IV SAB/Wr 191/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Julia Szczygielska (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Henryk Ożóg, Sędzia WSA Lidia Serwiniowska, , po rozpoznaniu w Wydziale IV w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 20 grudnia 2016 r. sprawy ze skargi T. M. na bezczynność Dyrektora D. Biura Geodezji i Terenów Rolnych we W. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. zobowiązuje Dyrektora D. Biura Geodezji i Terenów Rolnych we W. do rozpoznania pkt IV wniosku skarżącego z dnia 15 lipca 2016 r. w terminie 14 dni od dnia doręczenia prawomocnego wyroku; II. stwierdza, że bezczynność podmiotu zobowiązanego nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. zasądza od Dyrektora D. Biura Geodezji i Terenów Rolnych we Wrocławiu na rzecz skarżącego T. M. kwotę 597 (słownie: pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wnioskiem z dnia 15 lipca 2016 r. T. M. (zwany dalej wnioskodawcą, stroną lub skarżącym) zwrócił się do Dyrektora D. Biura Geodezji i Terenów Rolnych we W. (zwanego dalej organem, podmiotem zobowiązanym lub Dyrektorem Biura) o udostępnienie informacji publicznej poprzez podanie: 1) numeru NIP; 2) numerów rachunków bankowych oraz ich zakresu przedmiotowego (jakich kwestii, spraw, czy też rzeczy dotyczą); 3) liczby zastępców Dyrektora Biura, nazw ich stanowisk oraz osób pełniących te funkcje, liczby komórek organizacyjnych i ich nazw, liczby kierowników komórek organizacyjnych i ich zastępców oraz osób pełniących te funkcje; 4) wynagrodzeń brutto i netto wraz ze wszystkimi składnikami (np. premiami): Dyrektora Biura, jego zastępców, kierowników komórek organizacyjnych i ich zastępców, głównego księgowego oraz jego zastępców za 2014 r., 2015 r. oraz za okres styczeń – lipiec 2016 r. W odpowiedzi z dnia 27 lipca 2016 r., nr DGB.KA.38.2016 Dyrektor Biura udostępnił skarżącemu żądane przez niego informacje publiczne w zakresie odnoszącym się do punktów 1 – 3 wniosku. Natomiast w zakresie punktu 4 wniosku, strona została poinformowana o wysokości wynagrodzenie Dyrektora Biura za 2014 r. i 2015 r. oraz za okres od 1 stycznia do 27 lipca 2016 r. Jednocześnie organ wskazał, że dane na temat wysokości wynagrodzeń pozostałej kadry kierowniczej nie stanowią informacji publicznej, ponieważ pracownicy Biura nie pełnią funkcji publicznych. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skarżący zarzucił organowi bezczynność w rozpoznaniu jego wniosku o udostępnienie informacji publicznej w zakresie punktu 4. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że podmiot zobowiązany udostępnił dane jedynie na temat wynagrodzenia Dyrektora Biura. Natomiast w stosunku do informacji na temat wynagrodzeń pozostałych osób stanowiących kadrę kierowniczą Biura organ uznał, że nie są to dane publiczne w rozumieniu art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jednolity: Dz. U. z 2015 r., poz. 2058 ze zm., zwanej dalej u.d.i.p.). Zdaniem wnioskodawcy, udzielonej odpowiedzi nie można było potraktować jako decyzji administracyjnej, gdyż może ona zostać wydana wyłącznie w przypadku braku wątpliwości do publicznego charakteru wnioskowanych danych. W ocenie skarżącego, zawnioskowane informacje mają publiczny charakter i powinny zostać udostępnione w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zakres informacji publicznych wskazanych w art. 6 ust. 1 u.d.i.p. stanowi otwarty katalog, co świadczy o tym, że ustawodawca chciał objąć tą kategorią jak największą liczbę danych związanych z działalnością podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p. Skarżący wskazał również, że zgodnie z art. 15 w zw. z art. 2 pkt 1 i 2 oraz art. 1 pkt 3 i 4 ustawy z dnia 3 marca 2000 r. o wynagradzaniu osób kierujących niektórymi podmiotami prawnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2015 r., poz. 2099 ze zm.) jawne są informacje na temat wynagrodzenia dyrektorów, ich zastępców oraz głównych księgowych samorządowych jednostek organizacyjnych posiadających osobowość prawną. Skoro jawne są informacje dotyczące wynagrodzenia tych osób to – zdaniem skarżącego – tym bardziej jawne powinny być wynagrodzenia osób szczegółowo wskazanych w punkcie 4 wniosku z dnia 15 lipca 2016 r. W związku z powyższym skarżący wniósł o zobowiązanie Dyrektora Biura do udostępnienia informacji publicznej zgodnie z punktem 4 wniosku (poza