IV SAB/Wr 166/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wanda Wiatkowska - Ilków po rozpoznaniu w dniu 4 sierpnia 2015 r., na posiedzeniu niejawnym, sprawy ze skargi K. S., na bezczynność Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Ś., w przedmiocie rozpoznania wniosku z 1 października 2013 r. w sprawie przyznania zasiłku okresowego oraz celowego postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia 10 marca 2015 r. K. S. (zwana dalej stroną lub skarżącą) wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na bezczynność Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Ś. wskazując m.in., że "(...) MOPS w Ś. nie wydał (...) decyzji na 2 wnioski (...) z 01.10.2013 (data wpływu 01.10.2013). Wnioski te dot. zas. okresowych i celowych. MOPS nie wydał mi wszystkich decyzji na wszystkie wnioskowane cele.". Ponadto strona skarżąca podała, że w dniu 9 marca 2015 r. wystąpiła ze stosownym zażaleniem do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. Odpis wskazanego zażalenia został przez stronę dołączony do skargi wraz z pismem skierowanym do Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Ś. w sprawach związanych z działalnością tej jednostki. W odpowiedzi na skargę organ pomocy społecznej wyjaśnił, że wniosek skarżącej został rozpoznany decyzjami z dnia [...] października 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej – w skrócie – p.p.s.a.), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przy czym przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). W myśl art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., zwanej dalej w skrócie k.p.a.), na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Zatem w stanie faktycznym niniejszej sprawy, aby strona mogła wystąpić ze skuteczną – pod względem formalnym – skargą na bezczynność organu pomocy społecznej, zobowiązana była do uprzedniego zażalenia się do właściwego samorządowego kolegium odwoławczego w trybie przywołanych przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Jednakże samo wniesienie takiego zażalenia nie będzie wystarczające do wyczerpania środków zaskarżenia przysługujących w sprawie bezczynności. Zważyć bowiem należy, że skierowanie pisma do właściwego organu w celu jego rozpatrzenia nie może być utożsamiane z wyczerpaniem zainicjowanego trybu postępowania zmierzającego do usunięcia zarzucanej opieszałości organu. Bowiem do momentu, w którym organ nie wypowie się w przedmiotowej kwestii postępowanie wszczęte zażaleniem nie jest zakończone, co należy traktować równoznacznie z brakiem wyczerpania przysługujących stronie środków zaskarżenia (por. postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 6 maja 2013 r., sygn. akt III SAB/Po 4/13 oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 25 kwietnia 2012 r., sygn. akt III SAB/Łd 10/12). Należy również przy tym podkreślić, że skoro celem tej instytucji jest eliminowanie przypadków bezczynności to należy organowi do tego uprawnionemu dać możliwość podjęcia choćby próby rozpatrzenia żądania strony w tym zakresie. W przeciwnym wypadku zasadność zastosowania regulacji art. 37 § 1 k.p.a. w kontekście przepisów prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi byłaby niecelowa, gdyż dopuszczalność skargi na bezczynność byłaby uzależniona tylko i wyłącznie od zainicjowania postępowania zażaleniowego, nie zaś od jego efektu końcowego polegającego usunięciu faktycznej bezczynności, przez co konieczność wniesienia skargi do sądu administracyjnego okazałaby się dla strony zbędna. W okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy należy stwierdzić, że w dniu 9 marca 2015 r. zażalenie na bezczynność – skierowane do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. – wpłynęło do Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Ś. Skarga do tut. Sądu zostało zaś złożona za pośrednictwem tego organu trzy dni później tj. w dniu 11 marca 2015 r. Niewątpliwie zatem w dacie wniesienia tej skargi Kolegium nie rozpoznało zażalenia skarżącej. Wobec tego należy stwierdzić, że skarga na bezczynność Dyrektora MOPS w Ś. została wniesiona jeszcze przed wyczerpaniem przez skarżącą przysługujących jej środków zaskarżenia. Mając zatem na uwadze powyższe okoliczności, skargę – jako niedopuszczalną – należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.