IV SAB/Wr 20/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Kuczyński, Sędziowie Sędzia NSA Henryk Ożóg, Sędzia WSA Alojzy Wyszkowski (sprawozdawca), Protokolant Jolanta Pociejowska, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 20 kwietnia 2011 r. sprawy ze skargi R. G. na bezczynność D. Kuratora Oświaty w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. nakazuje D. Kuratorowi Oświaty załatwienie wniosku o udostępnienie informacji publicznej w terminie 14 dni od daty zwrotu akt administracyjnych wraz z prawomocnym orzeczeniem w zakresie: - skarg i wniosków wpisanych do rejestru skarg i wniosków za okres od 1 stycznia 2009 r. do dnia złożenia wniosku, - zawiadomień Rzecznika Dyscyplinarnego dla Nauczycieli przy Wojewodzie D., o których mowa w § 18 ust. 2 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 22 stycznia 1998 r. w sprawie komisji dyscyplinarnych dla nauczycieli i trybu postępowania dyscyplinarnego – za okres od 1 stycznia 2009 r. do dnia złożenia wniosku, - wniosków, o których mowa w § 20 ust. 2 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 22 stycznia 1998 r. w sprawie komisji dyscyplinarnych dla nauczycieli i trybu postępowania dyscyplinarnego – za okres od 1 stycznia 2009 r. do dnia złożenia wniosku, - postanowień, o których mowa w P 22 ust. 3 pkt 1-4 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 22 stycznia 1998 r. w sprawie komisji dyscyplinarnych dla nauczycieli i trybu postępowania dyscyplinarnego – za okres od 1 stycznia 2009 r. do dnia złożenia wniosku, II. w pozostałym zakresie oddala skargę, III. zasądza od D. Kuratora Oświaty na rzecz skarżącego R. G. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. W dniu 29 września 2010 r. R. G. złożył wniosek do D. Kuratora Oświaty o udostępnienie mu informacji publicznej w postaci: 1. decyzji administracyjnych wydanych przez D. Kuratora Oświaty na podstawie art. 60 ust. 3 ustawy o systemie oświaty za okres od dnia 1 stycznia 2007 r. do dnia złożenia wniosku; 2. decyzji administracyjnych wydanych przez D. Kuratora Oświaty na podstawie art. 39 ust. 2a ustawy o systemie oświaty za okres od dnia 1 stycznia 2007 r. do dnia złożenia wniosku; 3. wniosków Dyrektorów szkół, o których mowa w art. 39 ust. 2a ustawy o systemie oświaty za okres od dnia 1 stycznia 2007 r. do dnia złożenia wniosku; 4. decyzji administracyjnych wydanych przez D. Kuratora Oświaty, jako organu wyższego stopnia w postępowaniach odwoławczych w sprawie skreślenia ucznia z listy uczniów (art. 39 ust. 2 ustawy o systemie oświaty) za okres od dnia 1 stycznia 2007 r. do dnia złożenia wniosku; 5. pozostałych decyzji administracyjnych wydanych przez D. Kuratora Oświaty na podstawie art. 39 ust. 2a ustawy o systemie oświaty za okres od dnia 1 września 2009 r. do dnia złożenia wniosku; 6. skarg i wniosków wpisanych do rejestru skargi wniosków za okres od dnia 1 stycznia 2009 r. do dnia złożenia wniosku; 7. zaleceń, uwag i wniosków, o których mowa w art. 33 ust. 4 ustawy o systemie oświaty, wydanych przez pracowników D. Kuratorium Oświaty za okres od dnia 1 września 2009 r. do dnia złożenia wniosku; 8. złożonych przez Dyrektorów szkół i placówek do D. Kuratora Oświaty zastrzeżeń, o których mowa w art. 33 ust. 4 ustawy o systemie oświaty za okres od dnia 1 stycznia 2009 r. do dnia złożenia wniosku oraz odpowiedzi Ł. Kuratora Oświaty na te zastrzeżenia; oraz 9. protokołów kontroli D. Kuratora Oświaty, o których mowa w § 14 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 7 października 2009 r. w sprawie nadzoru pedagogicznego za okres od dnia 1 stycznia 2009 r. do dnia złożenia wniosku. Ponadto drugim wnioskiem również z tej samej daty tj. 29 września 2010 r. R.G. wystąpił o udostępnienie mu następujących dokumentów: 1. zawiadomień Rzecznika Dyscyplinarnego dla Nauczycieli przy Wojewodzie D., o których mowa w § 18 ust. 2 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 22 stycznia 1998 r. w sprawie komisji dyscyplinarnych dla nauczycieli i trybu postępowania dyscyplinarnego - za okres od 1 stycznia 2009 r. do dnia złożenia wniosku, 2. wniosków, o których mowa w § 20 ust. 2 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 22 stycznia 1998 r. w sprawie komisji dyscyplinarnych dla nauczycieli i trybu postępowania dyscyplinarnego - za okres od 1 stycznia 2009 r. do dnia złożenia wniosku, 3. postanowień, o których mowa w § 22 ust. 3 pkt. 1-4 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 22 stycznia 1998 r. w sprawie komisji dyscyplinarnych dla nauczycieli i trybu postępowania dyscyplinarnego - za okres od 1 stycznia 2009 r. do dnia złożenia wniosku. W odpowiedzi na powyższy pierwszy z wniosków D. Kurator Oświaty pismem z dnia 9 listopada 2010 r. poinformował wnioskodawcę, że dane określone w jego punkcie 6 nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.) dalej ustawa, gdyż są dokumentami prywatnymi. Takie też stanowisko wyraził w piśmie z dnia 19 listopada 2010 r., co do zawiadomień Rzecznika Dyscyplinarnego dla Nauczycieli przy Wojewodzie D., o których mowa w § 18 ust. 2 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 22 stycznia 1998 r. w sprawie komisji dyscyplinarnych dla nauczycieli i trybu postępowania dyscyplinarnego - za okres od 1 stycznia 2009 r. do dnia złożenia wniosku, - wniosków, o których mowa w § 20 ust. 2 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 22 stycznia 1998 r. w sprawie komisji dyscyplinarnych dla nauczycieli i trybu postępowania dyscyplinarnego - za okres od 1 stycznia 2009 r. do dnia złożenia wniosku, - postanowień, o których mowa w § 22 ust. 3 pkt. 1-4 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 22 stycznia 1998 r. w sprawie komisji dyscyplinarnych dla nauczycieli i trybu postępowania dyscyplinarnego - za okres od 1 stycznia 2009 r. do dnia złożenia wniosku, stwierdzając, że nie stanowią one informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy, ponieważ regulacja ustawy wprawdzie obejmuje także dane o indywidualnych sprawach, lecz tylko w granicach jakich dotyczą one spraw publicznych. Dokumenty żądane nie spełniają tego warunku, a poza tym zawierają dane osobowe, których ujawnienie naruszałoby ustawę o ochronie danych osobowych. Odnośnie natomiast punktów 2-5 pierwszego zestawienia, organ wydał decyzję administracyjną nr 38/10 z dnia 9 listopada 2010 r.; odmawiając żądaniu wnioskodawcy, co do której trwa postępowanie odwoławcze. W skardze, a następnie w piśmie ją konkretyzującym z 3 marca 2010 r. strona wyjaśniła, że co do żądanych do udostępnienia decyzji administracyjnych wydanych przez D. Kuratora Oświaty na podstawie art. 60 ust. 3 ustawy o systemie oświaty za okres od 1 stycznia 2007 r. do dnia 29 września 2010 r., - zaleceń, uwag i wniosków, o których mowa w art. 33 ust. 4 ustawy o systemie oświaty, wydanych przez pracowników D. Kuratorium Oświaty za okres od 1 września 2009 r. do dnia 29 września 2010 r. - złożonych przez dyrektorów szkół i placówek do D. Kuratora Oświaty zastrzeżeń, o których mowa w art. 33 ust. 5 ustawy o systemie oświaty za okres od l stycznia 2009 r. do dnia 29 września oraz odpowiedzi D. Kuratora Oświaty na te zastrzeżenia 2010 r. - protokołów kontroli D. Kuratora Oświaty, o których mowa w § 14 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 7 października 2009 r. w sprawie nadzoru pedagogicznego za okres od 1 stycznia 2009 r. do dnia 29 września 2010 r., otrzymała te dokumenty, w związku z czym organ nie pozostaje w bezczynności. Dotyczy to także pkt 2-5 wymienionych w pierwszym z zestawień, co do których zapadła decyzja odmowna. W pozostałym natomiast zakresie zdaniem strony zaistniała bezczynność, gdyż organ nie udostępnił mu: - skarg i wniosków wpisanych do rejestru skargi wniosków za okres od dnia 1 stycznia 2009 r. do dnia złożenia wniosku; - zawiadomień Rzecznika Dyscyplinarnego dla Nauczycieli przy Wojewodzie D., o których mowa w § 18 ust. 2 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 22 stycznia 1998 r. w sprawie komisji dyscyplinarnych dla nauczycieli i trybu postępowania dyscyplinarnego - za okres od 1 stycznia 2009 r. do dnia złożenia wniosku, - wniosków, o których mowa w § 20 ust. 2 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 22 stycznia 