IV SAB/Wr 257/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Ewa Kamieniecka, Sędziowie sędzia WSA Bogumiła Kalinowska (spr.), sędzia WSA Wanda Wiatkowska-Ilków, , po rozpoznaniu w Wydziale IV w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 5 lutego 2020 r. sprawy ze skargi P. B. na bezczynność Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie w sprawie udostępnienia informacji publicznej I. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej Państwowego Gospodarstwa Wodnej Wody Polskie do rozpoznania wniosku strony skarżącej z dnia 4 października 2019 r.; II. stwierdza, że zaistniała bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. oddala dalej idącą skargę; IV. zasądza od organu na rzecz skarżącego kwotę 100 (słownie: sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Skarżący – P. B. - złożył skargę na bezczynność w zakresie udostępniania informacji publicznej przez [A]. (dalej także przywoływany jako "organ" albo nazywany w skrócie "PGW WP-RZGW"), zarzucając naruszenie art. 61 ust. 1 Konstytucji RP, a nadto naruszenie art 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o dostępie do informacji publicznej (udip) w zakresie, w którym organ jest zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej na wniosek, bez zbędnej zwłoki, jednak nie później niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, poprzez brak udostępnienia informacji publicznej przez skarżony organ. Mając powyższe na uwadze skarżący wniósł o: 1) zobowiązanie organu do udzielenia żądanej informacji publicznej w terminie czternastu dni od daty doręczenia akt organowi, 2) orzeczenie, że bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa, 3) wymierzenie organowi grzywny w maksymalnej wysokości, 4) zasądzenie kosztów postępowania. Na poparcie skargi skarżący przytoczył, że wnioskiem z 4 października 2019 r. zwrócił się do organu o udostępnienie informacji publicznej w przedmiocie spełniania wymaganych ustawą Prawo wodne przesłanek do zajmowania stanowiska: - dyrektora regionalnego zarządu gospodarki wodnej przez M. S., - zastępcy dyrektora regionalnego zarządu gospodarki wodnej przez R.B., - dyrektora zarządu zlewni przez A. G. W dniu 22 października 2019 r., a więc po upływie czternastodniowego terminu na udostępnienie informacji publicznej, skarżący otrzymał pisemną informację organu o przekazaniu sprawy do Krajowego Zarządu [...]w W. w trybie art. 65 kpa. Tymczasem zdaniem skarżącego nie jest możliwe zastosowanie art. 65 kpa w odniesieniu do wniosku o udostępnienie informacji publicznej, zatem nadal organem właściwym w sprawie, jest organ do którego - jako adresata - wpłynął wniosek inicjujący postępowanie w sprawie. Według uregulowań ustawy - Prawo wodne, Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie są państwową osobą prawną (art. 239 ust. 1), w skład którego w świetle ust. 3 wchodzą następujące jednostki organizacyjne: 1) Krajowy Zarząd Gospodarki Wodnej z siedzibą w W.; 2) regionalne zarządy gospodarki wodnej z siedzibami w Białymstoku, Bydgoszczy, Gdańsku, Gliwicach, Krakowie, Lublinie, Poznaniu, Rzeszowie, Szczecinie, Warszawie i we Wrocławiu; 3) zarządy zlewni; 4) nadzory wodne. Na tej podstawie skarżący argumentował, że w sprawie występuje jeden podmiot w sensie prawnym i organizacyjnym, który zobowiązany jest do stosowania udip. Właśnie do tego podmiotu wpłynął w dniu 7 października 2019 r. wniosek o udostępnienie informacji publicznej, a zatem już od następnego dnia zaczął biec termin na udzielenie odpowiedzi w tym zakresie wynoszący 14 dni. W terminie tym podmiot zobowiązany do udostępniania informacji publicznej nie podjął żadnej czynności celem załatwienia wniosku. Organ uzasadniając przekazanie sprawy powołał się wyłącznie na fakt, że Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej