IV SAB/Wr 288/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Kamieniecka, Sędziowie: Sędzia WSA Katarzyna Radom (sprawozdawca), Sędzia NSA Mirosława Rozbicka - Ostrowska, po rozpoznaniu w Wydziale IV na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 22 sierpnia 2024 r. sprawy ze skargi P. P. na bezczynność Komendanta Miejskiego Policji w Legnicy w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 4 marca 2024 r. I. stwierdza bezczynność Komendanta Miejskiego Policji w Legnicy w rozpoznaniu wniosku skarżącego z dnia 4 marca 2024 r., stwierdzając, że nie miała ona miejsca z rażącym naruszeniem prawa; II. zobowiązuje Komendanta Miejskiego Policji w Legnicy do rozpoznania wniosku, o którym mowa w pkt I wyroku w terminie 14 dni od dnia doręczenia odpisu wyroku wraz z aktami sprawy; III. oddala dalej idącą skargę. Przedmiotem skargi P. P. jest bezczynność Komendanta Miejskiego Policji w Legnicy w udostępnieniu informacji publicznej na wniosek z dnia 4 marca 2024 r. Jak wynikało z akt sprawy pismem z dnia 4 marca 2024 r. Skarżący wystąpił do Komendanta Miejskiego Policji w Legnicy (dalej: KMP) o udostępnienie informacji publicznej i odpowiedzi pytania: • który funkcjonariusz, wskazując jego imię i nazwisko, został uznany winnym przewinień dyscyplinarnych po zakończonym postępowaniu wyjaśniającym prowadzonym pod nr 1204-4/2023 przez Zespół Kontroli KMP w Legnicy i Komendanta Miejskiego Policji w Legnicy; • jakie Komendant Miejski Policji w Legnicy zastosował środki dyscyplinujące względem funkcjonariusza uznanego za winnego po zakończonym postępowaniu wyjaśniającym prowadzonym pod nr 1204-4/2023 przez Zespół Kontroli KMP w Legnicy i Komendanta Miejskiego Policji w Legnicy; • jakich czynów dopuścił się funkcjonariusz uznany winnym w postępowaniu wyjaśniającym prowadzonym pod nr 1204-4/2023 przez Zespół Kontroli KMP w Legnicy i Komendanta Miejskiego Policji w Legnicy. Prosił o opisanie szczegółowego charakteru czynów ww. funkcjonariusza oraz odpowiedzi, czy czyny zostały popełnione przez funkcjonariusza względem innej osoby, jeżeli tak prosił o wskazanie personaliów osoby poszkodowanej. W treści pisma Strona powołała się na art. 2 ust. 1 i art. 10 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 4 lit. a oraz art. 14 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2022 r., poz. 902 ze zm., dalej: u.d.i.p.). Prosił aby dokumenty przesłać na jego adres wskazany w piśmie. Pismem z dnia 13 marca 2024 r. organ udzielił Stronie odpowiedzi, w której powołując się na art. 1 ust. 1 i art. 4 ust. 1 u.d.i.p. zdefiniował pojęcie informacji publicznej i organy obowiązane do jej udostępnienia oraz formy działania organu. Stwierdził, że ustawa o dostępie do informacji publicznej nie jest podstawą do uzyskiwania informacji we własnej sprawie, gdyż dotyczy spraw publicznych. Odnosząc się do zgłoszonych przez Skarżącego żądań w zakresie udostępnienia "informacji zawartych w sprawozdaniu wyjaśniającym prowadzonym przez Zespół Komendy Miejskiej Policji w Legnicy o podanym nr 1204-4/2023, polegającym na dokonywaniu ustaleń i wyjaśnianiu okoliczności wydarzeń z udziałem Skarżącego i innych policjantów oraz badaniu, analizowaniu i sprawdzaniu informacji dotyczących działania Policji prowadzonych w niniejszej sprawie na podstawie ustawy o Policji", organ uznał, że są to dokumenty o charakterze wewnętrznym i nie podgalają powszechnemu udostępnieniu. Definiując pojęcie dokumentów wewnętrznych organ wskazał, że są to informacje o charakterze roboczym, które zostały utrwalone w określonej formie i stanowią proces myślowy, etap wypracowania pewnej koncepcji, przyjęcia ostatecznego stanowiska przez pojedynczego pracownia lub zespół. Jest to droga do wytworzenia informacji publicznej. Organ wskazał na rozróżnienie dokumentów urzędowych w rozumieniu art. 6 ust. 2 u.d.i.p. od dokumentów wewnętrznych służących realizacji zadania publicznego ale nie przesądzające o kierunkach działania organu. Dokumenty takie służą wymianie informacji, zgromadzeniu niezbędnych materiałów, uzgadnianiu poglądów i stanowisk, nie są jednak wyrazem stanowiska organu, wobec czego nie stanowią informacji publicznej. Zatem wniosek dotyczący danych zawartych w czynnościach