1998 r. w sprawie komisji dyscyplinarnych dla nauczycieli i trybu postępowania dyscyplinarnego - za okres od 1 stycznia 2009 r. do dnia złożenia wniosku, - postanowień, o których mowa w § 22 ust. 3 pkt. 1- 4 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 22 stycznia 1998 r. w sprawie komisji dyscyplinarnych dla nauczycieli i trybu postępowania dyscyplinarnego - za okres od 1 stycznia 2009 r. do dnia złożenia wniosku, nie uznając tych dokumentów za informację publiczną. Pozostaje zatem w bezczynności, nie udostępniając ww. dokumentów, jak też nie wydając decyzji w sprawie. W odpowiedzi na skargę pełnomocnik organu wniósł o jej oddalenie jako całkowicie bezzasadnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga należy ocenić jako zasadną. Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach kontroli działalności administracji publicznej mieści się orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w określonych sytuacjach, w tym w przypadku niezbędności wydania decyzji administracyjnych (art. 3 § 2 pkt 1 – 4a oraz pkt 8 p.p.s.a.). Jest to stan, w którym organ, będący właściwym miejscowo i rzeczowo do załatwienia sprawy, nie wydaje decyzji, postanowienia bądź innego aktu administracyjnego lub nie podejmuje czynności z zakresu administracji publicznej, o jakich mowa w art. 3 § 2 pkt 1- 4 p.p.s.a. W myśl przepisu art. 149 p.p.s.a. Sąd uwzględniając skargę na bezczynność zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. W piśmiennictwie przyjmuje się, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie określonym terminie organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub, gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże, mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie kończy go wydaniem stosownego aktu lub nie podejmuje czynności (zob. Woś, H. Krysiak-Molczyk i M. Romańska, Komentarz do ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Warszawa 2005, s. 86). Wniesienie skargi na "milczenie władzy" jest przy tym uzasadnione nie tylko w przypadku niedotrzymania terminu załatwienia sprawy, ale także w przypadku odmowy wydania aktu mimo istnienia w tym względzie ustawowego obowiązku, choćby organ mylnie sądził, że załatwienie sprawy nie wymaga wydania aktu (zob. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 37). Dla uznania bezczynności konieczne jest zatem ustalenie, że organ administracyjny zobowiązany był na podstawie przepisów prawa do wydania decyzji lub innego aktu albo do podjęcia określonych czynności. Przedmiotem skargi jest bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej na podstawie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze. zm.) dalej u.d.i.p. Ustawa ta w kompleksowy sposób reguluje procedurę dostępu do informacji publicznej, nie zawiera jednak przepisów, które dotyczyłyby bezczynności organu. Jednocześnie ustawa w bardzo wąskim zakresie odsyła do przepisów kodeksu postępowania administracyjnego stanowiąc, że jedynie w kwestii wydania decyzji stosuje się przepisy k.p.a. Wobec powyższego w przypadku, gdy skarga na bezczynność dotyczy udostępnienia informacji publicznej, nie musi być ona poprzedzona żadnym środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej. Skarga na bezczynność w przedmiotowej sprawie może być wniesiona bez wezwania do usunięcia naruszenia prawa (zob. postanowienie NSA z dnia 31 marca 2008 r., sygn. akt I OSK 262/08). Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do oceny, czy dane wymienione w punkcie 6 wniosku skarżącego oraz pkt 1-3 drugiego z wniosków stanowią informację publiczną. Zdaniem skarżącego dane te stanowią informację publiczną, według zaś organu – nie posiadają tego przymiotu. Art. 1 ust. 1, określa, że każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Każdemu przysługuje, z zastrzeżeniem art. 5, prawo dostępu do informacji publicznej, zwane dalej "prawem do informacji publicznej" (art. 2 ust. 1 ustawy). Przepis art. 4 ust. 1 ustawy stanowi, że obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: organy władzy publicznej, organy samorządów gospodarczych i