powołuje osoby pełniące funkcje publiczne, których dotyczy wniosek. Jednak jak wynika z posiadanych przez skarżącego informacji (jako byłego pracownika), akta osobowe dotyczące wymienionych we wniosku osób znajdują się w posiadaniu organu, we W.. Zdaniem skarżącego, organ zastosował unik w postaci przekazania wniosku do Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej, czyli innej jednostki organizacyjnej Wód Polskich. Żadna z czynności przewidzianych ustawą o dostępie do informacji publicznych w prawnych formach działania nie została dokonana przez podmiot zobowiązany do jej udostępnienia, a jednocześnie PGW WP-RZGW we W. uchylił się od udostępnienia informacji znajdujących się w jego posiadaniu. W odpowiedzi na wywiedzioną pismem z dnia 28 października 2019 r., doręczonym zobowiązanemu organowi w dniu 6 listopada 2019 r. skargę - organ wniósł o oddalenie tejże skargi w całości. Podał, że 7 października 2019 r. skarżący wystąpił z wnioskiem o udostępnienie na wskazany adres e-mail informacji publicznych dotyczących byłego dyrektora PGW WP-RZGW we W oraz jego zastępcy, a także dyrektora Zarządu Zlewni we W. W dniu 22 października organ powiadomił drogą mailową skarżącego, że przekazuje wniosek do załatwienia według właściwości, tj. do Prezesa Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej. Pismem z dnia 31 października 2019 r. Prezes Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie udzielił skarżącemu odpowiedzi, zgodnie z którą żądane przez skarżącego dokumenty, tj. kopie dokumentów potwierdzających ukończony kierunek studiów, kopie dokumentów potwierdzających czy dana osoba była skazana prawomocnym wyrokiem za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe, kopie dokumentów potwierdzających staż pracy i specyfikację zajmowanych stanowisk, kopie dokumentów potwierdzających wykształcenie i wiedzę z zakresu spraw należących do właściwości PGW WP-RZGW, nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej i nie mogą zostać udostępnione. W ocenie organu, w dniu 21 listopada 2019 r. udostępnił on drogą maiIową informacje, które były w jego posiadaniu. Nie udostępniono natomiast dokumentów, o które wnosił skarżący, bowiem w tym zakresie trafne jest stanowisko przedstawione przez Prezesa Państwowego Gospodarstwa Wodnego w piśmie z dnia 31 października 2019 r. Kopie dokumentów, o które wnosił skarżący, nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej i nie mogą zostać udostępnione. Jednocześnie organ wskazał, że błędnie zinterpretował złożony wniosek, albowiem wręcz zasypany jest wnioskami o udostępnienie informacji publicznej złożonymi przez skarżącego, stąd ustosunkował się jedynie do wniosku z dnia 7 października 2019 r. w części, w jakiej wnioskodawca żądał udostępnienia dokumentów. Tymczasem, po ponownej analizie sprawy, organ uznał za zasadne żądanie udostępnienia informacji (ale nie dokumentów). W związku z powyższym, informacje na zadane przez skarżącego pytania zostały udzielone skarżącemu drogą mailową - w dniu 21 listopada 2019 r. Tym samym brak jest podstaw do zobowiązania PGW WP-RZGW do udzielenia żądanej informacji publicznej w terminie czternastu dni od daty doręczenia akt organowi. W dalszej kolejności organ - przywołując treść art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej stwierdził, że termin do udzielenia odpowiedzi, przypadał w dniu 21 października 2019 r. PGW WP-RZGW poinformowało wnioskodawcę o przekazaniu sprawy do podmiotu właściwego w dniu 22 października 2019 r., czyli jeden dzień po upływie ustawowego terminu. W ocenie organu, nie można uznać tego uchybienia za rażące naruszenie prawa. W ocenie organu, skarżący, który jest byłym pracownikiem organu, swoim postępowaniem nadużywa publicznego prawa podmiotowego, bowiem jego działanie