wyjaśniających prowadzonych pod nr 1204-4/2023 przez Zespół Kontroli Komendy Miejskiej Policji w Legnicy nie stanowi informacji publicznej. W skardze na bezczynność organu złożonej w dniu 25 marca 2024 r. Strona zarzucała naruszenie art. 19 ust. 2 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych, w zakresie w jakim przepis ten stanowi o prawie do swobodnego wyrażania opinii obejmującego swobodę poszukiwania, otrzymywania i rozpowszechniania wszelkich informacji i poglądów, bez względu na granice państwowe, ustnie, pismem lub drukiem, w postaci dzieła sztuki bądź w jakikolwiek inny sposób według własnego wyboru, poprzez jego niezastosowanie i nieudostępnienie na wniosek informacji podlegających udostępnieniu, co w konsekwencji doprowadziło do nieuzasadnionego ograniczenia prawa człowieka do informacji. Zarzucała także naruszenie art. 61 ust. 1 Konstytucji RP w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę do uzyskiwania informacji poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji podlegającej udostępnieniu na wniosek, art. 10 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 u.d.i.p., w zakresie, w jakim z przepisów tych wynika, że informacja nieudostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej jest udostępniana na wniosek bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w ciągu 14 dni od dnia złożenia wniosku, poprzez brak zastosowania polegający na niezrealizowaniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej w ustawowym terminie. Wnioskowała o stwierdzenie bezczynności organu, zobowiązanie go do załatwienia wniosku Strony niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 14 dni od uprawomocnienia się wyroku, a także uznania uprawnienia Skarżącego do uzyskania wnioskowanej informacji publicznej, a tym samym stwierdzenia obowiązku ciążącego na organie w tym zakresie. Skarżący wnioskował także, o wymierzenie organowi grzywny za rażącą bezczynność w postępowaniu oraz uporczywe uchylanie się organu od obowiązku udostępnienia informacji publicznej Stronie oraz przyznanie od organu na jego rzecz zadośćuczynienia w kwocie 1.000 zł za powstanie bezczynności i naruszenie tym samym godności Skarżącego oraz zasad konstytucyjnych w zakresie prawa dostępu do informacji publicznej. W uzasadnieniu Skarżący opisał stan faktyczny sprawy, wywodził, że informacja, której się domaga stanowi informację publiczną, dotyczy działalności organów władzy publicznej i osób pełniących funkcje publiczne. Postępowanie wyjaśniające bądź dyscyplinarne toczyło się w sformalizowanym postępowaniu prowadzonym przez uprawnione podmioty publiczne, co uzasadnia kontrolę społeczną takich działań. W odpowiedzi z dnia 4 marca 2024 r. organ nie wskazał powodów dla których uznał, że wnioskowane przez Stronę informacje nie stanowią informacji publicznej. Zacytowano ogólnikowe stwierdzenia wyrażone przez Kancelarię Adwokacką w innej sprawie, które omawiały ogólny zakres obowiązywania ustawy dostępowej, twierdzeń tych nie można było powiązać z istotą wniosku Strony. Postępowanie organu miało na celu "zbycie Strony", co jest rażąco niedopuszczalne. Wskazane okoliczności dowodzą naruszenia godności Strony i zasad konstytucyjnych w związku z bezczynnością w procedurze udzielenia istotnych dla Strony informacji publicznych. Na poparcie swych racji przywołał orzecznictwo sądów administracyjnych. Strona domagała się zasądzenia grzywny i przyznania zadośćuczynienia w celu zapobieżenia bezczynności w przyszłości i udzielenia mu rekompensaty za stratę czasu na sporządzenie i wniesienie skargi. Postępowanie organu oceniał jako złośliwe, gdyż upublicznienie żądanych danych mogłoby uzewnętrznić ewentualne nieprawidłowości w funkcjonowaniu organu administracji. Zwracał uwagę, że przed sądem toczy się kilka postępowań z udziałem obecnych stron sporu. Odmowę udostępnienia informacji publicznej Strona odczytuje jako ograniczenie prawa do informacji, wyraz pogardy dla Skarżącego, a wynik dotychczasowych spraw wskazuje na wielokrotne uchylanie się organu od udostępnienia informacji, co winno być surowo ukarane. Końcowo Strona wskazała na art. 23 u.d.i.p. