IV SAB/Wr 266/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Lidia Serwiniowska Sędziowie sędzia WSA Ewa Kamieniecka, sędzia WSA Tadeusz Kuczyński (spr.), Protokolant st. sekretarz sądowy Dorota Hurman, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 13 maja 2015 r. sprawy ze skargi Z. R. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. w przedmiocie wydania decyzji w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...], nr [...] dotyczącej odmowy przyznania zasiłku celowego oddala skargę. W dniu 29 września 2014 r. Z. R. złożył w Samorządowym Kolegium Odwoławczym we W. - skierowaną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. - skargę na "bezczynność ze strony SKO we W. w przedmiocie wydania decyzji Kolegium w związku z podaniem z dnia 1 marca 2013 r. i 10 lipca 2014 r. o stwierdzenie nieważności decyzji Kolegium z dnia 29 października 2012 r. nr [...]. Skarżący stwierdził, że w dniu 1 marca 2013 r. wezwał Kolegium do stwierdzenia nieważności decyzji z dnia 29 października 2012 r. Wniosek złożył przed wniesieniem skargi na decyzje do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. "Na wniosek SKO nie wydało decyzji. Podaniem z 10 lipca 2014 r. wezwał Kolegium do usunięcia naruszenia prawa i wydania decyzji na podanie z 1 marca 2013 r. W odpowiedzi z dnia 27 sierpnia 2014 r., nr [...], Kolegium uchyla się od podjęcia decyzji argumentując tym, że owa decyzja została uchylona i nie można wszcząć postępowania i wydać decyzji w oparciu o art. 156 k.p.a. Nie zgadzając się z argumentacją należy stwierdzić wprost odmienną wykładnię prawa". Do skargi Z. R. załączył - datowane na 29 września 2014 r. - "Wezwanie Do Usunięcia naruszenia prawa (...)". Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. zauważyło, co następuje. W dniu 10 lipca 2014 r. Z. R. złożył w Samorządowym Kolegium Odwoławczym we W. "Wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Kolegium w oparciu o art. 156 k.p.a.", żądając: "Na podstawie art. 156 § 1 pkt. 1 i 2, w związku z art. 157 § 1 i § 1 (...) stwierdzenia nieważności dwóch decyzji ostatecznych Samorządowego Kolegium Odwoławczego nr [...] oraz [...] z 29 października 2012 r." (ta pierwsza jest przedmiotem niniejszej skargi). W dniu 1 marca 2013 r. do Kolegium wpłynęło podanie Z. R. z dnia 1 marca 2013 r. zawierające w swej treści, m.in., żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Kolegium z dnia 29 października 2012 r. ([...]). Podobnie jak w opisanym na wstępie podaniu z dnia 10 lipca 2014 r., Z. R. zażądał w nim stwierdzenia nieważności decyzji SKO [...] na podstawie art. 156 § 1 pkt 1 i 2, w związku z art. 157 § 1 i 2 k.p.a. Postanowieniem z dnia 14 maja 2013 r. ([...]) Kolegium odmówiło wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Kolegium [...].. Podaniem z dnia 15 lipca 2013 r. Z. R. wniósł o stwierdzenie nieważności postanowienia [...]. Postanowieniem z dnia 1 października 2013 r. ([...]) Kolegium odmówiło stwierdzenia nieważności postanowienia [...], a postanowieniem z dnia 26 listopada 2013 r. ([...]) - po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy - Kolegium utrzymało w mocy postanowienie [...]. Z. R. wniósł następnie o stwierdzenie nieważności postanowienia [...] ([...], wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy – [...]). Złożył także wniosek o stwierdzenie nieważności postanowienia [...] ([...], wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy – [...]). Postanowieniem z dnia 26 czerwca 2014 r. ([...]), rozpatrzywszy wnioski z dnia 12 czerwca 2014 r. i z dnia 20 czerwca 2014 r., Kolegium odmówiło przywrócenia terminu do wniesienia przez Z. R. wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy [...], w której odmówiło wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji [...]