IV SAB/Wr 178/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Lidia Serwiniowska, Sędziowie: Sędzia NSA Tadeusz Kuczyński (sprawozdawca), Sędzia WSA Alojzy Wyszkowski, Protokolant: sekretarz sądowy Aneta Januszkiewicz, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 20 listopada 2013 r. sprawy ze skargi K. M. na bezczynność Starosty K. w przedmiocie skierowania na szkolenie oddala skargę. We wniesionej w dniu 26 sierpnia 2013 r. skardze K. M. [zwany dalej także skarżącym] zarzucił Staroście K. bezczynność w postaci naruszenia terminów do załatwienia sprawy w postępowaniu i nie przekazanie skargi do Wojewody D., a więc naruszenie przepisów art. 8, art. 12, art. 35 § 1 i art 36 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. 2013, poz. 267), zwanej dalej: k.p.a. Uzasadniając skargę podniesiono, że w dniu 23 stycznia 2013 r. skarżący złożył w Powiatowym Urzędzie Pracy w K. G.[zwanym dalej: PUP lub Urzędem] - w oparciu o przepis art. 40 ust. 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy - wniosek o skierowanie na szkolenie dla osób zarejestrowanych ze statusem osób poszukujących pracy. Jako kierunek szkolenia skarżący wybrał kurs "Integrator Audio- Video", przemianowany następnie na "Grafik komputerowy multimediów". Jednocześnie skarżący wskazał, ze w podaniu zawierającym wniosek o skierowanie na szkolenie dla osób bezrobotnych ze statusem poszukującego pracy złożył wniosek o wydanie decyzji o odmowie skierowania na szkolenie. Następnie skarżący podniósł, że w dniu 12 lipca 2013 r. złożył zażalenie, w oparciu o przepis art. 37 k.p.a., na działanie Starosty do Wojewody D., której to skargi Starosta nie przekazał Wojewodzie i w rezultacie tego 17 lipca 2013 r. złożył zażalenie bezpośrednio do Wojewody. Mając na uwadze powyższe wniósł o zobowiązanie Starosty do wydania aktu administracyjnego w sprawie, ukarania dyscyplinarnego pracownika winnego niezałatwienia sprawy oraz winnego nieprzekazania skargi do Wojewody D. W odpowiedzi na skargę Starosta K. (działający poprzez pełnomocnika procesowego) wniósł o jej oddalenie. Odnosząc się do kwestii zarzutu braku przekazania zażalenia skarżącego z dnia 12 lipca 2013 r., doręczonego Staroście w dniu 18 lipca 2013 r., zarzut powyższy uznał za bezzasadny. Zażalenie skarżącego z dnia 12 lipca 2013 r. doręczone Staroście w dniu 18 lipca 2013 r., zostało wysłane Wojewodzie D. przy piśmie z dnia 30 lipca 2013 r. Przesyłkę zawierającą te dokumenty doręczono Wojewodzie w dniu 2 sierpnia 2013 r. Referując przebieg postępowania w przedmiotowej sprawie wskazano, że K. M. dokonał rejestracji w Powiatowym Urzędzie Pracy w K. G. w dniu 20 października 2011 r. jako osoba bezrobotna bez prawa do zasiłku. W dniu 23 stycznia 2013 r. do Urzędu wpłynął wniosek bezrobotnego K. M. w sprawie skierowania na szkolenie w zakresie "Integrator Systemów Audio Video". W załączeniu do wniosku bezrobotny przedłożył oświadczenie J.S. właściciela Pracowni Reklamowo Usługowej "O." z K. G. ze po ukończeniu kursu Integratorów systemów audio - video gotowy jest zatrudnić K. M. na stanowisku specjalisty ds. realizacji reklamy audiowizualnej. W dniu 12 lutego 2013 r. P. G. z jednostki szkoleniowej G.-A. w K. G. ze swojej inicjatywy złożył w Urzędzie ofertę szkoleniową na kurs z zakresu integratorów audio-video w wymiarze 427 godzin, cena osobogodziny 22 złote/godz., całkowita cena szkolenia 9.500 zł netto. W odpowiedzi na wniosek K. M., pismem [...], z dnia 19 lutego 2013 r. organ rozstrzygnął sprawę, tj. odmówił sfinansowania tego szkolenia. Rozstrzygnięcie takie oparte zostało o przepisy art.40 ust. 1 ustawy z 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Wynika z nich, że Powiatowy Urząd Pracy organizuje i finansuje szkolenia dla bezrobotnych, gdy występuje jedna z niżej wymienionych przesłanek: 1) brak kwalifikacji, 2) konieczność