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu, po przywołaniu okoliczności faktycznych sprawy organ ponowił argumentację podaną w piśmie z dnia 13 marca 2024 r. Nadto wskazał, że rozpoznał wniosek Skarżącego w ustawowym terminie, co uchyla zarzut bezczynności. Odnosząc się do wypowiedzi Strony o zawisłych przed sądem sporach wskazał, że prowadzone są dwie sprawy obie ze skargi Strony, zaś w długoletniej historii żaden z wnioskodawców nie wnosił skargi. W dniu 15 kwietnia 2024 r. wpłynęło pismo procesowe Skarżącego, w którym podważał opinię wyrażoną przez organ co do udostępnienia informacji publicznej. Zdaniem Strony organ dopuścił się rażącego naruszenia prawa, gdyż po raz kolejny jest bezczynny, co orzeczono w wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 21 marca 2024 r. o sygn. akt IV SAB/Wr 496/23 i IV SAB/Wr 411/23. Postępowanie organu w obecnej sprawie stanowi przejaw braku woli do załatwienia sprawy, wniosek jest oczywisty. W podobnych sprawach w przekazach medialnych podobne informacje były udostępnianie. Skarżący wskazywał na zadania organu, który winien postępować na podstawie i w granicach prawa. Brak realizacji wniosku Strony uzasadnia żądanie orzeczenia wobec organu surowej grzywny i zadośćuczynienia dla Strony. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skarga jest uzasadniona, gdyż organ nie rozpoznał wniosku Strony w sposób zgodny z przepisami prawa, co skutkuje stwierdzeniem bezczynności. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach niepodejmowania przez nie nakazanych prawem aktów lub czynności w sprawach indywidualnych (art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.). W tym przypadku przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działania w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem z bezczynnością organu administracji na tle ustawy o dostępie do informacji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownych czynności, wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 września 2018 r., sygn. akt I OSK 1467/18; z dnia 15 grudnia 2017 r., sygn. akt I FSK 1238/16, orzeczenia dostępne w: Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, dalej: CBOSA). Co istotne, z punktu widzenia rozpoznawanej sprawy, pojęcie bezczynności mieści w sobie także sytuację, w której zobowiązany ustawowo organ, co prawda udziela odpowiedzi, ale nie stanowi ona realizacji wniosku strony, który w świetle przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej winien zostać rozpoznany. Celem skargi na bezczynność jest bowiem zobligowanie organu do wydania aktu lub dokonania wynikającej z przepisów prawa czynności w sprawie wszczętej żądaniem strony. Przywołane uwagi nakreślają pole jakie winno zostać poddane analizie przy ocenie działania organu na tle zarzutu bezczynności. Obejmuje ono ustalenie, czy istniało wynikające z przepisów prawa zobowiązanie adresata wniosku do udostępnienie informacji publicznej. Wymaga to oceny, czy wskazany we wniosku podmiot jest ustawo zobowiązany podjęcia działań oraz czy treść wniosku odnosi się do informacji publicznej, wreszcie ustalenia, czy zachowanie organu, tak co do formy, treści i terminu wypełnia wymogi stawiane przez ustawę o dostępie do informacji publicznej. Przechodząc do oceny opisanych okoliczności trzeba wskazać, że zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności organy władzy publicznej (art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.). Stosownie zaś do art. 6 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r. poz. 145, dalej: ustawa o Policji) organami administracji rządowej na obszarze województwa w sprawach ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego jest komendant powiatowy (miejski) Policji. Na tej podstawie nie może budzić zastrzeżeń, że Komendant Miejski Policji w Legnicy, będący adresatem wniosku Strony, jako organ władzy publicznej, jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej w świetle art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Okoliczności te nie są przez strony sporu negowane. W świetle treści odpowiedzi udzielonej przez organ i formułowanych w skardze zarzutów sporne jest natomiast, czy żądane przez Skarżącego informacje stanowią informacje publiczne w rozumieniu przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Pojęcie "informacji publicznej" zawarte w przepisach ustawy o dostępie do informacji publicznej jest bardzo szerokie, o czym przekonuje otwarty katalog przedmiotowy podany w art. 6 u.d.i.p. Powyższe prowadzi do konkluzji, że w istocie wszystko, co wiąże się bezpośrednio z funkcjonowaniem i trybem działania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 u.i.d.p., stanowi informację publiczną (por. T. Aleksandrowicz, Komentarz do ustawy o dostępie do informacji publicznej, Wyd. LexisNexis, 2002 r., str. 136 i nast., M. Jaśkowska, Dostęp do informacji publicznej, Toruń 2002, str. 25 i nast.). Powołane zapisy wykładane w zgodzie z art. 61 Konstytucji RP nakazują przyjęcie, że informacją publiczną jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. W szczególności jest nią treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty nie będące organami administracji publicznej, w tym treść dokumentów używanych przy realizacji przewidzianych prawem zadań niezależnie od tego, od kogo pochodzą. Zatem o zakwalifikowaniu określonej informacji, jako podlegającej udostępnieniu w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej decyduje kryterium rzeczowe, tj. treść i charakter informacji. W rozpoznawanej sprawie jest sporne, czy opisany charakter mają informacje wynikające z postępowania wyjaśniającego prowadzonego pod nr 1204-4/2023 przez Zespół Kontroli KMP w Legnicy i Komendanta Miejskiego Policji w Legnicy, a dotyczące danych (imienia i nazwiska) funkcjonariusza, który został uznany winnym przewinień dyscyplinarnych po zakończonym postępowaniu wyjaśniającym, jakie KPM zastosował środki dyscyplinujące względem funkcjonariusza uznanego za winnego po zakończonym postępowaniu wyjaśniającym prowadzonym pod ww. nr 1204-4/2023, jakich czynów dopuścił się funkcjonariusz uznany winnym w ww. postępowaniu wyjaśniającym. Skarżący prosił o opisanie szczegółowego charakteru czynów ww. funkcjonariusza oraz odpowiedzi, czy czyny zostały popełnione przez funkcjonariusza względem innej osoby, jeżeli tak prosił o wskazanie personaliów osoby poszkodowanej. W sprawie nie jest sporne, że jakkolwiek Skarżący domagał się wskazania winnych, zastosowanych środków dyscyplinujących, czynów dyscyplinarnych i osób pokrzywdzonych, to wniosek swój odnosił do wyników zakończonego postępowania wyjaśniającego. Postępowanie to prowadzone jest na podstawie art. 134i ust. 4 ustawy o Policji, zgodnie z jego brzmieniem jeżeli zachodzą wątpliwości co do popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, jego kwalifikacji prawnej albo tożsamości sprawcy, przed wszczęciem postępowania dyscyplinarnego przełożony dyscyplinarny zleca przeprowadzenie czynności wyjaśniających. Czynności te należy ukończyć w terminie 30 dni. W szczególnych przypadkach ze względu na charakter sprawy czynności wyjaśniające za zgodą przełożonego właściwego w sprawach dyscyplinarnych mogą być kontynuowane w terminie nie dłuższym niż 60 dni od dnia wydania postanowienia, o którym mowa w ust. 4a. Kolejna jednostka redakcyjna ww. zapisu ust. 4a stanowi, że rozpoczęcie czynności wyjaśniających następuje w drodze postanowienia. Dalsze zaś regulacje ustawy o Policji wskazują, że czynności wyjaśniające prowadzi rzecznik dyscyplinarny (art. 135a ust. 1). Z czynności wyjaśniających rzecznik dyscyplinarny sporządza sprawozdanie, w którym w szczególności przedstawia wnioski dotyczące wszczęcia postępowania dyscyplinarnego, odstąpienia od wszczęcia postępowania dyscyplinarnego albo odstąpienia od wszczęcia postępowania dyscyplinarnego i przeprowadzenia rozmowy dyscyplinującej ze sprawcą przewinienia dyscyplinarnego (art. 134i ust. 4e). W świetle poczynionych na wstępie uwag nie ulega wątpliwości, że informacje dotyczące rezultatów wskazanego postępowania, w odniesieniu do funkcjonariuszy Policji, stanowią informację publiczną. Odnoszą się bowiem do informacji, o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o organach i osobach sprawujących w nich funkcje i ich kompetencjach (art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. d u.d.i.p.) oraz o zasadach funkcjonowania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o trybie działania władz publicznych i ich