danymi na temat jego wynagrodzenia) albo wydania decyzji odmawiającej udostępnienia tejże informacji publicznej, bądź umarzającej postępowanie o udostępnienie informacji, a także o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Wystąpił również o przeprowadzenie dowodu z regulaminu i statutu samorządowej jednostki organizacyjnej na okoliczność wynikających z nich danych na temat statusu prawnego, zakresu działań i zadań, kierownictwa, organizacji wewnętrznej oraz stanowisk kierowniczych. W odpowiedzi na skargę podmiot zobowiązany wyjaśnił, że osoby wskazane w punkcie 4 wniosku skarżącego nie mają żadnego wpływu na realizowane przez jednostkę organizacyjną zadania tak własne, jak i zlecone. Zarząd jednostką wykonywany jest bowiem na zasadzie jednoosobowego kierownictwa Dyrektora Biura oraz służbowego podporządkowania mu pozostałych pracowników. Nawet Zastępca Dyrektora w ramach udzielonego upoważnienia, nie jest uprawniony do dokonywania pełnego zakresu czynności przypisanych kierownikowi jednostki. Organ wskazał również, że Biuro nie gospodaruje samodzielnie mieniem samorządu wojewódzkiego, albowiem pokrywa swoje wydatki bezpośrednio z budżetu jednostki samorządu terytorialnego, do budżetu którego odprowadza również pobrane dochody, w tym także dochody z tytułu wyłączenia gruntów rolnych z produkcji rolniczej. W związku z powyższym Dyrektor Biura podtrzymał przyjęte stanowisko, że żądane przez stronę dane, poza tymi, które zostały mu już udzielone, nie mają charakteru informacji publicznych. Dotyczą one bowiem informacji o wynagrodzeniach osób nie wykonujących zadań publicznych i stanowiących obsługę Biura i jego kierownika. W ocenie organu, wniesiona skarga nie miała uzasadnionych podstaw i dlatego winna ulec oddaleniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 1066), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), kontrola – o której mowa powyżej – obejmuje m.in. orzekanie w sprawie skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 1 – 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Na wstępie trzeba zauważyć, że zgodnie z art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku i obrazu (art. 61 ust. 2 Konstytucji). Stosownie do odesłania zawartego w ust. 4 przywołanego przepisu ustawy zasadniczej, tryb udzielania informacji, o których mowa w ust. 1 i 2, określają ustawy, a w odniesieniu do Sejmu i Senatu ich regulaminy. Podstawowym aktem prawnym regulującym realizację konstytucyjnego prawa do informacji jest ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, która nakłada na podmioty dysponujące informacjami publicznymi obowiązek ich udostępnienia bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 1 przywołanej ustawy). W przypadku, gdy informacja publiczna nie może zostać udostępniona w czternastodniowym terminie, należy powiadomić wnioskodawcę o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni się informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (ust. 2). Jak wynika z art. 1 ust. 1 u.d.i.p., każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych tym aktem prawnym, a dostęp do niej przysługuje – co do zasady – każdemu podmiotowi (art. 2 ust. 1 u.d.i.p.). Powszechne prawo dostępu do informacji publicznej należy wyraźnie odróżnić od obowiązku udostępnienia tych informacji. Stosownie bowiem do treści art. 4 ust. 1 i 2 u.d.i.p. obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, a także organizacje związkowe i organizacje pracodawców reprezentatywne w rozumieniu ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o Radzie Dialogu Społecznego i innych instytucjach dialogu społecznego (Dz. U. z 2015 r., poz. 1240) oraz partie polityczne. Do wymienionego katalogu zaliczają się w szczególności podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego (art. 4 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p.). Jak wynika z § 1 Statutu D. Biura Geodezji i Terenów Rolnych we W., w brzmieniu przyjętym uchwałą nr XVII/454/15 Sejmiku Województwa D. z dnia 30 grudnia 2015 r., Biuro jest wojewódzką samorządową jednostka organizacyjną, której przedmiotem działalności jest wykonywanie prac z zakresu geodezji, kartografii i urządzeń rolnych, projektowych i programowych przypisanych województwu wynikających z ustawy oraz prac geodezyjno – kartograficznych dla zadań leżących w zakresie działania wojewódzkich jednostek