. Z. R. złożył także m.in. skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na decyzję SKO [...] ([...], IV SA/Wr 814/13, skarga została odrzucona), na postanowienie Kolegium [...] ([...], IV SA/Wr 815/13), na postanowienie [...] ([...]), postanowienie [...] ([...]), na postanowienie [...] ([...]), a także na postanowienie [...] ([...]). W omawianym piśmie z dnia 10 sierpnia 2014 r. ([...]) Kolegium nadmieniło, że w podaniu z dnia 10 lipca 2014 r., podobnie jak w kilkudziesięciu sprawach zainicjowanych w ciągu ostatnich kilku miesięcy, Z. R. prezentuje swój pogląd co do obowiązku zmiany przez Kolegium w trybie art. 154 k.p.a. decyzji Prezydenta W. Wielokrotnie Kolegium prezentowało już Z. R. swoje stanowisko w tej kwestii. Jeśli chodzi o decyzje Prezydenta W.: - z dnia 10 października 2012 r. [...], która została uchylona przez Kolegium decyzją [...] a sprawę przekazano organowi pierwszej instancji po ponownego rozpatrzenia, w postanowieniu [...] Kolegium wyjaśniło Z. R., że tryb wskazany w art. 154 k.p.a. nie ma zastosowania do decyzji kasacyjnej. Z. R. złożył wniosek o ponowne tej rozpatrzenie sprawy ([...]) i - w czerwcu 2014 r. - skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na postanowienie [...] ([...]); - z dnia 10 października 2012 r. [...], która została uchylona decyzją Kolegium SKO [...], a sprawę przekazano organowi pierwszej instancji po ponownego rozpatrzenia, w postanowieniu [...] Kolegium wyjaśniło Z. R., że tryb wskazany w art. 154 k.p.a. nie ma zastosowania do decyzji kasacyjnej. Z. R. złożył wniosek o ponowne tej rozpatrzenie sprawy (...) i - w czerwcu 2014 r. - skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na postanowienie[...] ([...]); - z dnia 7 stycznia 2013 r. [...], która została uchylona decyzją Kolegium [...] a sprawę przekazano do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, w postanowieniu [...] Kolegium wyjaśniło Z. R., że tryb wskazany w art. 154 k.p.a. nie ma zastosowania do decyzji kasacyjnej. Złożył Pan wniosek o ponowne rozpatrzenie tej sprawy ([...]) i - w czerwcu 2014 r. - skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na postanowienie [...] ([...]); - z dnia 7 stycznia 2013 r. [...], która została uchylona decyzją Kolegium SKO [...], a sprawę przekazano organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia, w postanowieniu [...] Kolegium wyjaśniło Z. R., że tryb wskazany w art. 154 k.p.a. nie ma zastosowania do decyzji kasacyjnej. Z. R. złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie tej sprawy ([...]) i - w czerwcu 2014 r. - skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na postanowienie [...] ([...]); Kolegium dodało, że w istocie we wszystkich wyżej wskazanych sprawach Z. R. prezentował tożsamą do zawartej w podaniu z dnia 10 lipca 2014 r. argumentację. Podsumowując powyższe wyjaśnienia, w piśmie z dnia 10 sierpnia 2014 r. Kolegium stwierdziło, że już przeprowadziło postępowania administracyjne w sprawie żądania Z. R. stwierdzenia nieważności wskazanych w podaniu z dnia 10 lipca 2014 r. decyzji. Kolegium nie znalazło podstaw dla uznania, że obecnie ma obowiązek ponownego rozpatrywania żądania, które już ostatecznie rozpatrzyło. Nie uzasadniał tego fakt, że Z. R. wnosi podanie z inną datą, ani to, że część skarg Z. R. odrzucił Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, ani wreszcie fakt, że Z. R. złożył wnioski o ponowne rozpatrzenie spraw po terminie (jak miało to miejsce w przypadku wniosków o ponowne rozpatrzenie spraw zakończonych postanowieniami [...], [...], [...]). Kolegium zwróciło też uwagę, że postępowanie administracyjne nie "służy" do tego, aby prowadzić je wciąż "od nowa" w sytuacji, gdy z różnych względów strona postępowania nie wniesie skutecznie skargi do Sądu albo nie złoży w terminie środków zaskarżenia. Przyjęcie takiego stanowiska sprowadzałoby postępowanie administracyjne do absurdu i nie pozwalałoby go nigdy zakończyć. Nie można przyjąć takiej wykładni przepisów postępowania, zgodnie z którą każde najbardziej absurdalne żądanie strony obliguje organ do działań zgodnych z tymi żądaniami, gdyż to naruszałoby zasady ogólne postępowania, a w szczególności zasadę praworządności (wyrok NSA z dnia 27 sierpnia 1999 r., IV SA1313/97, LEX nr 47878). W piśmie z dnia 20 sierpnia 2014 r. Z. R. zawarł - kierowane do Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. - "Wezwanie do usunięcia naruszenia prawa Art. 37 kpa.", w którym domagał się "Rozpoznania sprawy na wniosek z dnia 10 lipca 2014 r. i wydania orzeczenia w sprawie (...)". Z. R. nie zgodził się z twierdzeniem, że wniosek zawarty w podaniu z dnia 10 lipca 2014 r. był już rozpatrywany, twierdząc: "wniosek o stwierdzenie nieważności orzeczenia nie był do tej pory rozpoznawany i że zgodnie z zobowiązującym prawem mogę go nadal składać, gdyż ewentualny termin nie upłynął." Zdaniem Z. R., decyzje Prezydenta W. - których stwierdzenia nieważności się domagał - "nadal są w