zmiany lub uzupełnienia kwalifikacji, 3) utrata zdolności do wykonywania pracy w dotychczas wykonywanym zawodzie, 4) brak umiejętności aktywnego poszukiwania pracy. W aktach K. M. prowadzonych przez PUP znajdują się informacje dotyczące zatrudnienia i działalności gospodarczej. Wynika z nich, że K. M. pracował w Izbie Skarbowej, Urzędzie Kontroli Skarbowej, posiada aplikacją administracyjno-skarbową, warunkowy wpis na listę doradców podatkowych, prowadził działalność gospodarczą w zakresie usług księgowych. W tym stanie rzeczy przyjęto, iż K. M. posiada kwalifikacje i nie ma podstaw do skierowania na wnioskowane szkolenie. Zdaniem Urzędu nabyte umiejętności w trakcie szkolenia nie gwarantowały pozyskania w miarę stałego zatrudnienia, bowiem według posiadanych przez Urząd opracowań (Monitoring zawodów deficytowych i nadwyżkowych, raporty w ramach "Obserwatorium D. Rynku Pracy i Edukacji") wśród prognozowanych zapotrzebowań na zawody nie występuje zapotrzebowanie na rynku pracy na osoby, które posiadają wiedzę i umiejętności integratorów systemów audio - video. Ponadto w 2011 i 2012 r. do Urzędu pracodawcy nie zgłaszali ofert pracy na zatrudnienie osób bezrobotnych posiadających powyższe umiejętności. Dodatkowo wzięto pod uwagę, że zawód Integrator systemów audio - video nie występuje w Klasyfikacji Zawodów i Specjalności na potrzeby rynku pracy. Zdaniem Urzędu niecelowym było skierowanie osoby bezrobotnej na szkolenie w zawodzie, na którego nie ma zapotrzebowania wśród pracodawców, choć K. M. przedłożył oświadczenie o zamiarze zatrudnienia po spełnieniu określonych warunków, w tym ukończenia przedmiotowego szkolenia. Następnie skarżący pismem, które wpłynęło do Urzędu w dniu 27 lutego 2013 r. wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy informując, że jego kwalifikacje są nieaktualne z powodu przerwy w wykonywaniu zawodu księgowego i referenta skarbowego i wygaśnięcia, uprawnień doradcy podatkowego oraz wydanie rozstrzygnięcia w formie decyzji administracyjnej. Do pisma, które wpłynęło 26 marca 2013 r. dołączył umowę o pracę na czas nieokreślony z dnia 25 marca 2013 r. zawartą z firmą Pracownia Reklamowo-Usługowa O. J. S. uzależniającą podjęcie zatrudnienia od ukończenia szkolenia wnioskowanego przez bezrobotnego. Powiatowy Urząd Pracy dysponując pismami skarżącego, które wpłynęły w dniach: 27 lutego 2013 r., 26 marca 2013 r., umową o pracę z dnia 25 marca 2013 r. i ofertą szkoleniową z dnia 12 lutego 2013 r. pismem z dnia 27 marca 2013 r. zmienił swoje stanowisko i zaproponował częściowe sfinansowanie kosztów szkolenia oraz udzielenie pożyczki szkoleniowej. Urząd uznał za celowe sfinansowanie w części kosztów wnioskowanego szkolenia obejmującego moduł - zastosowanie grafiki w reklamie i wydawnictwach, natomiast na moduł - obsługa sprzętu audio-video zaproponował udzielenie pożyczki szkoleniowej na podstawie art.42 cyt. wyżej ustawy. Za niecelowe Urząd uznał skierowanie na kolejny moduł "wprowadzanie danych z wykorzystaniem technologii informatycznych", gdyż osoba wnioskująca o skierowanie na tak specjalistyczne szkolenie powinna posiadać te umiejętności przed rozpoczęciem szkolenia. Również w w/w piśmie udzielono skarżącemu wyczerpującej informacji na wnioskowane wydanie rozstrzygnięcia w sprawie skierowania na szkolenie w formie decyzji administracyjnej. Na dzień wydania przedmiotowego pisma – 27 marca 2013 r. – Urząd nie znalazł podstaw prawnych do wydania takiej decyzji i odmówił jej wydania. Uzasadnieniem takiego stanowiska jest katalog decyzji administracyjnych określony w art. 9 ust. 1 pkt 14 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Z treści w/w art. wynika, że Starosta wydaje decyzje w sprawach o: a) uznaniu lub odmowie uznania danej osoby za bezrobotną, oraz utracie statusu bezrobotnego, b) przyznaniu, odmowie