jednostek organizacyjnych (art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. a u.d.i.p.). Pytanie Strony dotyczy funkcjonariuszy Policji, a zatem funkcjonariuszy publicznych i o ile żądane informacje mają związek z pełnioną służbą, a charakter postępowania wskazuje, że tak – mają status informacji publicznej. Fakt ten jednak nie przesądza o tym, że należy je bezwzględnie udostępnić. Ustawa zastrzega bowiem możliwość odmowy udostępnienia informacji publicznej w przypadkach opisanych w art. 5 ust. 1 i ust. 2 u.d.i.p. Zgodnie z brzmieniem ww. zapisów prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych (ust. 1). Prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa (ust. 2). Jeśli zatem informacje obejmowały dane podlegające ochronie obowiązkiem organu było ich zanonimizowanie lub jeśli to nie było możliwe odmowa udostępnienia takich informacji. Odnotowania wymaga, że w zakresie prawa do prywatności ograniczenie nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, co wyłącza spod ochrony informacje odnoszące się do funkcjonariuszy Policji. Przy czym w takiej sytuacji, wyłączenia dostępu do informacji publicznej poprzez odmowę jej udostępnienia, konieczne jest wydanie decyzji, o czym stanowi art. 16 u.d.i.p. Na tle okoliczności rozpoznawanej sprawy dostrzec jeszcze trzeba, że we wniosku Skarżący domagał się od organu odpowiedzi na wskazane zapytanie, zaś organ odniósł je do żądania udostępnienia dokumentu. Na tle ustawy o dostępie do informacji publicznej należy odróżnić te dwie formy. Zatem organ powinien odnieść się do wniosku Strony o przekazanie konkretnych informacji, nie określonego dokumentu. Mając natomiast na uwadze treść odpowiedzi udzielonej przez organ oceny wymaga także zwarte tam stanowisko traktujące dokumentację wytworzoną w postępowaniu wyjaśniającym jako dokument wewnętrzny. Z przywołanych zapisów art. 134i ustawy o Policji wynika, że postępowanie wyjaśniające jest dokumentowane, a kończy je sprawozdanie z zakończonych czynności wyjaśniających. Zarówno postanowienie wszczynające to postępowanie jak i ww. sprawozdanie, w opinii Sądu stanowią dokument urzędowy mający charakter informacji publicznej. Wskazane regulacje potwierdzają, że został on wytworzony w toku sformalizowanego postępowania prowadzonego przez uprawniony podmiot publiczny na podstawie przepisów ustawy. Z przepisów ustawy o Policji wynika, że sprawozdanie sporządza się obligatoryjnie po zakończeniu czynności wyjaśniających, a ustawa określa, jakie elementy powinno w szczególności zawierać sprawozdanie, a zatem jest to dokument, którego czas sporządzenia i treść są generalnie określone przez przepisy prawa powszechnie obowiązującego. Sprawozdanie sporządza i podpisuje funkcjonariusz publiczny, jakim jest policjant pełniący funkcję rzecznika dyscyplinarnego. Niewątpliwie zatem informacje w nim zawarte odnoszą się do funkcjonowania organów władzy publicznej, czyli sposobu prowadzenia przez nią czynności wyjaśniających. Można przyjąć, że sprawozdanie z czynności wyjaśniających, poprzedzających postępowanie dyscyplinarne odpowiada definicji dokumentu, o którym mowa w art. 6 ust. 2 u.d.i.p., ponieważ jest ono dokumentem urzędowym o określonej ustawowo treści i zawiera oświadczenie wiedzy funkcjonariusza publicznego, który podpisując sprawozdanie oświadcza, że czynności zostały faktycznie dokonane i jaki był ich przebieg. Tożsamą ocenę tego dokumentu, jako dokumentu urzędowego mieszczącego się w zakresie przedmiotowym informacji publicznej wyraził Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 27 czerwca 2024 r. sygn. akt IV SAB/Wr 71/24 w innej sprawie ze skargi Strony (wyrok dostępny w: CBOSA). Sąd nie podziela zatem poglądu organu, że żądane przez Skarżącego informacje nie stanowią informacji publicznych, czy wynikają z dokumentów wewnętrznych. Opisany charakter dokumentu kończącego postępowanie wyjaśniające i zakres żądanych informacji stanowi informację publiczną, która co do zasady winna być udostępniona. Jednocześnie w okolicznościach rozpoznawanej sprawy organ nie wykazał aby Skarżący miał dostęp do ww. informacji na innej podstawie. Zgodnie z art. 134i ust. 4f ustawy o Policji w przypadku wszczęcia postępowania dyscyplinarnego