IV SAB/Wr 287/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Gabriel Węgrzyn (sprawozdawca), Sędziowie: Sędzia WSA Anetta Makowska-Hrycyk, Sędzia WSA Marta Pająkiewicz-Kremis, , po rozpoznaniu w dniu 21 października 2025 r. w Wydziale IV na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi A. M. na bezczynność Starosty Lubińskiego w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 26 marca 2023 r. I. stwierdza, że Starosta Lubiński dopuścił się bezczynności; II. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. zobowiązuje Starostę Lubińskiego do rozpatrzenia wniosku w zakresie informacji o "kwalifikacjach zawodowych" w terminie 14. dni od daty otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; IV. zasądza od Starosty Lubińskiego na rzecz strony skarżącej kwotę 100 zł (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Skargą z 17 II 2025 r., doprecyzowaną pismem procesowym z 9 VI 2025 r., A. M. (dalej "skarżący") zakwestionował bezczynność Starosty Lubińskiego (dalej jako "organ") w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z 26 III 2023 r. W uzasadnieniu skargi wyjaśniono, że skarżący wnioskiem z 26 III 2023 r. zwrócił się do organu o udostępnienie nazwisk dyrektora i wszystkich pracowników D. w L. wraz z informacją o ich wykształceniu oraz kwalifikacjach zawodowych. Skarżący zaznaczył przy tym, że otrzymał informację o wykształceniu poszczególnych pracowników, natomiast kwestia ich kwalifikacji została przemilczana. Jest to według skarżącego o tyle istotne, że sprawy skarżącego prowadzone są w organie przy udziale pracowników tego D., przy czym skarżący kwestionuje merytoryczną stronę wydanych przez organ decyzji. Skarżący podniósł, że nie została wydana jakakolwiek decyzja odmawiająca udostępnienia informacji dotyczących kwalifikacji wskazanych pracowników. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie w całości oraz o jej rozpoznanie w trybie uproszczonym. Wyjaśnił przy tym, że w przypadku wniosku z 26 III 2023 r. żądane przez skarżącego informacje zostały mu udzielone pismem z 4 IV 2023 r. (nr BZ.1431.23.2023). Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Jak wynika z art. 3 § 2 pkt 8 i 9 ustawy z 30 VIII 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935) – zwanej dalej "ppsa", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Zakresem sądowej kontroli objęte jest zatem także postępowanie organu w zakresie realizacji prawa dostępu do informacji, w tym informacji publicznej. Przedmiotem rozpoznawanej skargi jest bezczynność organu administracji publicznej (Starosty Lubińskiego) w zakresie udostępnienia informacji dotyczących kwalifikacji pracowników D. w L. Tego rodzaju informacja stanowi bez wątpienia informację publiczną w zakresie, w jakim dotyczy funkcjonariusza publicznego. Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 IX 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2022 r., poz. 902), dalej: "UoDIP", każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. W myśl zaś art. 6 ust. 1 pkt 2 lit.d UoDIP udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o organach i osobach sprawujących w nich funkcje i ich kompetencjach. Sąd podziela stanowisko skarżącego, że w piśmie organu z dnia 4 IV 2023 r., stanowiącym odpowiedź na wniosek, nie zawarto informacji o "kwalifikacjach" poszczególnych pracowników D. W piśmie tym jedynie poinformowano skarżącego, że wymienieni w nim pracownicy "posiadają kwalifikacje zawodowe wymagane do wykonywania pracy na zajmowanych stanowiskach zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 25 października 2021 r. w sprawie wynagradzania pracowników samorządowych (...)". Tymczasem skarżący pytał o "kwalifikacje zawodowe" pracowników, a nie o "zgodność kwalifikacji z powołanym rozporządzeniem". "Kwalifikacje" zaś to wykształcenie lub przygotowanie potrzebne do wykonywania zawodu, pełnienia funkcji czy realizowania jakichś czynności (Nowy Słownik Języka Polskiego, praca zbior. pod red. Elżbiety Sobol, Warszawa 2002, s. 390). Chodzi więc o wskazanie kierunku posiadanego