przyznania, wstrzymaniu lub wznowieniu wypłaty oraz utracie lub pozbawieniu prawa do zasiłku, stypendium i innych finansowanych z Funduszu Pracy świadczeń niewynikających z zawartych umów, c) obowiązku zwrotu nienależnie pobranego zasiłku, stypendium, innych nienależnie pobranych świadczeń lub kosztów szkolenia i przygotowania zawodowego dorosłych finansowanych z Funduszu Pracy, d) odroczeniu terminu spłaty, rozłożeniu na raty lub umorzeniu części albo całości nienależnie pobranego świadczenia udzielonego z Funduszu Pracy, należności z tytułu zwrotu refundacji lub przyznanych jednorazowo środków, o których mowa w art. 46, oraz innych świadczeń finansowanych z Funduszu Pracy, o których mowa w art. 76 ust. 7a. Powyższy katalog ma charakter enumeratywny i Starosta w innych niż tu wymienione sprawy nie ma możliwości prawnej wydania decyzji. Załatwienie sprawy indywidualnego skierowania osoby bezrobotnej na szkolenie nie następuje w formie decyzji administracyjnej, gdyż obowiązujące przepisy prawa w sposób jednoznaczny nie przewidują takiej formy prawnej dla jej załatwienia. Nie można przyjąć bowiem domniemania decyzji administracyjnej jako formy działania administracji publicznej, taka bowiem musi wynikać wprost z przepisów prawa. Wobec powyższego wniosek o skierowanie bezrobotnego na szkolenie winien być załatwiony w formie czynności materialno-technicznej, bez względu na to czy jest to pozytywne, czy negatywne dla strony załatwienie jej wniosku. Stanowisko Urzędu zostało uznane za zasadne w postanowieniu Wojewody D. z 14 sierpnia 2013 r., wydanym wskutek rozpoznania zażalenia skarżącego na brak wydania decyzji odmawiającej skierowania na szkolenie. Zgodnie z w/w rozstrzygnięciem Wojewoda uznał, że "przepisy prawa nie przewidują możliwości wydania decyzji administracyjnej, gdyż art.9 ust. 1 pkt 14 lit.b ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy nie może być podstawą wydania decyzji o odmowie skierowania na szkolenie. Po przekazaniu K. M. stanowiska Urzędu w piśmie z dnia 27 marca 2013 r. wpłynęły kolejne pisma K. M. z dnia 12 kwietnia 2013 r. wnioskujące o zmianę dotychczasowego stanowiska i skierowanie na kurs "Integrator systemów audio-video" i wydanie w przypadku odmowy decyzji administracyjnej oraz z dnia 24 kwietnia 2013 r. w sprawie zmiany kierunku szkolenia z "integrator systemów audio-video" na grafik komputerowy multimediów wraz z aneksem umowy o pracę. P. G. z jednostki szkoleniowej G.-A .ponownie ze swojej inicjatywy złożył w Urzędzie w dniu 25 kwietnia 2013 r. ofertę szkoleniową na kurs Grafik komputerowy multimediów, z ceną przeszkolenia 1 osoby netto 9500 zł i ceną osobogodziny 22 zł. Mając na uwadze dotychczasowe działania Urząd w dniu 6 maja 2013 r. dysponując doprecyzowaną nazwą i zakresem szkolenia "Grafik komputerowy multimediów" wystąpił do 7 instytucji szkoleniowych z informacją, że jest zainteresowany przeszkoleniem osób bezrobotnych w zakresie jak wyżej i poprosił o przesłanie do 13 maja 2013 r. zakresu i programu tego szkolenia. Działanie to było rozpoznaniem możliwości zorganizowania szkolenia, a nie było zapytaniem ofertowym w celu wyłonienia jednostki szkoleniowej. Do wyboru jednostki szkoleniowej Urząd musi posiadać zakres i program szkolenia uwzględniający liczbę godzin zajęć praktycznych i teoretycznych i w takim celu prowadził powyższe rozpoznanie. Wyboru jednostek szkoleniowych na konkretne szkolenie indywidualne Urząd dokonuje po pozytywnym rozpatrzeniu wniosku osoby bezrobotnej przy zastosowaniu art.4 pkt.8 ustawy prawo zamówień publicznych. W odpowiedzi na w/w rozpoznanie wpłynęły do Urzędu dwie oferty: 1. W dniu 13 maja 2013 r. Firmy Q. szkolenia doradztwo B. K. W. na 198 godzin szkolenia za kwotę 9900 zł. (koszt osobogodziny szkolenia 50 zł.), 2. W dniu 14 maja 2013 r. Firmy "G. -A. " P. G. K. G .na 346 godzin za 8162 