nie ma na celu osiągnięcia celu przewidzianego przez ustawodawcę. Reasumując na tle powyższych okoliczności PGW WP–RZGW stwierdziło, że udostępniło jedynie te informacje, w posiadaniu których się znajduje. Nie można więc uznać, że w niniejszej sprawie doszło do rażącego naruszenia prawa ani też, że zaistniały przesłanki do nałożenia grzywny. W piśmie przygotowawczym skarżący między innymi zarzucił organowi panujący chaos organizacyjny i podał w wątpliwość twierdzenia organu o braku posiadania wszystkich żądanych we wniosku informacji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. W myśli art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325; zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej obejmuje również bezczynność organów lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 – 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 4a, a w przypadku informacji publicznej także innych podmiotów zobowiązanych do jej udzielenia. Zgodnie z art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). W przypadku zaś, o którym mowa w § 1, sąd może orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 (art. 149 § 2 p.p.s.a.). W rozpatrywanej sprawie skarga dotyczy bezczynności w związku z nieudzieleniem informacji publicznej, wobec czego zastosowanie znajdują uregulowania zawarte w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz.1330; zwanej także poniżej "u.d.i.p."). Złożenie wniosku w trybie u.d.i.p. nakłada na podmiot zobowiązany określone obowiązki. Ustawa ta wprowadza bowiem dwa zasadnicze etapy rozpatrzenia przez podmioty zobowiązane do udostępnienia informacji publicznej wniosku o udostępnienie takiej informacji. W pierwszej kolejności powinny one ocenić, czy dana informacja mieści się w zakresie przedmiotowym informacji publicznej, a jeśli tak, rozpatrzyć czy nie występują negatywne przesłanki jej udostępnienia. Jeżeli żądane informacje mają charakter informacji publicznej, a podmiot jest w posiadaniu wskazanych dokumentów, to powinien wówczas udzielić informacji publicznej, albo wydać decyzję o odmowie udostępnienia informacji lub o umorzeniu postępowania, jeżeli zaistniały przesłanki do wydania takich rozstrzygnięć. Gdy zaś żądanie nie znajduje podstaw w przepisach ustawy, gdyż nie dotyczy informacji mających charakter publicznej lub też organ nie jest dysponentem informacji, o których udzielenie wnioskodawca się zwrócił lub podmiotem zobowiązanym do jej udostępnienia (art. 4 u.d.i.p.), to podmiot winien poinformować o tym wnioskodawcę w formie zwykłego pisma. Stosownie do postanowień art. 13 ust. 1 u.d.i.p. termin do załatwienia sprawy w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej wynosi 14 dni od dnia doręczenia adresatowi wniosku. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (ustęp 2 art. 13 u.d.i.p.). Termin określony w art. 13 ma zastosowanie nie tylko do czynności polegającej na udostępnieniu informacji, ale również do wydania decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej. W terminie, o którym mowa w art. 13, adresat wniosku jest również zobligowany poinformować wnioskodawcę o tym, że żądana informacja nie ma waloru informacji publicznej lub o nieposiadaniu wnioskowanej informacji (Kamińska Irena, Rozbicka-Ostrowska Mirosława, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, wyd. III, System Elektronicznej Informacji Prawnej Lex; komentarz do art. 13). W przeciwnym wypadku podmiot, do którego zwrócono się z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej zawsze mógłby zasłaniać się stanowiskiem, iż w jego ocenie żądane informacje nie stanowią informacji publicznej, a w związku z tym nie ma obowiązku reagowania na wniosek o ich udostępnienie. Adresat wniosku zawsze powinien uwiarygodnić okoliczność braku posiadania żądanej