organizacyjnych. W świetle przywołanych regulacji nie budzi wątpliwości, że Dyrektor Biura jest podmiotem zobowiązanych do udostępnienia informacji publicznej, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p. Należy jednak podkreślić, że okoliczność zaliczenia organu do kategorii podmiotów zobowiązanych do udostępnienia informacji publicznej nie była w niniejszej sprawie kwestionowana. Przedmiotem sporu pozostaje natomiast ocena, czy żądane przez wnioskodawcę dane w zakresie odnoszącym się do udostępnienia informacji na temat wynagrodzeń osób stanowiących kadrę kierowniczą Biura stanowią informację publiczną, czy też nie mają one takiego charakteru. Informacją publiczną będzie każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa (por. wyroki wojewódzkich sądów administracyjnych w: Warszawie z dnia 29 października 2007 r., sygn. akt II SAB/Wa 85/07, Kielcach z dnia 26 czerwca 2008 r., sygn. akt II SAB/Ke 7/08 oraz Krakowie z dnia 30 stycznia 2009 r., sygn. akt II SAB/Kr 109/08). W ocenie Sądu, za informację publiczną należy uznać wszelkiego rodzaju dane, które są związane z gospodarowaniem środkami publicznymi, a więc także informacje na temat ich wydatkowania na bieżące koszty funkcjonowania samorządowych jednostek organizacyjnych, w tym na wynagrodzenia dla pracowników i inne świadczenia na rzecz osób trzecich. Jak wynika bowiem z treści art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. c) i h) u.d.i.p., jawne są dane dotyczące majątku jednostek samorządu terytorialnego oraz ciężarów publicznych. Nie zasługiwało zatem na uwzględnienie przyjęte przez organ stanowisko, że danymi publicznymi będą tylko te informacje, które odnoszą się do wynagrodzenia Dyrektora Biura, będącego jedynym jego pracownikiem wykonującym zadania publiczne. Nawet jeśli powyższy pogląd wynika z orzeczeń sądów administracyjnych kształtujących – jak twierdzi organ – praktykę jego działania, to Sąd w obecnym składzie stanowiska tego nie podziela. Nie można bowiem oceniać charakteru informacji dotyczących gospodarowania środkami publicznymi wyłącznie na podstawie celu na jaki zostają one przeznaczone. Prowadziłoby to bowiem do niczym nieuzasadnionego zróżnicowania danych publicznych, z których jedne byłyby jawne, zaś dostęp do drugich byłby uniemożliwiony. To nie przeznaczenie środków publicznych decyduje więc o tym, czy konkretna informacja ma walor informacji publicznej. Już bowiem sam fakt ich wydatkowania sprawia, że informacje na ten temat mają publiczny charakter i winny podlegać ujawnieniu w trybie i na zasadach określonych ustawą o dostępie do informacji publicznej (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 30 sierpnia 2016 r., sygn. akt II SAB/Łd 171/16 oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 2 lutego 2016 r., sygn. akt IV SAB/Wr 323/15). W świetle powyższych okoliczności należało zatem jednoznacznie przyjąć, że żądane przez skarżącego informacje miała publiczny charakter, albowiem dotyczyły one wydatkowania środków publicznych i gospodarowania mieniem komunalnym. Bez znaczenia przy tym była podnoszona przez skarżącego okoliczność, że Dyrektor Biura był zobowiązany do ujawnienia zarobków kadry kierowniczej na podstawie art. 15 w zw. z art. 2 pkt 1 i 2 oraz art. 1 pkt 3 i 4 ustawy z dnia 3 marca 2000 r. o wynagradzaniu osób kierujących niektórymi podmiotami prawnymi. Kierowana przez niego samorządowa jednostka organizacyjna nie została bowiem wyposażona w osobowość prawną i nie podlegała regulacją tej ustawy. Nie zmienia to jednak faktu, że organ zobowiązany był do rozpoznania wniosku na zasadach określonych w ustawie o dostępie do informacji publicznej. Kwestią istotną było zatem nie to, czy wnioskowane dane stanowią informację publiczną, lecz czy ze względu na ich podmiotowy zakres mogą zostać udostępnione skarżącemu. Trzeba bowiem dostrzec pewną różnicę między żądaniem podania wysokości wynagrodzenia konkretnej osoby, a zapytaniem o środki publiczne wydatkowanie na utrzymanie danej grupy stanowisk, czy nawet pojedynczego stanowiska. Ujawnienie bowiem danych na temat zarobków konkretnej, wymienionej z imienia i nazwiska osoby prowadzić będzie do naruszenia przysługującego jej prawa do prywatności, mającego umocowanie w art. 47 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, a także w ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 922 ze zm.). Dlatego też