obiegu", a wniosek z dnia 10 lipca 2014 r. nie narusza powagi rzeczy osądzonej, które mogłaby być jedynie podstawą do oddalenia wniosku. W kolejnym piśmie skierowanym do Z. R. - z dnia 27 sierpnia 2014 r. (...) które wskazuje w skardze - Kolegium wyjaśniło, że pozostawanie przez organ w bezczynności ma miejsce wówczas, gdy organ administracji nie załatwia w terminie sprawy administracyjnej, a nie w sytuacji, gdy sprawę tę załatwia, tylko rozstrzygnięcie nie jest zgodne z oczekiwaniem wnioskodawcy (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 29 maja 2013 r., III SAB/Kr 57/12, LEX nr 1430044). Podtrzymując stanowisko zawarte w powołanym wyżej piśmie z dnia 10 sierpnia 2014 r. Kolegium zwróciło dodatkowo uwagę, że: - prawomocnym wyrokiem z dnia 17 czerwca 2014 r. (IV SA/Wr 76/14) Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę Z. R. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia 26 listopada 2013 r. ([...]) w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności postanowienia odmawiającego wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia 29 października 2012 r. ([...]), uchylającej w całości, wydaną z upoważnienia Prezydenta W., decyzję Kierownika Zespołu Terenowej Pracy Socjalnej Nr 1 Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej we W. z dnia 10 października 2012 r. ([...]), odmawiającą przyznania zasiłku okresowego, i przekazującej sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji (por. pkt. 1 podania z dnia 10 lipca 2014 r.); - prawomocnym wyrokiem z dnia 12 czerwca 2014 r. (IV SA/Wr 77/14) Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę Z. R. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia 26 listopada 2013 r. ([...]) w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności postanowienia odmawiającego wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia 30 stycznia 2013 r. ([...]), uchylającej w całości, wydaną z upoważnienia Prezydenta W., decyzję Kierownika Zespołu Terenowej Pracy Socjalnej Nr 1 Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej we W. z dnia 7 stycznia 2013 r. ([...]), odmawiającą przyznania zasiłku celowego, i przekazującej sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji (por. pkt 2 podania z dnia 10 lipca 2014 r.); - prawomocnym wyrokiem z dnia 11 czerwca 2014 r. (sygn. akt IV SA/Wr 78/14) Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę Z. R. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia 26 listopada 2013 r. ([...]), w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 14 maja 2013 r. ([...]), odmawiającego wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia 30 stycznia 2013 r. ([...]), uchylającej w całości, wydaną z upoważnienia Prezydenta W., decyzję Kierownika Zespołu Terenowej Pracy Socjalnej Nr 1 Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej we W. z dnia 7 stycznia 2013 r. ([...]), odmawiającą przyznania zasiłku okresowego, i przekazującej sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji z wnioskiem o oddalenie skargi (por. pkt 2 podania z dnia 10 lipca 2014 r.). W powołanych wyżej prawomocnych wyrokach z dnia 11, 12 czerwca 2014 r. i z dnia 17 czerwca 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu stwierdził, że zarówno zaskarżone, jak i poprzedzające je postanowienia "nie naruszają przepisów prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy". Kolegium przekazało również Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu skargę Z. R. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia 26 listopada 2013 r. ([...]), w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 14 maja 2013 r. ([...]), odmawiającego wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia 29 października 2012 r. ([...]), uchylającej w całości, wydaną z upoważnienia Prezydenta W., decyzję Kierownika Zespołu Terenowej Pracy Socjalnej Nr 1 Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej we W. z dnia 10 października 2012 r. ([...]), odmawiającą przyznania Panu zasiłku celowego, i przekazującej sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji (SKO 500/7/14; sygn. akt IV SA/Wr 75/14). W przywoływanym w skardze Z. R. piśmie z dnia 27 sierpnia 2014 r. ([...]) Kolegium uznało także za konieczne zwrócenie uwagi na fakt, że Naczelny Sąd Administracyjny nie podzielił argumentacji co do istniejącego - zdaniem Z. R. - obowiązku Kolegium prowadzenia postępowania w sprawie zmiany w trybie art. 154 k.p.a. decyzji Prezydenta W. Postanowieniem z dnia 24 lipca 2014 r. (IOW 125/14) Naczelny Sąd Administracyjny odrzucił wniosek Z. R. o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego pomiędzy Prezydentem W. a Kolegium w przedmiocie wskazania organu właściwego do orzekania w tej kwestii. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że żądanie Z. R. "podyktowane było subiektywnym przekonaniem", że "decyzje wydawane w pierwszej instancji przez działającego z upoważnienia Prezydenta W. Kierownika MOPS w sprawach przyznania świadczeń z pomocy społecznej są (...) krzywdzące. Powyższa okoliczność nie może uzasadniać stwierdzenia, że między wskazanymi organami powstał spór o właściwość". Wprawdzie powoływane postanowienie nie dotyczyło spraw objętych podaniem z dnia 10 lipca 2014 r., ponieważ również w nim Z. R. eksponował obowiązek orzekania przez Kolegium na podstawie art. 154 k.p.a. w odniesieniu do decyzji Prezydenta W., Kolegium zdecydowało się o nim przypomnieć. Otrzymawszy takie wyjaśnienia Z. R. nie tylko stwierdził, że "Podaniem z 10 lipca 2014 r. wezwałem Kolegium do usunięcia naruszenia prawa i wydania decyzji na Podanie z 1 marca 2013 r. oraz 13 marca 2013 r.", ale - z nieznanych Kolegium przyczyn - eksponuje fakt, że wnioski o stwierdzenie nieważności złożył przed wniesieniem skargi na decyzje do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. Istotnie, można zgodzić się z twierdzeniem Z. R., że "Na wniosek SKO nie wydało decyzji". Niezależnie od tego, jak wiele jeszcze podań skieruje Z. R. do Kolegium, nie zmieni to faktu, że wskazane w skardze wnioski o stwierdzenie nieważności zostały przez Kolegium rozpatrzone. Fakt, że ze względów procesowych Kolegium nie wydało oczekiwanych przez wnioskodawcę decyzji, lecz zakończyło te postępowania postanowieniami, nie uzasadnia twierdzenia, że Kolegium pozostaje w tych sprawach w bezczynności. Kolegium jeszcze raz powtórzyło, że nie można przyjąć takiej wykładni przepisów postępowania, zgodnie z którą każde najbardziej absurdalne żądanie strony obliguje organ do działań zgodnych z tymi żądaniami, gdyż to naruszałoby zasady ogólne postępowania, a w szczególności zasadę praworządności. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., zwana dalej "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W myśl § 2 pkt 1-4a i pkt 8 tego artykułu, kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę, co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Stosownie do art. 149 § 1 p.p.s.a.: "Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa". Bezczynność organu występuje, gdy organ zobowiązany do podjęcia przewidzianej prawem czynności, nie podejmuje jej w terminie określonym przez przepisy prawa. Sądy administracyjne rozpatrują skargi na bezczynność organów wyłącznie w przypadku postępowań, które mogą zakończyć się wydaniem decyzji administracyjnych, postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie, albo kończących postępowanie, a także postanowień rozstrzygających sprawę, co do istoty, lub też wydaniem innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. W orzecznictwie przyjmuje się, że o bezczynności organu możemy mówić wówczas, gdy organ zasadniczo nie podejmuje żadnych istotnych czynności zmierzających do rozstrzygnięcia sprawy. W przypadku skargi na bezczynność przedmiotem sądowej kontroli nie jest jednak określony akt lub czynność, lecz niepodejmowanie przez organ administracji nakazanych prawem aktów lub czynności w sprawach indywidualnych. Takie założenie koresponduje z treścią art. 149 ustawy – p.p.s.a. Instytucja skargi na bezczynność organu ma zaś na celu ochronę strony poprzez doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Przesłanki, których jednoczesne zaistnienie warunkuje powstanie stanu bezczynności w toku postępowania administracyjnego, to po pierwsze brak działania organu przyjmujący postać "niezałatwienia sprawy" będącej przedmiotem postępowania oraz, po drugie - upływ terminu do załatwienia sprawy (zob. M. Miłosz, Bezczynność organu administracji publicznej w postępowaniu administracyjnym, LEX 2011). Przenosząc te rozważania na grunt rozpatrywanej sprawy stwierdzić należy, że stawiany organowi zarzut bezczynności nie jest zasadny. Z niekwestionowanego przez skarżącego szczegółowego zestawienia licznych