informacji publicznej i wypowiedzieć się w tym przedmiocie w sposób umożliwiający ocenę rzetelności tego twierdzenia, w drodze pisma mającego postać czynności materialno-technicznej. Tylko należycie uargumentowane pismo, wyjaśniające przyczyny nieudzielenia informacji, stanowi wyczerpującą odpowiedź na wniosek i jednocześnie uwalnia adresata wniosku od zarzutu bezczynności (wyrok NSA z 22 lutego 219 r., I OSK 473/17). Udzielenie pisemnej odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji publicznej w terminie określonym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., w której wskazuje się na to, iż nie stanowi ona informacji publicznej, pozwala wnioskującemu na zapoznanie się z argumentacją wspierającą takie stanowisko i rozważenie skorzystania z dostępnych opcji obrony swoich praw. Jeżeli wnioskodawca pozostaje w przekonaniu, że żądane przez niego informacje mają charakter informacji publicznej w rozumieniu komentowanej ustawy, to może on wnieść skargę do sądu administracyjnego na bezczynność adresata wniosku, w efekcie rozpoznania której sąd ma obowiązek przesądzić o charakterze informacji poprzez dokonanie kwalifikacji, czy żądane informacje są, czy też nie są informacjami publicznymi w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej (postanowienie NSA z 4 lipca 2012 r., I OSK 1475/12, LEX nr 1225534). W rozpatrywanym przypadku we wniosku skarżący domagał się udostępnienia informacji: "1) dotyczących byłego dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej we Wrocławiu [...], a związanych ze spełnieniem przesłanek z art. 246 ust. 1 pkt 1-6 ustawy Prawo wodne na dzień powołania na stanowisko dyrektora RZGW: a) jaki kierunek studiów ukończył [...]? Proszę o przekazanie kopii dokumentów potwierdzających ukończony kierunek studiów, b} czy [...]nie był skazany prawomocnym wyrokiem za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe? Proszę o przekazanie kopii dokumentów potwierdzających powyższe, c) czy [...] na dzień powołania na stanowisko dyrektora RZGW we W. posiadał co najmniej 3-letni staż pracy, w tym co najmniej roczny staż pracy na stanowisku kierowniczym w jednostkach związanych z gospodarką wodną lub w jednostkach sektora finansów publicznych? Proszę o podanie, gdzie [...]pracował przed powołaniem na stanowisko dyrektora RZGW we W. ze wskazaniem stażu pracy i specyfikacją zajmowanych stanowisk. Proszę o przesłanie kopii dokumentów potwierdzających powyższe, d) czy M. S. na dzień objęcia stanowiska dyrektora RZGW we W. posiadał wykształcenie i wiedzę z zakresu spraw należących do właściwości Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie? Proszę o przesłanie kopii dokumentów potwierdzających powyższe. 2) dotyczących zastępcy dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej we W. [...], a związanych ze spełnieniem przesłanek z art. 246 ust. 2 w zw. z ust. 1 pkt 1-6 ustawy Prawo wodne na dzień powołania na stanowisko zastępcy dyrektora RZGW: a) jaki kierunek studiów ukończył R. B.? Proszą o przekazanie kopii dokumentów potwierdzających u kończony kierunek studiów. b) czy R. B. nie był skazany prawomocnym wyrokiem za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe? Proszę o przekazanie kopii dokumentów potwierdzających powyższe. c) czy R. B. na dzień powołania na stanowisko dyrektora RZGW we W. posiadał co najmniej 2-letni staż pracy, w tym co najmniej roczny staż pracy na stanowisku kierowniczym w jednostkach związanych z gospodarką wodną lub w jednostkach sektora finansów publicznych? Proszę o podanie, gdzie R.B. pracował przed powołaniem na stanowisko dyrektora RZGW we W. ze wskazaniem stażu pracy i specyfikacją zajmowanych stanowisk. Proszę o przesłanie kopii dokumentów potwierdzających powyższe. d) czy R. B. na dzień objęcia stanowiska dyrektora RZGW we W. posiadał wykształcenie i wiedzę z zakresu spraw należących do właściwości Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie? Proszę o przesłanie kopii dokumentów potwierdzających powyższe. 