zawodowych, podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa, podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne, albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego, podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Pozostaje poza sporem, że stosowny wniosek skarżący złożył, zaś niewątpliwie D. Kurator Oświaty jest podmiotem zobligowanym do udostępnienia informacji publicznej. Odnosząc poczynione uwagi do rozpatrywanej sprawy stwierdzić należy, że skarżący złożył wniosek o udostępnienie informacji publicznej, organ zaś uznał, że nie zachodzą warunki do udzielenia informacji, ponieważ wnioskowane informacje w zakresie strony przedmiotowej nie stanowią informacji publicznych w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznych. Analiza treści wniosku skarżącego w kontekście złożonej przez wnioskodawcę skargi na bezczynność organu wymaga stwierdzenia, że złożenie wniosku przez osobę wykonującą prawo do informacji nie nakłada na podmiot zobowiązany obowiązku automatycznego udostępnienia informacji, gdyż w pierwszej kolejności powinien on stwierdzić, czy przepisy komentowanej ustawy znajdują zastosowanie w danej sytuacji, a następnie w przypadku pozytywnej odpowiedzi powinien ocenić, czy nie zachodzą przesłanki ograniczające dostępność informacji, o których mowa w art. 5 ust. 1 i 2 ustawy. Mając na uwadze ograniczenie badania merytorycznego sprawy, jakim niewątpliwie jest bezczynność organu, należy wyjaśnić, czy informacja, o której udostępnienie wystąpił skarżący stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy. Jest to niezbędne, aby stwierdzić, że podmiot obowiązany do udostępnienia informacji publicznej pozostaje w bezczynności (por. wyrok NSA z dnia 10 stycznia 2007 r., sygn. akt. I OSK 50/06, Lex 291197). Konstytucja RP w art. 61 daje każdemu obywatelowi prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, "każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonym ustawą". Ponieważ stosowanie w praktyce przepisów zawierających tak niedookreślone pojęcia mogłoby napotykać na trudności, ustawodawca w art. 6 ustawy podjął próbę dookreślenia poprzez wyliczenie, jakie informacje i dokumenty podlegają udostępnieniu, jako informacja publiczna. Jednakże w myśl z art. 5 ustawy, prawo do informacji publicznej jest ograniczone w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych. W orzecznictwie sądów administracyjnych wyrażany jest zgodnie pogląd, że decyzje administracyjne wydawane w sprawach indywidualnych stanowią informację publiczną podlegającą ujawnieniu na zasadach i w trybie określonym w ustawie o dostępie do informacji publicznej. (por. co do decyzji o pozwoleniu na budowę wypowiedział się w ten sposób Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu (wyrok z dnia 19 grudnia 2007 r., IV SA/Po 652/07, Lex Nr 460751) i w Lublinie (wyrok z dnia 8 czerwca 2006 r., II SAB/Lu 19/06, Zeszyty NSA 2007/1/113), w odniesieniu zaś do decyzji o warunkach zabudowy podobnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu (wyrok z dnia 29 maja 2008 r., IV SA/Po 545/07, Lex Nr 516697 i z dnia 9 lutego 2007 r., IV SA/Po 994/06, Lex Nr 516637). Takie też stanowisko zajął Wojewódzki Sąd Administracyjnego w Warszawie (wyrok z dnia 25 maja 2004 r., II SAB/Wa 83/04, Lex Nr 158993), stanowiąc, że decyzje czy wyroki w sprawach o naprawienie szkody wyrządzonej przez bank, który naruszył przepisy dotyczące banku w zakresie egzekucji z rachunków bankowych, mają charakter dokumentów urzędowych i jako takie stanowią informacje publiczne i podlegają uzupełnieniu na zasadach i w trybie określonym w ustawie. Przenosząc te uwagi na zakres wniosku skarżącego o udostępnienie informacji publicznej należy podkreślić, że decyzje, których udostępnienia żądał skarżący miały być wydane na podstawie art. 39 ust. 2 i 2a oraz art. 60 ust. 3 ustawy o systemie oświaty. Przepis art. 39 ust. 2 ustawy o systemie oświaty określa, że dyrektor szkoły lub placówki może, w drodze decyzji, skreślić ucznia z listy uczniów w przypadkach określonych w statucie szkoły lub placówki, przy czym skreślenie następuje na podstawie uchwały rady