ustawodawca, dążąc do pogodzenia podmiotowego uprawnienia do prywatności z prawem dostępu do informacji publicznej, uregulował tę kwestię w art. 5 ust. 2 u.d.i.p., zgodnie z którym, prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy jednak informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz w przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca zrezygnują z przysługującego im prawa. W ustawie o dostępie do informacji publicznej nie zostało zdefiniowane pojęcie osoby pełniącej funkcję publiczną, czy też mającej związek z pełnieniem takiej funkcji. W orzecznictwie sądów administracyjnych jako cechę wyróżniającą osobę pełniącą funkcję publiczną przyjmuje się posiadanie przez nią określonego zakresu uprawnień pozwalających na kształtowanie treści wykonywanych zadań w sferze publicznej. Podkreśla się, że osobą pełniącą funkcję publiczną i mającą związek z pełnieniem takiej funkcji będzie każdy, kto pełni funkcję w organach władzy publicznej lub też w strukturach jakichkolwiek osób prawnych i jednostek organizacyjnych nie mających osobowości prawnej, jeżeli funkcja ta obejmuje uprawnienia m.in. do dysponowania majątkiem publicznym, zarządzania sprawami związanymi z wykonywaniem swych zadań przez władze publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują lub gospodarują mieniem komunalnym, lub majątkiem Skarbu Państwa. Wskazanie, czy mamy do czynienia z funkcją publiczną powinno zatem odnosić się do badania, czy określona osoba w ramach instytucji publicznej realizuje w pewnym zakresie nałożone na tę instytucję zadanie publiczne (por. por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 lipca 2015 r., sygn. akt I OSK 1530/14, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 22 września 2016 r., sygn. akt II SA/Ol 829/16, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 11 czerwca 2014 r., sygn. akt II SA/Gd 5/14 oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 16 lipca 2014 r., sygn. akt II SA/Bd 395/14). Przy czy – co szczególnie istotne – powołane orzecznictwo sądów administracyjnych skłania się za szeroką wykładnią pojęcia osoby pełniącej funkcję publiczną i nie ogranicza się tylko do funkcjonariuszy publicznych, lecz obejmuje także każdą osobę mającą związek z realizacją zadań publicznych. Powyższe stanowisko koresponduje również z poglądem zaprezentowanym przez Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 20 marca 2006 r., sygn. akt K 17/05 (publ. OTK - A 2006/3/30), w którym stwierdzono, że analizowane pojęcie osoby pełniącej funkcje publiczne jest ściśle związane z konstytucyjnym ujęciem prawa dostępu do informacji publicznej. Nie może więc budzić wątpliwości, że chodzi tu o osoby, które związane są formalnymi więzami z instytucją publiczną (organem władzy publicznej). Sprawowanie funkcji publicznej wiąże się z realizacją określonych zadań w urzędzie, w ramach struktur władzy publicznej lub na innym stanowisku decyzyjnym w strukturze administracji publicznej, a także w innych instytucjach publicznych. Wskazanie, czy mamy do czynienia z funkcją publiczną, powinno zatem odnosić się do badania, czy określona osoba w ramach instytucji publicznej realizuje w pewnym zakresie nałożone na tę instytucję zadanie publiczne. Osobą pełniącą funkcję publiczną w rozumieniu cytowanego przepisu jest nie tylko osoba działająca w sferze imperium, ale również osoba, które wywiera wpływ na podejmowanie rozstrzygnięć o charakterze władczym, a więc osoba pełniące takie stanowiska i funkcje, których sprawowanie jest równoznaczne z podejmowaniem działań wpływających bezpośrednio na sytuację prawną innych osób lub łączy się co najmniej z przygotowywaniem szeroko rozumianych rozstrzygnięć dotyczących innych podmiotów. Z katalogu osób pełniących funkcje publiczne Trybunał wykluczył zaś wyłącznie te podmioty, które zajmują stanowiska o charakterze usługowym i technicznym. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, że udostępnienie danych na temat wynagrodzenia konkretnych osób zawsze winna poprzedzać stosowna analiza prowadząca do wniosku, czy dany podmiot pełni jakąkolwiek funkcję publiczną. W niniejszej zaś sprawie organ ograniczył się jednakże wyłącznie do podania danych na temat wynagrodzenia Dyrektora Biura i stwierdzenia, że pozostałe stanowiska kierownicze nie są zajmowane przez osoby pełniące funkcje publiczne, bez podania jakiegokolwiek uzasadnienia. I choć udzielona odpowiedź była konsekwencją przyjętego stanowiska o braku publicznego waloru żądanych informacji, okazała się ona również niewystarczająca do uznania, że wniosek został załatwiony w sposób zgodny z obowiązującymi przepisami tak co do formy, jak i treści. Uzasadnienie zaś odmowy udzielenia informacji, zawarte w odpowiedzi na skargę wniesioną w niniejszej sprawie, było spóźnione i nie mogło prowadzić do konwalidowania wadliwych czynności organu. Nie bez znaczenia przy tym było również i to, że stanowisko Dyrektora Biura względem charakteru zawnioskowanych informacji, nie zmieniło się, a więc przedstawiona argumentacja w dalszym ciągu służyła uzasadnieniu nieprawidłowego poglądu co do istoty sprawy. W świetle poczynionych ustaleń nie może budzić wątpliwości, że Dyrektor Biura zobowiązany był do przeanalizowania dokumentacji organizacyjnej i kadrowej Biura pod kątem zaliczenia konkretnych osób do katalogu podmiotów pełniących funkcje publiczne, względnie podmiotów mających związek z pełnieniem tych funkcji. Podkreślić również należy, że organ dysponował wystarczającymi do tego materiałami, choćby w postaci regulaminu organizacyjnego Biura, który opisywał zasady zarządzania jednostką organizacyjną (§ 5 – 14), a także wskazywał na zadania i czynności jakie przypisane zostały do poszczególnych kierowniczych i samodzielnych stanowisk pracy (§ 20 – 25). Podmiot zobowiązany winien sięgnąć również do innych, pozaregulaminowych dokumentów zawierających informacje o danym stanowisku pracy, jeśli zostały one sporządzone. Następnie organ winien stwierdzić, czy zakres zadań i czynności przypisanych do danego stanowiska sprawia, że osoba je piastująca winna zostać uznana za funkcjonariusza publicznego. Przy czym zastosowana przez organ wykładnia powinna uwzględniać nie tylko przyjęte zasady organizacyjne (jednoosobowego kierownictwa i służbowego podporządkowania), ale musi brać pod uwagę sytuację konkretnej osoby i uwzględniać choćby najmniejszy stopień jej zaangażowania w merytoryczne realizowanie zadań publicznych. Dochodząc zaś do uzasadnionego przekonania, że dana osoba w żaden sposób nie wykonuje, ani nawet nie przyczynia się do wykonywania zadań publicznych, podmiot zobowiązany winien wydać w tym przedmiocie stosowne rozstrzygnięcie na podstawie art. 16 ust. 1 w zw. z art. 17 ust. 1 u.d.i.p. W związku z tym, że czynności podjęte przez organ nie realizowały przedstawionego toku postępowania należało uznać, że Dyrektor Biura pozostaje w bezczynności w przedmiocie rozpoznania punktu 4 wniosku skarżącego w zakresie udostępnienia danych na temat wynagrodzeń jego zastępcy oraz kierowników komórek organizacyjnych Biura (w tym głównego księgowego) i ich zastępców za 2014 r., 2015 r. i za okres styczeń – lipiec 2016 r. Przyjęty bowiem przez organ pogląd, że wskazane dokumenty nie są informacją publiczną nie był uzasadniony. Dyrektor Biura kwestionując w rozpoznawanej sprawie publiczny charakter żądanych informacji i z tego względu odmawiając skarżącemu ich udostępnienia, pozostawał w bezczynności, rozumianej jako niezałatwienie sprawy w terminie wynikającym z art. 13 ust. 1 u.d.i.p., tj. 14 dni od dnia złożenia wniosku. Nie ulega bowiem wątpliwości, że organ we wskazanym terminie takiej informacji nie udostępnił, ani nie załatwił wniosku strony w inny sposób, w szczególności poprzez wydanie decyzji o odmowie udostępnienia żądanej informacji publicznej. Stąd też należało zobowiązać organ do załatwienia wniosku skarżącego z dnia 15 lipca 2016 r. w zakresie punktu 4 w terminie 14 dni od dnia doręczenia prawomocnego wyroku, o czym orzeczono w punkcie I sentencji. Oceniając charakter zaistniałej bezczynności należało przede wszystkim wziąć pod uwagę, że wynikała ona z nieprawidłowej wykładni pojęcia informacji publicznej dokonanej przez organ, który – co należy podkreślić – w sprawie nie pozostawał bierny, albowiem poinformował skarżącego o przyjętym przez siebie stanowisku. W sytuacji sporu prawnego, który został rozstrzygnięty dopiero w toku postępowania sądowego nie można zatem uznać, że bezczynność nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa, o czym – na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. – orzeczono w punkcie II sentencji niniejszego wyroku. O kosztach postępowania orzeczono w punkcie III na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a.