materiały zebrane podczas przeprowadzania czynności wyjaśniających stają się materiałami postępowania dyscyplinarnego. Zatem dopiero na tym etapie postępowania osoby, do których odnoszą się ww. czynności uzyskują dostęp do ww. materiałów i informacji. Organ takich okoliczności nie wykazał. Reasumując, sprawozdanie z zakończonych czynności wyjaśniających, sporządzone przez rzecznika dyscyplinarnego, zawiera informację publiczną, która co do zasady podlega udostępnieniu. Rzeczą organu jest natomiast ocena, czy żądanie Skarżącego zawarte we wniosku (m.in. wskazanie osoby uznanej za winną przewinień dyscyplinarnych, zastosowanych środków dyscyplinarnych) z takiego dokumentu wynika, jak bowiem wskazano na wstępie rozważań Sądu, Strona odnosiła swoje żądanie do wyniku zakończonego postępowania wyjaśniającego prowadzonego pod nr 1204-4/2023. Jeśli tak, to z zastrzeżeniem okoliczności opisanych w art. 5 ust. 1 i ust. 2 u.d.i.p. żądane informacje winny zostać Stronie udostępnione. Wskazane zastrzeżenie, poza opisanymi w art. 5 ust. 1 ww. ustawy tajemnicami prawnie chronionymi dotyczy m.in. informacji (danych osobowych) osoby fizycznej (ewentualnego poszkodowanego), z zastrzeżeniem okoliczności wynikających z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Brak właściwego odniesienia się do wniosku Strony stanowi o bezczynności organu, co Sąd stwierdził w pkt I sentencji wyroku na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a., a wobec tego zgodnie z art. 149 § 1 pkt 1 ww. ustawy zobowiązał organ do rozpoznania wniosku Strony w terminie 14 dni od dnia doręczenia organowi odpisu prawomocnego orzeczenia wraz z aktami sprawy. Jednocześnie, na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a., Sąd uznał, że stwierdzona bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, o czym przesądzono w pkt I sentencji wyroku. Oceniając tę kwestię Sąd miał na uwadze, że rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego lekceważenia wniosków strony i jawnego braku woli do załatwienia sprawy, jak też w razie ewidentnego niestosowania przepisów prawa, czy opóźnienia w podejmowanych czynnościach pozbawionego jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia. W sprawie nie sposób dopatrzeć się w działaniu organu rażącego naruszenia prawa. Sąd wziął pod uwagę, że organ nie zignorował wniosku Skarżącego i odpowiedział na wniosek (po uzyskaniu opinii prawnej), jednak jego argumentacja okazała się wadliwa. Bezczynność organu wynikała z błędnej wykładni przepisów prawa. Przyjęta kwalifikacja naruszenia prawa przekłada się na oddalenie wniosku o wymierzenie grzywny, czy przyznanie sumy pieniężnej od organu na rzecz Skarżącego, co skutkowało oddaleniem skargi w tym zakresie. W opinii Sądu nałożenie na organ grzywny winno wiązać się z naruszeniem prawa o istotnym znaczeniu, ma bowiem charakter dyscyplinujący i represyjny. W tej sprawie, jak wskazano błąd organu wynikał z odmiennej wykładni przepisów, a nie celowego działania. Podobna ocena odnosi się do żądania przyznania od organu sumy pieniężnej, określanej przez Stronę jako zadośćuczynienie, Sąd nie dopatrzył się aby doszło do naruszenia godności Skarżącego wskutek nieudostępnienia mu żądanych informacji, w treści pism organu zawarto rzeczową polemikę ze stanowiskiem Skarżącego, nie sposób stwierdzić aby organ zwlekał z odpowiedzią na wniosek Strony, fakt, że przyjęte w niej stanowisko nie jest prawidłowe nie stanowi o naruszeniu uprawnień Strony, zwłaszcza, że problematyka z zakresu informacji publicznej budzi wiele sporów, o czym świadczy ilość wydanych w tym zakresie orzeczeń sądowych. Warto także odnotować, że wniosek Skarżącego został przez organ procedowany ze szczególną wnikliwością czego dowodzi wsparcie się na opinii prawnej wyrażonej przez kancelarię prawną obsługującą jednostkę. Organ działał respektując obowiązujące terminy. Podstawę działania Sądu w tym zakresie stanowiły przepisy art. 151 w zw. z art. 149 § 2 p.p.s.a. (pkt III sentencji wyroku). Końcowo trzeba wskazać, że wobec przyznania Skarżącemu, działającemu bez profesjonalnego pełnomocnika, prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów Sądowych Sąd nie orzekł o ich zwrocie na rzecz Skarżącego.