Gminy. Z niewiadomych powodów organ nie udostępnił również wartości niektórych umów (brutto i netto), daty realizacji umów oraz trybu ich zawarcia. Są to informacje o sposobie wydatkowania środków publicznych przez jednostkę samorządu terytorialnego oraz o prowadzonych przez organ rejestrach i ewidencjach ( art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. ci lit. f u.d.i.p.). Organ nie udzielił również pełnej informacji, o którą wnioskował skarżący w punkcie 2 wniosku, udostępniając kopię rejestru upoważnień za 2023 r. W niektórych pozycjach pominięto nazwisko osoby fizycznej (pracownika), który otrzymał pełnomocnictwo do wykonania w imieniu Gminy poszczególnych czynności, w tym do odbioru węgla w punkcie sprzedaży, występowania w imieniu inwestora, do przeprowadzania kontroli przestrzegania zasad i warunków korzystania z zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych, rejestracji pojazdów stanowiących własność Gminy. Organ nie wyjaśnił, z jakich względów w niektórych przypadkach podano dotyczących czynności tego samego rodzaju podano nazwisko pracownika, a w innych wskazano jedynie "osoba fizyczna", pomimo że są to informacje o trybie działania władz publicznych oraz prowadzonych rejestrach i ewidencjach (art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. a i lit. f u.d.i.p.). Należy zauważyć, że w przypadku ograniczenia prawa do informacji publicznej ze względu na prywatność osoby fizycznej organ zobowiązany jest do wydania decyzji odmownej i wyjaśnienia przyczyn odmowy udostępnienia informacji (art. 5 ust. 2 u.d.i.p.). Jeżeli natomiast chodzi o pytanie 3 wniosku, dotyczące udostępnienia rejestru skarg za 2023 r. skarżący w piśmie procesowym z dnia 29 kwietnia 2024 r. zarzucił, że informacja ta nie została skarżącemu udostępniona ani też organ nie wydał decyzji administracyjnej, pomimo że jest to informacja o trybie działania władz publicznych oraz o prowadzonych rejestrach i ewidencjach (art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. a i lit. f u.d.i.p.). Należy zauważyć, że w przypadku informacji publicznej przetworzonej i niewykazania przez wnioskodawcę szczególnej istotności informacji dla interesu publicznego, organ odmawiając udostępnienia tej informacji zobowiązany jest to wydania decyzji administracyjnej, podlegającej kontroli instancyjnej i sądowej w odrębnym trybie. Natomiast oczekiwana przez stronę w punkcie 4 wniosku informacja dotycząca udostępnienia ewidencji kart drogowych za rok 2023 stanowi, wbrew stanowisku organu, informację publiczną, albowiem dotyczy ona wydatków ponoszonych przez Gminę na używanie aut służbowych przez pracowników organu, a więc wydatków finansowanych ze środków publicznych. Jest to informacja o sposobie wydatkowania środków publicznych przez jednostkę samorządu terytorialnego oraz informacja o prowadzonych ewidencjach i rejestrach ( art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. c oraz pkt 3 lit. f u.d.i.p.). Należy zauważyć, że organ w żaden sposób nie wykazał, z jakich względów jego zdaniem ewidencja kart drogowych nie stanowi informacji publicznej. Organ w odpowiedzi z dnia 15 lutego 2024 r. ograniczył się jedynie do stwierdzenia, że żądana w punkcie 4 wniosku informacja nie stanowi informacji publicznej, nie podając jakiejkolwiek argumentacji w tym zakresie. Uniemożliwia to Sądowi ocenę motywów, jakimi kierował się organ, zajmując przytoczone stanowisko. Natomiast w odpowiedzi na skargę organ wskazuje, że celem skarżącego było uzyskanie informacji, służących jego indywidualnemu interesowi. Jednakże organ nie wyjaśnił, w jaki sposób informacja o wydatkowaniu środków na podróże służbowe miałaby zaspokoić jedynie indywidualny interes skarżącego. Poza tym w odpowiedzi z dnia 15 lutego 2024 r. organ nie powoływał się na nadużycie przez skarżącego prawa do informacji publicznej, a ocenie Sądu nie podlega argumentacja organu zawarta jedynie w odpowiedzi na skargę. Należy też zauważyć, że organ nie udzielił skarżącemu praktycznie żadnej odpowiedzi na pytanie 5 wniosku, dotyczące rejestrów, prowadzonych zgodnie z pkt II ust. 16 zakresu czynności kierownika Referatu Organizacyjno – Kadrowego. Zgodnie z pkt II ust. 16 zakresu czynności kierownika Referatu Organizacyjno – Kadrowego do jego zadań i obowiązków należy nadzór nad prowadzeniem rejestrów, których prowadzenie wynika z przepisów instrukcji kancelaryjnej. Ogólnikowe wskazanie przez organ, że "dotyczy to rejestrów prowadzonych zgodnie z przepisami wynikającymi z instrukcji kancelaryjnej i bieżącej pracy Referatu Organizacyjno – Kadrowego" stanowi w istocie powtórzenie zapisu z zakresu czynności kierownika Referatu Organizacyjno – Kadrowego, który to zapis jest znany skarżącemu, co wynika z treści pytania 5 wniosku. Należy nadmienić, że wnioskujący nie jest zobowiązany do samodzielnego poszukiwania informacji publicznej w obszernych aktach wewnętrznych organu, w tym w instrukcji kancelaryjnej. W związku z powyższym Sąd zobowiązał Wójta Gminy do załatwienia punktu 1 wniosku skarżącego w zakresie wskazania "Nazwy kontrahenta", "Wartości umowy netto/brutto", "Daty realizacji" i "Trybu" oraz do załatwienia punktu 2 wniosku skarżącego w zakresie wskazania "Pracownika" i udzielenia nieudostępnionych w przesłanych kopiach rejestrów informacji publicznych, a także do załatwienia punktu 3, 4 i 5 wniosku skarżącego w terminie 14 dni od dnia otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy (punkt I sentencji wyroku). Sąd uznał, że Wójt Gminy dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku skarżącego w zakresie wymienionym w punkcie I wyroku i bezczynność ta nie ma miejsca z rażącym naruszeniem prawa (punkt II sentencji wyroku). O rażącym naruszeniu prawa mówimy przede wszystkim, jeżeli bezczynność jest wynikiem lekceważącego traktowania przez organ swoich obowiązków. Sąd nie dopatrzył się rażącego naruszenia prawa, albowiem udzielenie niepełnej odpowiedzi na wniosek z dnia 29 grudnia 2023 r. nie nastąpiło z powodu złej woli organu, ale wynikało z błędnej interpretacji przez organ przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. O należnych skarżącemu kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a. w pkt III sentencji wyroku (wpis od skargi - 100 zł).