zł. (koszt osobogodziny szkolenia 22,55 zł.). Po dokonaniu wstępnego rozpoznania - nie wyboru jednostki szkoleniowej- pismem z dnia 16 maja 2013 r. Urząd poinformował pracodawcę - Pracownie Reklamowo-Usługową "O." J.S. z K. G. , że przy wyborze instytucji szkoleniowych, której zostanie zlecone przeprowadzenie szkolenia zgodnie z § 74 ust. 1 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 14 września 2010 r. w sprawie standardów i warunków prowadzenia usług rynku pracy (Dz. U. z 2010 nr 177 poz. 1193 z późn. zm.) Urząd zobowiązany jest uwzględniać m.in. jakość oferowanego programu szkolenia, co ma związek z koniecznością wykorzystania standardów kwalifikacji zawodowych i modułowych programów szkoleń zawodowych dostępnych w bazach danych prowadzonych i udostępnianych przez Ministra Pracy i Polityki Społecznej. W w/w bazie znajduje się modułowy program szkolenia w zawodzie "Grafik komputerowy - kod zawodu 311801 obejmujący 180 godzin. Jednocześnie Urząd pismem z dnia 16 maja 2013 r. poinformował K. M., że wyraża zgodę na skierowanie na szkolenie "Grafik komputerowy multimediów", wystąpił do pracodawcy z zapytaniem czy podtrzymuje swoje stanowisko dotyczące zatrudnienia po szkoleniu i w przypadku pozytywnej odpowiedzi przystąpi do wyboru jednostki szkoleniowej. W dniu 28 maja 2013 r. wpłynęło do Urzędu pismo J.S. z firmy O., w którym pracodawca stwierdził, że w dniu 25 marca br. podpisał umowę o pracę z K. M. z dniem zatrudnienia od 1 września 2013 r. i wskazał w umowach minimalne wymagania kandydatom dotyczące zakresu szkolenia Grafik komputerowy multimediów. Autor pisma poinformował, że przedstawiony przez Urząd zakres szkolenia nie odpowiada potrzebom jego firmy. Urząd w dalszym ciągu prowadził rozmowy z pracodawcą dotyczące zakresu szkolenia dla K. M. W wyniku poczynionych ustaleń uzgodniono zakresy dwóch wariantów szkolenia "Grafik komputerowy multimediów". W szkoleniu miała uczestniczyć druga osoba bezrobotna. Wynikiem prowadzonych rozmów było pismo J. S. z firmy O. z dnia 19 czerwca 2013 r., które wpłynęło do Urzędu w dniu 20 czerwca 2013 r. W piśmie tym pracodawca akceptował dwa warianty zindywidualizowanego szkolenia Grafik komputerowy multimediów na 245 i 235 godzin szkoleniowych. Równocześnie w dniu 20 czerwca 2013 r. wpłynęły do Urzędu oferty szkoleniowe Firmy "G. -A. " P. G.: I wariant Grafik komputerowy multimediów za kwotę 8695 zł za 235 godzin szkolenia - cena osobogodziny 37 zł, II wariant szkolenia Grafik komputerowy multimediów za kwotę 9.065 zł za 245 godzin szkolenia - cena osobogodziny 37 zł. W odpowiedzi na złożone oferty szkoleniowe Urząd pismem z dnia 26 czerwca 2013 r. poinformował P. G., że akceptuje liczbę godzin szkoleniowych, zakres i program szkoleń w dwóch wariantach, natomiast nie wyraża zgody na sfinansowanie kosztów w/w szkoleń za cenę 37 zł za osobogodzinę szkolenia. Po przeanalizowaniu kosztów organizacji szkolenia przedstawionych w w/w ofertach Urząd ostatecznie wyraził zgodę na sfinansowanie powyższego szkolenia w dwóch wariantach za maksymalną cenę 22,55 zł osobogodziny szkolenia - ceny wynikającej z szczegółowej kalkulacji kosztów na 1 osobę organizacji szkolenia zawartej w ofercie instytucji szkoleniowej, która wpłynęła do Urzędu w dniu 14 maja 2013 r. W dniu 1 lipca 2013 r. wpłynęło do Urzędu pismo P. G., w którym stwierdził, że ceny zaproponowane w ofercie z dnia 20 czerwca 2013 r. dla szkoleń w dwóch wariantach są ostateczne i nie podlegają zmianom. Pismem z dnia 2 lipca 2013 r. Urząd poinformował jednostkę szkoleniową, że wprowadziła ona nieuzasadniony wzrost ceny osobogodziny szkolenia z 22,55 zł zaproponowanej w ofercie szkoleniowej, która wpłynęła do Urzędu w dniu 14 maja 2013 r. do 37 zł zaproponowanej w ofertach z dnia 20 czerwca br. Rozstrzygając powyższe Urząd uwzględnił fakt, że szkolenia będą prowadzone w