pedagogicznej, po zasięgnięciu opinii samorządu uczniowskiego. Przypadek ten, na mocy art. 39 ust. 2a ustawy o systemie oświaty, nie dotyczy ucznia objętego obowiązkiem szkolnym. W takiej sytuacji, w uzasadnionych przypadkach uczeń ten, na wniosek dyrektora szkoły, może zostać przeniesiony przez kuratora oświaty do innej szkoły. Powołany zaś art. 60 ust. 3 ustawy o systemie oświaty odnosi się do uprawnienia kuratora oświaty do uchylenia statutu szkoły lub placówki publicznej albo niektórych jego postanowień, jeżeli są sprzeczne z prawem. Organowi, który nadał lub uchwalił statut, od decyzji kuratora oświaty przysługuje odwołanie do ministra właściwego do spraw oświaty i wychowania. Ustawa o dostępie do informacji publicznej przewiduje dwie formy reakcji organu na wniosek strony. Z jednej strony jest to udzielenie żądanych informacji, które należy traktować, jako czynność materialno - techniczną, z drugiej zaś, w przypadku odmowy ich udostępnienia jest to decyzja administracyjna. Ponadto należy podkreślić, że przepisy u.d.i.p. wskazują, w jakich przypadkach dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniu oraz kiedy żądane przez wnioskodawcę informacje nie mogą zostać udostępnione. Jak wyżej podniesiono, bezczynność organu polega na nieudzielaniu wnioskowanej informacji publicznej lub nie wydaniu decyzji w terminie przewidzianym przepisami prawa (14 dni) - art. 13 ust. 1 u.d.i.p. Zgodnie natomiast z ust. 2 przywołanego przepisu, jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, organ obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. W rozpatrywanej sprawie, organ był w posiadaniu żądanej informacji publicznej i powinien w ustawowym terminie ją udostępnić wnioskodawcy zgodnie z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1 u.d.i.p.). Bezczynność organu administracji publicznej, na gruncie u.d.i.p. polega na tym, że organ ten zobowiązany do podjęcia czynności materialno - technicznej w przedmiocie informacji publicznej, takiej czynności nie podejmuje, tj. nie udziela informacji, zachowuje się biernie (milczy), jak i wówczas, gdy prowadzi bezzasadnie pisemną polemikę, czy też udziela błędnych wyjaśnień, zmierzających do obejścia prawa. Przeprowadzone powyżej rozważania doprowadziły do konstatacji, że sprawa niniejsza wymaga ponownego przeanalizowania części wniosku skarżącego przez organ pod kątem przywołanego orzecznictwa. Sąd w niniejszym składzie zgadza się z poglądem, że co do zasady, treść decyzji administracyjnych wydawanych przez organ w trybie określonych przepisów, stanowi informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy, która podlega udostępnieniu na zasadach określonych w jej przepisach. Skarżący ponadto wystąpił także o udostępnienie danych w postaci wniosków dyrektorów szkół, o których mowa w art. 39 ust. 2a ustawy o systemie oświaty oraz skarg i wniosków wpisanych przez organ do rejestru skarg i wniosków w podanym okresie. W opinii Sądu w rozpatrywanej sprawie również w stosunku do tych dokumentów niezbędne jest ponowne przeprowadzenie oceny dopuszczalności wniosku skarżącego przez pryzmat zapisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Wobec tego Sąd zobowiązał organ do załatwienia wniosku skarżącego o udostępnienie informacji publicznej, w terminie 14 dni od daty zwrotu akt administracyjnych wraz z prawomocnym orzeczeniem. Sąd orzekł jak w punkcie pierwszym wyroku na podstawie art. 149 p.p.s.a. z uwzględnieniem art. 21 ustawy o dostępie do informacji publicznej. O kosztach postępowania (obejmujących kwotę uiszczonego wpisu od skargi) orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. Sąd nie orzekał w przedmiocie innych kosztów, gdyż skarżący nie dokonał ich zestawienia. Dotyczy to również kosztów podróży, za które uznaje się koszty przejazdu środkiem transportu masowego (koleją, autobusem, itp.) w klasie najniższej, w braku zaś takiego środka – koszty przejazdu najtańszym z dostępnych środków lokomocji (art. 4 w zw. z art. 13 dekretu z dnia 26 października 1950r. o należnościach świadków, biegłych i stron w postępowaniu sądowym, (Dz. U. nr 49, poz. 445 ze zm.).