3) dotyczących dyrektora Zarządu Zlewni we W. A. G., a związanych ze spełnieniem przesłanek z art. 248 ust. 1 pkt 1 - 6 ustawy Prawo wodne na dzień powołania na stanowisko dyrektora Zarządu Zlewni we W.: a) jaki kierunek studiów ukończyła A. G.? Proszę o przekazanie kopii dokumentów potwierdzających ukończony kierunek studiów. b) czy A. G. nie była skazana prawomocnym wyrokiem za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe? Proszę o przekazanie kopii dokumentów potwierdzających powyższe. c) czy A. G. na dzień powołania na stanowisko dyrektora Zarządu Zlewni we W. posiadał co najmniej 3-letni staż pracy, w tym co najmniej roczny staż pracy na stanowisku kierowniczym w jednostkach związanych z gospodarką wodną lub w jednostkach sektora finansów publicznych? Proszę o podanie, gdzie A. G. pracowała przed powołaniem na stanowisko dyrektora Zarządu Zlewni we W. ze wskazaniem stażu pracy i specyfikacją zajmowanych stanowisk. Proszę o przesłanie kopii dokumentów potwierdzających powyższe. d) czy A. G. na dzień objęcia stanowiska dyrektora RZGW we W. posiadała wykształcenie i wiedzę z zakresu spraw należących do właściwości Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie? Proszę o przesłanie kopii dokumentów potwierdzających powyższe." Trzeba zauważyć, że z art. 212 pkt 1) ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2268) wynika, iż Wody Polskie wykonują prawa właścicielskie w stosunku do wód publicznych stanowiących własność Skarbu Państwa (śródlądowych wód płynących oraz wód podziemnych). Wody Polskie, jak stanowi przepis art. 239 ust. 1 - są państwową osobą prawną w rozumieniu art. 9 pkt 14 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2077 ze zm.). Według ust. 3 art. 239 - w skład Wód Polskich wchodzą następujące jednostki organizacyjne: 1) Krajowy Zarząd Gospodarki Wodnej z siedzibą w Warszawie; 2) regionalne zarządy gospodarki wodnej z siedzibami w Białymstoku, Bydgoszczy, Gdańsku, Gliwicach, Krakowie, Lublinie, Poznaniu, Rzeszowie, Szczecinie, Warszawie i we Wrocławiu; 3) zarządy zlewni; 4) nadzory wodne. Zakres szczegółowych zadań Wód Polskich został sprecyzowany w art. 240 z wyszczegółowieniem odrębnych zadań Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej, regionalnych zarządów gospodarki wodnej oraz zarządów zlewni. Po myśli art. 241 (ust.1) - organem Wód Polskich jest Prezes Wód Polskich, który kieruje działalnością Wód Polskich i reprezentuje Wody Polskie na zewnątrz (ust.2), kieruje pracą Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej (ust. 3), wykonuje swoje zadania przy pomocy zastępców Prezesa oraz kierowników jednostek organizacyjnych Wód Polskich (ust.5). Pracą regionalnych zarządów gospodarki wodnej kierują dyrektorzy regionalnych zarządów (art. 244). Pracą zarządów zlewni kierują dyrektorzy zarządów zlewni (art. 247 ust.1). Zgodnie z art. 246 ust. 4 i art. 247 ust. 6 - do dyrektora regionalnego zarządu oraz jego zastępców, a także do dyrektora zarządu zlewni stosuje się przepisy dotyczące oświadczeń o stanie majątkowym, o których mowa w przepisach ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ograniczeniu prowadzenia działalności gospodarczej przez osoby pełniące funkcje publiczne (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2399). W świetle przytoczonych rozwiązań normatywnych bezsprzecznie osoby pełniące funkcje dyrektora i zastępców powinny być uznane za osoby pełniące funkcje publiczne. Tym samym informacje w kwestii spełniania przez te osoby ustawowych wymagań do powierzenia im tych funkcji generalnie mieści się w pojęciu definicji informacji