czynności podejmowanych w sprawach wszczynanych przed SKO we W. z inicjatywy skarżącego wynika, że sprawy te były załatwiane – co do zasady – w obowiązujących terminach i w przypisanej formie prawnej. Reakcją skarżącego na wydany akt odmawiający wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności kwestionowanej przezeń decyzji było żądanie wszczęcia postępowania nieważnościowego wobec owego aktu odmawiającego. Należy przy tym zauważyć, że skarga skarżącego na decyzję SKO we W., nr SKO [...] z dnia 29 października 2012 r. została odrzucona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowieniem z dnia 31 maja 2013 r., sygn. akt IV SA/Wr 252/13. Organ w piśmie z dnia 10 sierpnia 2014 r. i w szczegółowej i nader obszernej odpowiedzi na skargę dokładnie wskazał przedmiot, datę oraz sygnatury podejmowanych w sprawach wszczynanych przez skarżącego aktów oraz związanych z nimi rozstrzygnięć. Skarżący w żaden sposób faktów tych nie zakwestionował, powołując się jedynie na błędną jego zdaniem interpretację prawa przez organ. Sąd tej oceny nie podzielił. Należy bowiem skonstatować, że okoliczność, iż rozstrzygnięcia te nie satysfakcjonowały skarżącego, w żadnym razie nie może świadczyć, że organ pozostawał w bezczynności w załatwieniu sprawy. Istotne jest bowiem to, że wskazane w skardze wnioski o stwierdzenie nieważności zostały przez Kolegium rozpatrzone. Dokładny opis sekwencji czynności podejmowanych przez organ w tej sprawie wynika z akt administracyjnych sprawy i z odpowiedzi na skargę, zatem Sąd nie widzi potrzeby ich ponownego przytaczania oraz powtarzania. Należy zgodzić się z twierdzeniem SKO we W. zawartym w piśmie z dnia 10 sierpnia 2014 r. że już przeprowadziło postępowanie administracyjne w sprawie żądania skarżącego dotyczącego stwierdzenia nieważności wskazanych w podaniu z dnia 10 lipca 2014 r. decyzji. Prawidłowo zatem uznało, że nie ma obowiązku ponownego rozpatrywania żądania, które już ostatecznie rozpatrzyło. Sąd w pełni podzielił konstatację organu, że postępowanie administracyjne nie służy do tego, aby prowadzić je wciąż od nowa w sytuacji, gdy z różnych względów strona nie wniesie skargi do Sądu, albo nie złoży w terminie środków zaskarżenia. Przyjęcie takiego stanowiska sprowadzałoby postępowanie administracyjne do absurdu i nie pozwalałoby go nigdy zakończyć. Należy przy tym skonstatować, że postępowanie wywołane skargą na bezczynność lub przewlekłość cechuje pewna specyfika polegająca na tym że sąd administracyjny w tego rodzaju sprawach nie wnika, co do zasady, w merytoryczną i procesową poprawność postępowania organu, a bierze jedynie po uwagę sam fakt, czy w danej sprawie postępowanie było prowadzone sprawnie i bez zbędnej zwłoki, tzn., czy organ nie pozostawał w bezczynności. W tej sprawie organ w bezczynności nie pozostawał. Wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy z urzędu został załatwiony odrębnym postanowieniem z dnia 13 maja 2015 r. sygn. akt IV SAB/Wr 267/14. Sąd nie uwzględnił wniosku skarżącego o odroczenie rozprawy, gdyż nie zaszły ku temu okoliczności wskazane w art. 109 i 110 p.p.s.a. Nie uwzględniono również wniosku o łączne rozpoznanie niniejszej sprawy ze sprawami o wskazanych przez skarżącego sygnaturach, gdyż nie zostały spełnione przesłanki wskazane w art. 111 p.p.s.a. Oddalono również wniosek o dopuszczenie dowodu z akt sprawy prowadzonych przez MOPS-ZTPS nr 1 we W., a także ze wskazanych akt sądowych, gdyż nie było to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości, a prowadziłoby do przedłużenia postępowania w sprawie (art. 106 ust. 3 p.p.s.a.). Sąd nie uwzględnił wniosku skarżącego o wezwanie na rozprawę Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej we W., gdyż w myśl art. 8 § 1 p.p.s.a. Prokurator może wziąć udział w każdym toczącym się postępowaniu sądowoadministracyjnym bez względu na jego stadium. O tym, czy udział prokuratora w konkretnym postępowaniu jest potrzebny, decyduje sam prokurator. Prokurator daje wyraz temu, że przystępuje do postępowania, przez samo złożenie oświadczenia w tym przedmiocie. Sąd nie jest również władny – jak oczekuje skarżący – wszcząć postępowanie wyjaśniające na okoliczność popełnienia przestępstwa. W tej sprawie skarżący powinien zwrócić się do organów ścigania. W związku z powyższym, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji. H.B.29.05.2015 r.