wykształcenia oraz przygotowania zawodowego. Z "bezczynnością" organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale – mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu, lub nie podjął stosownej czynności (tak m.in. wyrok NSA z 11 III 2015 r., I OSK 934/14 - CBOSA). Wniosek o udostępnienie informacji publicznej został złożony przez skarżącego w dniu 26 III 2023 r. Skarżący we wniosku jednoznacznie opisał przedmiot żądanej informacji i oznaczył sposób oraz formę, w jakich odpowiedź ma być udzielona. Organ miał 14 dni na udostępnienie informacji, względnie na zawiadomienie o powodach opóźnienia i określenie – nie dłuższego jak 2 miesiące - terminu udostępnienia informacji. Takie terminy rozpatrzenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej wyznaczają przepisy z art. 13 UoDIP. Wobec nieudzielenia odpowiedzi na wniosek skarżącego w zakresie dotyczącym "kwalifikacji zawodowych" pracowników, pomimo upływu ustawowego terminu, stwierdzić należało bezczynność w powołanym wyżej rozumieniu. Jak wynika z art. 149 § 1 ppsa, sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Przepis art. 149 § 1 pkt 1 ppsa nie określa, jakimi kryteriami powinien kierować się sąd, określając organowi termin do wykonania wyroku przez podjęcie nakazanych w nim działań. W związku z tym należy przyjąć, że sąd dysponuje w tym zakresie pełną swobodą, przy czym powinien kierować się przede wszystkim interesem strony, a jako wytyczne traktować terminy ustawowe do załatwiania spraw w postępowaniu, w którym nastąpiła bezczynność organu administracji publicznej. Nie oznacza to jednak, że terminy te powinny być traktowane jako bezwzględnie wiążące sąd. Należy zawsze brać pod uwagę specyfikę danej sprawy. Sąd w niniejszej sprawie zobowiązał organ do rozpatrzenia wniosku skarżącego w terminie 14 dni, gdyż taki termin wynika zasadniczo z przepisów UoDIP, tak więc należy go uznać za wystarczający. Stosownie do art. 149 § 1a ppsa, stwierdzając bezczynność lub przewlekłość organu sąd jednocześnie stwierdza, czy miały one miejsce z rażącym naruszeniem prawa. "Rażące" naruszenie prawa jest kwalifikowaną postacią naruszenia prawa i jako takie powinno być interpretowane ściśle. Sąd stwierdza rażące naruszenie prawa, gdy wystąpią szczególne okoliczności uzasadniające przyjęcie takiego stanowiska. Zgodnie ze słownikowym znaczeniem tego sformułowania za działanie "rażące" należałoby uznać działanie bezsporne, ponad miarę, niewątpliwe, wyraźne oraz oczywiste. Nie każde zatem naruszenie prawa wskutek prowadzenia postępowania w sposób przewlekły lub bezczynny będzie naruszeniem rażącym. Ocena jednak, czy mamy do czynienia z naruszeniem rażącym, powinna być dokonywana w powiązaniu z okolicznościami danej sprawy, rozpatrywanej indywidualnie, wyznaczonej przez wiele elementów zmiennych. Dla uznania, że bezczynność organu miała miejsce z naruszeniem prawa w stopniu rażącym należy wykazać, że odpowiedzialność za nią ponosi organ administracji i że jest ona niemożliwa do zaakceptowania w państwie prawnym. Akcentowany jest ciążący na sądach administracyjnych obowiązek roztropnego kwalifikowania bezczynności czy przewlekłości jako mającej miejsce z rażącym naruszeniem prawa, wynikający z konsekwencji (w tym prawnokarnych) takiej kwalifikacji (zob. wyrok NSA z 17 XI 2015 r., II OSK 652/15; wyrok NSA z 8 III 2017 r., I OSK 1925/16 – CBOSA). W ocenie Sądu okoliczności faktyczne stwierdzonej w niniejszej sprawie bezczynności nie przejawiają cech naruszenia prawa o szczególnym stopniu kwalifikacji. Należy zwrócić uwagę, że organ w ustawowym terminie (pismem z dnia 4 IV 2023 r.) udzielił odpowiedzi skarżącemu. Stanowisko to było jednak niepełne z uwagi na przyjęcie błędnego rozumienia pojęcia "kwalifikacje zawodowe" . O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 ppsa, uwzględniając kierunek rozstrzygnięcia i poniesione przez stronę skarżącą celowe koszty w łącznej kwocie 100 zł (wpis od skargi). Sąd rozpoznał skargę na posiedzeniu niejawnym, w postępowaniu uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 4 ppsa.