publicznej. Stosownie bowiem do art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. d) u.d.i.p. udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1 (to jest władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne), w tym o organach i osobach sprawujących w nich funkcje i ich kompetencjach. Zgodnie z art. 246 ustawy Prawo wodne: 1. Stanowisko dyrektora regionalnego zarządu może zajmować osoba, która: 1) posiada wykształcenie wyższe; 2) jest obywatelem polskim; 3) korzysta z pełni praw publicznych; 4) nie była skazana prawomocnym wyrokiem za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe; 5) posiada co najmniej 3-letni staż pracy, w tym co najmniej roczny staż pracy na stanowisku kierowniczym w jednostkach związanych z gospodarką wodną lub w jednostkach sektora finansów publicznych; 6) posiada wykształcenie i wiedzę z zakresu spraw należących do właściwości Wód Polskich. Wymagania natomiast na stanowiskach dyrektora zarządu zlewni ustanawia art. 248 cytowanej ustawy, według którego : 1. Stanowisko dyrektora zarządu zlewni może zajmować osoba, która: 1) posiada wykształcenie wyższe; 2) jest obywatelem polskim; 3) korzysta z pełni praw publicznych; 4) nie była skazana prawomocnym wyrokiem za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe; 5) posiada co najmniej 3-letni staż pracy, w tym co najmniej roczny staż pracy na stanowisku kierowniczym w jednostkach związanych z gospodarką wodną lub w jednostkach sektora finansów publicznych; 6) posiada wykształcenie i wiedzę z zakresu spraw należących do właściwości Wód Polskich. 2. Stanowisko zastępcy dyrektora zarządu zlewni może zajmować osoba, która spełnia wymagania określone w ust. 1, z tym że powinna posiadać co najmniej 2-letni staż pracy. Na tle sformułowanego żądania wniosku, należy wszakże podkreślić, że zgodnie z art. 245 ust. 1 ustawy Prawo wodne dyrektora regionalnego zarządu oraz zastępców dyrektora regionalnego zarządu powołuje Prezes Wód Polskich. Jak zatem z treści tego unormowania wynika, generalnie ujmując informacje (wraz z dokumentacją potwierdzającą) dotyczące spełniania wymogów ustawowych przez byłego dyrektora oraz jego zastępcę, pozostają w gestii organu jakim jest Prezes Wód Polskich, a nie obecnego Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie. Nieco inaczej sytuacja kształtuje się w przypadku dyrektorów zarządów zlewni, albowiem wprawdzie podług art. 247 ust. 2 Prawa wodnego – powołuje ich również Prezes Wód Polskich, jednakże na wniosek dyrektora regionalnego zarządu, wobec czego trzeba przyjąć, że informacje wraz z dokumentacją powinny być także znane dyrektorowi regionalnego zarządu, przynajmniej w jakiejś części. Wbrew stanowisku skarżącego nie zachodzi tu tożsamość podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej w myśl rozwiązań przyjętych w ustawie o dostępie do informacji publicznej. Bezsprzecznie w strukturze organizacyjnej Wód Polskich, o czym mowa wyżej, następuje zróżnicowanie i rozdział kompetencji między poszczególnymi jednostkami organizacyjnymi oraz ich organami. Zgodnie z art. 4 ust. 3 u.d.i.p. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są podmioty, o których mowa w ust. 1 i 2, będące w posiadaniu takich informacji. Tym samym należy uznać, że skoro organ nie posiadał wszystkich informacji, o których mowa we wniosku, z tej przede wszystkim racji, że nawiązanie stosunku pracy na podstawie powołania w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy, następuje poprzez akt powołania na omawiane stanowiska kierownicze podejmowany nie przez adresata wniosku strony skarżącej, lecz Prezesa Wód Polskich, który uprzednio weryfikuje spełnienie wymagań ustawowych przez daną osobę do piastowania wymienionych stanowisk kierowniczych - wystarczające było powiadomienie o tym pisemnie