trybie indywidualnym - 1 osobowym jednak 8 dni szkoleniowych - 55 godzin zegarowych w zakresie "Wdrażanie projektów do realizacji z wykorzystaniem systemów automatyki" będą prowadzone w formie zajęć wspólnych dla 2 uczestników szkoleń. Pismem z dnia 4 lipca 2013 r. jednostka szkoleniowa poinformowała Dyrektora PUP, że ceny zaproponowane na poziomie 37 zł są ostateczne, a wręcz mogą jeszcze ulec zmianie do kwoty 50 zł za osobogodzinę. Pismem z dnia 8 lipca 2013 r. Urząd poinformował P. G., że mając na uwadze celowość i oszczędność w gospodarowaniu środkami publicznymi nie wyraża zgody na sfinansowanie szkoleń w dwóch wariantach za kwotę 37 zł osobogodziny szkolenia. Zgodnie z art. 44 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2009 r. Nr 157 poz. 1240 z późn. zm.) wydatki publiczne powinny być dokonywane w sposób celowy i oszczędny z zachowaniem zasad uzyskiwania najlepszych efektów z danych nakładów oraz optymalnego doboru metod i środków służących osiągnięciu założonych celów. Zdaniem Urzędu nie należy uznać za celowe i oszczędne przeszkolenie 1 osoby za kwotę: - 8695 zł w I wariancie przy założonym przez jednostkę szkoleniową i wykazanym w ofercie zysku w wysokości 2460 zł, - 9065 zł w II wariancie przy założonym przez jednostkę szkoleniową i wykazanym w ofercie zysku wysokości 2620 zł. Pismem z dnia 9 lipca br. Urząd poinformował K. M., że nie przyjął do realizacji oferty szkoleniowej za cenę 37 zł osobogodzinę. Organizując szkolenia dla osób bezrobotnych finansowanych z Funduszu Pracy Powiatowy Urząd Pracy w K. G. ma obowiązek stosować przepisy ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych, w tym powołany wyżej art. 44 ust. 3 pkt 1. Mając powyższe na uwadze Urząd uznał, że realizacja zlecenia organizacji szkolenia za kwotę 37 zł osobogodziny szkolenia jest niecelowa i nieoszczędna. W dniu 24 lipca 2013 r. Urząd wystąpił do Pracowni Reklamowo-Usługowej O. z zapytaniem o możliwość zatrudnienia w terminie późniejszym K. M. niż deklarowana – 1 września 2013 r. oraz o potwierdzenie zakresu szkolenia grafik komputerowy multimediów określony w piśmie z dnia 24 kwietnia 2013 r. Urząd w dniu 31 lipca 2013 r. dokonał zapytania ofertowego w trybie art. 4 pkt 8 ustawy prawo zamówień publicznych na organizację szkolenia "grafik komputerowy multimediów". Do udziału zaprosił 5 jednostek szkoleniowych oraz umieścił zaproszenie do składania ofert na stronie internetowej Urzędu. Termin składania ofert został określony na dzień 12 sierpnia 2013 r. Do Urzędu wpłynęła 1 oferta - G.-A. K. G., cena 16.564 zł za przeszkolenie 2 osób. Konstruując Zapytanie ofertowe oraz dokonując wyboru instytucji szkoleniowej Urząd stosuje przepisy § 74 ust. 1 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 14 września 2010 r. w sprawie standardów i warunków prowadzenia usług rynku pracy uwzględniając: 1) dostosowanie programu szkolenia odpowiednio do identyfikowanego na rynku pracy zapotrzebowania na kwalifikacje; 2) jakość oferowanego programu szkolenia, w tym wykorzystywanie standardów kwalifikacji zawodowych i modułowych programów szkoleń zawodowych, dostępnych w bazach danych, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 7 lit. e w/w ustawy; 3) certyfikaty jakości usług posiadane przez instytucję szkoleniową; 4) dostosowanie kwalifikacji i doświadczenia kadry dydaktycznej do zakresu szkolenia; 5) dostosowanie wyposażenia dydaktycznego i pomieszczeń do potrzeb szkolenia, z uwzględnieniem bezpiecznych i higienicznych warunków realizacji szkolenia; 6) rodzaj dokumentów potwierdzających ukończenie szkolenia i uzyskanie kwalifikacji; 7) koszty szkolenia; 8) sposób organizacji zajęć praktycznych określonych w programie szkolenia. Również zgodnie z przepisem § 74 ust.2 w/w rozporządzenia Starosta ustala kryteria wyboru instytucji szkoleniowych do przeprowadzenia