skarżącego, co nastąpiło drogą elektroniczną według sposobu wskazanego przez skarżącego wnioskodawcę. W tej sytuacji przekazanie podania "według właściwości" w trybie art. 65 k.p.a. Prezesowi Wód Polskich było czynnością zbyteczną, skoro przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego nie znajdują zastosowania poza przypadkiem opisanym w art. 16 ust. 2 u.d.i.p., tzn. przepisy tego Kodeksu znajdują zastosowanie tylko do decyzji odmawiających udostępnienia informacji publicznej oraz umarzających postępowanie w tej materii. Rzeczą skarżącego było odrębne wystosowanie wniosku do organu właściwego – Prezesa Wód Polskich. Organ mógł tylko udostępnić te informacje, których był dysponentem. W takim wypadku poinformowanie skarżącego o przekazaniu wniosku do innego organu należy odczytać jako realizację obowiązku powiadomienia wnioskodawcy, że nie jest się w posiadaniu rzeczonej we wniosku informacji. Pismo takie organ wysłał w dacie 22 października 2019 r., jeden dzień po upływie czternastodniowego terminu, o którym mowa w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., a następnie, po wywiedzeniu już skargi na bezczynność – która wpłynęła do organu 6 listopada 2019 roku, uwzględniając fakt, że niektóre z informacji żądanych posiada jednak – pismem z 21 listopada 2019 r. nadanym do skarżącego podał dane dotyczące byłego dyrektora RZGW oraz jego zastępcy - co do kierunku ukończonych studiów. Analogicznie postąpił w przypadku dyrektor zlewni, ujawniając skarżącemu kierunek jej wykształcenia wyższego oraz staż pracy, w tym staż pracy na stanowiskach kierowniczych. Sąd w składzie orzekającym podziela przy tym pogląd cytowany w wyżej wymienionym piśmie organu z dnia 21 listopada 2019 r. – wyrażony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w motywach wyroku z dnia 30 grudnia 2015 r. o sygn. II SAB/Ke 66/15 - że charakteru informacji publicznej na temat kompetencji osoby pełniącej funkcję publiczną nie ma natomiast informacja dotycząca przebiegu dotychczasowej pracy zawodowej. Jak trafnie przyjął WSA – informacja taka (element życiorysu") stanowi bowiem część dokumentacji związanej z ubieganiem się o zatrudnienie i nie zawiera wyłącznie danych wymaganych do zatrudnienia na stanowisku (...). Zgodzić się również trzeba z zapatrywaniem wyrażonym w motywach wyroku przedłożonego do akt sprawy przez skarżącego - WSA w Warszawie z dnia 6 listopada 2019 r. sygn. II SAB/Wa 329/19, że nie jest informacją publiczną nośnik informacji w formie dokumentu prywatnego, który został złożony przez kandydata ubiegającego się o przyjęcie na określone stanowisko. Jakkolwiek zatem organ sformułował stosowną odpowiedź na piśmie, czyli dokonał wymaganej czynności materialno-technicznej w reakcji na wniosek skarżącego, lecz nie uczynił tego w terminie określonym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., ale dopiero po wywiedzeniu skargi. W tym stanie rzeczy należy przyjąć, że organ na dzień złożenia skargi pozostawał w zwłoce, a zatem i w stanie bezczynności. Skoro jednak na dzień orzekania przez Sąd organ udzielił już odpowiedzi skarżącemu w formie prawem przepisanej, tzn. zgodnie z unormowaniami u.d.i.p., należało umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne jako bezprzedmiotowe, o czym orzeczono w pkt I sentencji wyroku. Sąd uznał, że zaistniała bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (o czym orzeczono w pkt II sentencji wyroku), albowiem zwłoka nie była znaczna, nie nastąpiła w wyniku złej woli organu, tudzież zaniedbania obowiązków bądź lekceważenia strony. Z tych też racji nie zaistniały powody do ukarania organu grzywną, wobec czego Sąd co do tej części żądania skargę oddalił (pkt III). O kosztach postępowania (pkt IV) orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a.