szkolenia w taki sposób, aby zapewnić najwyższą jakość szkolenia przy najbardziej konkurencyjnej cenie. W powyższym postępowaniu Urząd wykazał daleko idąca wolę organizacji szkolenia, gdyż jednostka szkoleniowa złożyła ofertę nieodpowiadającą w pełni wymaganiom zawartym w zapytaniu, a Urząd wezwał ją do uzupełnienia do dnia 19 sierpnia 2013 r. Złożona w dniu 16 sierpnia 2013 r. oferta została odrzucona w związku z niespełnieniem warunków związanych z potencjałem technicznym oraz kompetencjami osoby do przeprowadzenia szkolenia z zakresu sterowników PLC. Urząd stwierdził, iż jednostka szkoleniowa nie spełnia warunku określonego w pkt 5.3 zapytania ofertowego tj. nie dysponuje odpowiednim potencjałem technicznym niezbędnym do przeprowadzenia szkolenia "grafik komputerowy multimediów", ponieważ nie dysponuje dwoma stanowiskami komputerowymi zawierającymi licencjonowane oprogramowania niezbędnymi do przeprowadzenia w/w szkolenia tj. między innymi Corel Draw w wersji nie niższej niż 8.0, Adobe Photoshop w wersji nie niższej niż 6.0 , które wynikają wprost z pkt 7 Programu szkolenia "Opis treści szkolenia" złożonej przez jednostkę oferty szkoleniowej. W ofercie szkoleniowej w pkt 12 lit.b wykazano, iż komputer IBM T43 posiada oprogramowanie WINDOWS XP CoDeSys V2.3.7 (alternatywnie WAGOI/O PRO CAA), brak licencjonowanego oprogramowania Corel Draw w wersji nie niższej niż 8.0, Adobe Photoshop w wersji nie niższej niż 6, komputer IBM T43 posiada oprogramowanie WINDOWS XP CoDeSys V2.3, Corel 11, brak oprogramowania Adobe Photoshop 0.6, komputer HP WINDOWS VISTA, RT2500 MATROX, Adobe Premiere 6.0, Adobe Premiere Pro. Wskazane oprogramowanie Corel 11 może zawierać Corel Draw (grafika wektorowa), Corel Photo Paint (grafika rastrowa) i może być stosowane tylko na jednym komputerze i tylko 1 osoba może być na nim szkolona. Wskazane na drugim stanowisku oprogramowanie Adobe Premiere służy do obróbki wideo. Jak wynika z powyższego jednostka szkoleniowa nie dysponowała dwoma stanowiskami komputerowymi zawierającymi każde z osobna niezbędne licencjonowane oprogramowania - Corel Draw, Adobe Photoshop, Adobe Premiere 6.0, Adobe Premiera Pro do przeprowadzenia szkolenia w jednym czasie dla 2 osób. Niemożliwe było więc przeprowadzenie w jednym czasie dla 2 osób bezrobotnych szkolenia na 2 stanowiskach komputerowych posiadając stanowiska komputerowe nie wyposażone w kompletne oprogramowania. Ponadto Urząd nie mógł ocenić kompetencji (nazwy ukończonej szkoły wyższej, kierunku, specjalności P. G. wykazanego w pozycji 1 jako wykładowcy do przeprowadzenia szkolenia w zakresie "Elementy sterowania mikroprocesowego PLC, Elementy technik graficznych w reklamie i wydawnictwach, Integracja systemów audio-video, Obsługa sprzętu audio-video", ponieważ w ofercie zarówno z dnia 12 sierpnia 2013 r. jak i z dnia 16 sierpnia 2013 r. nie zostały one określone. Urząd stwierdził, że żadna osoba wymieniona w pkt 11 oferty "Wykaz osób zaangażowanych do przeprowadzenia szkolenia" nie ma potwierdzonych kompetencji do przeprowadzenia szkolenia w zakresie sterowników PLC. O odrzuceniu oferty szkoleniowej K. M. został poinformowany pismem z dnia 23 sierpnia 2013 r. Niezależnie od powyższego wskazano, że w dniu 16 września 2013 r. Dyrektor Powiatowego Urzędu Pracy w K. G., działając z upoważnienia Starosty K., wydał decyzję nr [...], którą odmówił skierowania skarżącego na szkolenie: grafik komputerowy multimediów. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wojewódzki sąd administracyjny w zakresie swej właściwości orzeka między innymi w zakresie skarg na bezczynność organów administracji w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4a tej ustawy według stanu prawnego i faktycznego istniejącego w chwili orzekania. Skarga na bezczynność organu jest zatem dopuszczalna tylko w takich granicach, w jakich służy skarga do sądu administracyjnego na decyzje, określone postanowienia oraz akty i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. W przypadku skargi na bezczynność przedmiotem sądowej kontroli nie jest jednak określony akt lub czynność, lecz niepodejmowanie przez organ administracji nakazanych prawem aktów lub czynności w sprawach indywidualnych. Takie założenie koresponduje z treścią art. 149 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym sąd. uwzględniając skargę na bezczynność organu w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Na wstępie należało zbadać, czy zostały spełnione warunki formalne dopuszczalności skargi wynikające z art. 52 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, który określa, że skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba, że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. W procedurze regulowanej przepisami ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. -Kodeks postępowania administracyjnego powoływanej dalej jako "k.p.a.", środek zwalczania bezczynności organu administracyjnego został określony w art. 37 § 1, który stanowi, że na niezałatwienie sprawy w terminie określonym przepisami k.p.a. strona może wnieść zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia nad organem pozostającym w bezczynności, a jeżeli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Organ wyższego stopnia, uznając zażalenie za uzasadnione, wyznacza dodatkowy termin załatwienia sprawy (art. 37 § 2). W aktach sprawy znajduje się pismo z dnia 15 lipca 2013 r. zawierające zażalenie skarżącego na przewlekłe prowadzenie postępowania i niezałatwienie sprawy w terminie oraz postanowienie Wojewody D. z dnia 14 sierpnia 2013 r. nie uwzględniające przedmiotowego zażalenia. Merytoryczną ocenę skargi sądowej należy rozpocząć od stwierdzenia, że z bezczynnością organu mamy do czynienia wtedy, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub, pomimo prowadzenia postępowania w sprawie, nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia, innego aktu albo nie podjął stosownej czynności. Sąd może więc uwzględnić skargę na bezczynność organu wyłącznie wówczas, gdy organ ten pozostaje w zwłoce mimo, że miał obowiązek podjąć działanie we wskazanej formie i w określonym przez prawo terminie. Należy przy tym skonstatować, że postępowanie wywołane skargą na bezczynność lub przewlekłość cechuje pewna specyfika polegająca na tym że sąd administracyjny w tego rodzaju sprawach nie wnika, co do zasady, w merytoryczną i procesową poprawność postępowania organu, a bierze jedynie po uwagę sam fakt, czy w danej sprawie postępowanie było prowadzone sprawnie i bez zbędnej zwłoki. Punktem wyjścia do oceny postępowania organu administracyjnego w przedmiotowej sprawie jest stwierdzenie, że w sprawach, w których znajdują zastosowanie przepisy ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, użyte w art. 149 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi pojęcie aktu obejmuje wszelkie rozstrzygnięcia organu, które mogą zapaść w następstwie złożenia żądania w rozumieniu art. 61 k.p.a (por. odpowiednio wyrok NSA z dnia 7 lutego 2008 r., II FSK 1607/06, Lex nr 345069). Z akt administracyjnych sprawy wynika, że w dniu 23 stycznia 2013 r. skarżący złożył w PUP w K. G. wniosek w sprawie skierowania go na szkolenie w zakresie "Integrator Systemów Audio Video". W odpowiedzi na ten wniosek, pismem Dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy w K. G. z dnia 19 lutego 2013 r. rozstrzygnięto sprawę odmawiając skarżącemu sfinansowania kosztów wskazanego przezeń szkolenia. Kolejnym pismem Dyrektor Powiatowego Urzędu Pracy w K. G. z dnia 27 marca 2013 r., wydanym w wyniku wniosku uzupełniającego skarżącego z dnia 27 lutego 2013 r. w sprawie skierowania na szkolenie w zakresie integrator systemów audio-video, ponownie, rozstrzygnięto sprawę podtrzymując stanowisko zawarte w piśmie tegoż organu z dnia 19 lutego 2013 r. o braku celowości finansowania w całości kosztów wnioskowanego szkolenia oraz oferując częściowe sfinansowanie tych kosztów a także udzielenie skarżącemu pożyczki szkoleniowej. W wyniku kolejnego wniosku skarżącego, pismem Dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy w K. G. z dnia 16 maja 2013 r. ponownie rozstrzygnięto sprawę, wyrażając zgodę na skierowanie skarżącego na szkolenie "Grafik komputerowy multimediów". Jednocześnie poinformowano skarżącego, że urząd przystąpi do wyboru instytucji, której zostanie zlecone przeprowadzenie wzmiankowanego szkolenia. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że organ zatrudnienia podjął intensywne kroki w celu wyłonienia podmiotu, który mógłby przeprowadzić przedmiotowe szkolenie. W ocenie Sądu organ nie pozostawał w bezczynności, gdyż wskazane wyżej pisma z dnia 19 lutego 2013 r., 27 marca 2013 r. i 16 maja 2013 r. zawierały rozstrzygnięcia w sprawie wszczętej przez skarżącego. Z wywodu organu wyraźnie wynika, że – w jego opinii – rozważana sprawa nie mieści się katalogu spraw enumeratywnie wyliczonych w art. 9 ust. 1 pkt 14 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, które kończą się wydaniem decyzji administracyjnej. Organ uznał, że wniosek o skierowanie bezrobotnego na szkolenie winien być załatwiony w formie czynności materialno-technicznej, bez względu na to, czy jest ono pozytywne bądź negatywne dla strony. Z treści art. 149 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi a contrario wynika, że wydanie przez organ aktu załatwiającego sprawę wyłącza możliwość uwzględnienia skargi, nawet wówczas, gdy akt ten został podjęty z naruszeniem przepisów. Sąd jednak nie prowadził rozważań w zakresie prawidłowości formy wydanego aktu, lecz – z racji skargi na bezczynność organu – kontrolował, czy postępowanie w sprawie było prowadzone sprawnie i bez zbędnej zwłoki. Należy zauważyć, że K. M. nie wniósł do sądu administracyjnego skargi na żadne z rozstrzygnięć podjętych w sprawie skierowania go na szkolenie, co wiązałoby się z koniecznością miarodajnego orzeczenia przez sąd w kwestii przesłanek i formy rozstrzygnięcia wniosku strony. Skarga na bezczynność organu nie jest natomiast właściwym trybem kwestionowania zasadności podjętych przez organ aktów rozstrzygających sprawę wniosku o skierowanie na szkolenie. Ustosunkowując się do zawartego w skardze wniosku o zobowiązanie Starosty do dyscyplinarnego ukarania pracowników winnych niezałatwienia sprawy, Sąd chciałby wyjaśnić, że stosownie do treści art. 3 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sądy administracyjne sprawują kontrolę w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. Do takich spraw zaliczają się również sprawy dyscyplinarne, które z pewnością nie należą do sfery przedmiotowej administracji publicznej sensu stricto. Oznacza to, że ze względu na zasadę, iż przepisy szczególne nie mogą być interpretowane rozszerzająco, sądowa kontrola legalności postępowania dyscyplinarnego jest możliwa tylko w przypadkach, w których przepisy ustaw szczególnych dopuszczają taką ewentualność, a skarga może być wniesiona tylko w ustalonym w nich zakresie oraz po wyczerpaniu przewidzianych w tych przepisach procedur. Przepisy te stanowią zatem wyłączną podstawę prawną dla kreowania właściwości sądów administracyjnych w sprawach dyscyplinarnych oraz do określenia zakresu zastosowania w nich unormowań ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W katalogu takich spraw z pewnością nie mieści się kompetencja sądu administracyjnego do zobowiązania organu, by wszczął postępowanie dyscyplinarne przeciwko pracownikowi. Z powyższych względów, na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.