IV SAB/Wr 3/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Andrzej Nikiforów, Sędziowie: Sędzia WSA Anetta Makowska-Hrycyk (sprawozdawca), Sędzia WSA Katarzyna Radom, po rozpoznaniu w Wydziale IV na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 28 sierpnia 2025 r. sprawy ze skargi D. P. na bezczynność Prokuratora Rejonowego w Trzebnicy w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 15 lipca 2022 r. I. stwierdza, że Prokurator Rejonowy w Trzebnicy dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku skarżącego z dnia 15 lipca 2022 r. o udostępnienie informacji publicznej; II. stwierdza, że bezczynność Prokuratora Rejonowego w Trzebnicy nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. zobowiązuje Prokuratora Rejonowego w Trzebnicy do załatwienia wniosku skarżącego z dnia 15 lipca 2022 r. o udostępnienie informacji publicznej w zakresie punktów: 5, 6, 7 i 8 tego wniosku w terminie 14 dni od daty otrzymania prawomocnego wyroku wraz aktami sprawy; IV. dalej idącą skargę oddala; V. zasądza od Prokuratora Rejonowego w Trzebnicy na rzecz skarżącego D. P. kwotę 100 (słownie: sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. D. P. (dalej: skarżący) w dniu 24 listopada 2024 r. wniósł skargę na bezczynność Prokuratora Rejonowego w Trzebnicy (dalej: Prokurator, organ) w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, o co wystąpił w dniu 15 lipca 2022 r. wnioskiem z tej daty. Wnioskiem tym skarżący zwrócił się o udostępnienie informacji publicznej w zakresie: 1) życiorysu prokuratora rejonowego pana J. P.; 2) przebieg kariery zawodowej prokuratora J. P. od pierwszego dnia pracy po dziś dzień; 3) szczegółowe podanie danych teleadresowych i nazw kolejnych miejsc pracy prokuratora rejonowego J. P.; 4) stanu majątku prokuratora rejonowego J. P.; 5) zaświadczenia lekarskie i ewentualne zwolnienia lekarskie prokuratora rejonowego J. P.; 6) dokumenty dotyczące nagród i wyróżnień prokuratora rejonowego J. P.; 7) ile obecnie prokurator J. P. prowadził już spraw od początku swej kariery zawodowej? Jakiego typu były to sprawy? Proszę o podanie dokładnej liczby; 8) proszę o podanie wysokości miesięcznego zarobku prokuratora J. P. oraz średniej rocznej. W uzasadnieniu wniosku przedstawił szczegółową argumentację, że żądane informacje stanowią informację publiczną. W piśmie z 19 września 2022 r. doręczonym skarżącemu w dniu 29 września 2022 r. organ poinformował, że J. P. pracuje w P. w T. od 1 października 2002 r. na stanowisku A. w T., od 1 października 2004 r. do 19 września 2022 r. – na stanowisku P1. w T. Podał adres P. w T. od 1 października 2002 r. do 19 września 2022 r. wskazując, że jest on też dostępny w sieci Internet. Odnośnie do majątku prokuratora organ podał, że jest w oświadczeniach majątkowych publikowanych corocznie w sieci Internet na stronie Prokuratury Okręgowej we Wrocławiu. W zakresie wysokości miesięcznego zarobku oraz średniej rocznej odpowiedział, że obecnie Prokurator Prokuratury Rejonowej zarabia średnio 10 000-11 000 zł netto miesięcznie, średnia roczna wynosi około 130 000 zł netto, prokurator otrzymał w 2022 r. nagrodę finansową w kwocie 4 500 zł brutto i nie uzyskiwał w latach 2002-2022 dodatkowego dochodu. Następnie wskazał, że w latach 2002-2022 Prokurator prowadził średniorocznie od 350 do 550 spraw, były i są to sprawy z zakresu kodeksu karnego i innych ustaw zawierających przepisy karne. Ponadto organ wskazał, że zaświadczenia lekarskie i zwolnienia lekarskie są objęte tajemnicą lekarską, ustawą o ochronie danych osobowych oraz RODO. W skardze – wniesionej 23 listopada 2024 r. – do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skarżący zarzucił rażącą bezczynność Prokuratury Rejonowej w Trzebnicy i naruszenie art. 1, art. 3 ust. 2, art. 4 ust. 1, art. 10 ust. 1, art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej poprzez nieudostępnienie wnioskowanej przez skarżącego informacji publicznej we wniosku z dnia 15 lipca 2022 r. w ustawowym terminie 14 dni. Wniósł o: 1) zobowiązanie Prokuratury Rejonowej w Trzebnicy do rozpatrzenia wniosku skarżącego w terminie 14 dni od dnia doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2) stwierdzenie, że bezczynność Prokuratury Rejonowej w Trzebnicy miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 3) nałożenie na organ grzywny w maksymalnej możliwej wysokości; 4) zasadzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postepowania według norm przepisanych prawem. W uzasadnieniu obszernie uargumentował wnioski i zarzuty skargi, m.in. przedstawił rozumienie pojęć "informacja publiczna", "osoby pełniące funkcje publiczne" w tym w zakresie relacji między prawem do ochrony danych osobowych a prawem dostępu d informacji. W odpowiedzi na skargę wniósł o oddalenie skargi ze względu na udzielenie odpowiedzi skarżącemu w trybie dostępu do informacji publicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej: p.p.s.a.), kontrola – o której mowa powyżej – obejmuje m. in. orzekanie w sprawie skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 1 – 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. W tym przypadku przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działania w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Skarga do sądu administracyjnego na bezczynność w przedmiocie dostępu do informacji publicznej nie wymaga poprzedzenia jej środkiem zaskarżenia wskazanym w art. 52 p.p.s.a. W przypadku złożenia skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej obowiązkiem sądu jest w pierwszej kolejności zbadanie, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r., poz. 902, dalej: u.d.i.p.), jeżeli tak, to czy zachowanie organu, tak co do formy, treści i terminu wypełnia wymogi stawiane przez ustawę o dostępie do informacji publicznej. Na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej bezczynność podmiotu obowiązanego do rozpoznania wniosku informacyjnego ma miejsce wówczas, gdy organ - będąc w posiadaniu żądanej informacji publicznej - nie podejmuje stosownej czynności materialno-technicznej w postaci udzielenia tej informacji (art. 10 ust 1 u.d.i.p.), nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.), ewentualnie nie informuje wnioskodawcy, że w danej sprawie przysługuje inny tryb dostępu do wnioskowanej informacji publicznej (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.). Przyjmuje się, że bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej może przybrać jedną z czterech postaci: 1) podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej w ogóle nie odpowiada na wniosek strony skarżącej, a więc podmiot zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w przedmiocie informacji publicznej, takiej czynności nie podejmuje i milczy wobec wniosku strony o udzielenie takiej informacji (por. m.in. wyrok WSA w Warszawie z dnia 27 maja 2008 r., sygn. akt II SAB/Wa 28/08 dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl; dalej: CBOSA); 2) podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej przekracza termin określony w art. 13 u.d.i.p., a więc nie podejmuje w terminie wskazanym w art. 13 cyt. ustawy stosownych czynności; 3) podmiot zobowiązany udziela informacji, lecz dokonuje przedstawienia informacji innej, niż ta, na którą oczekuje wnioskodawca lub też informacji wymijającej, a więc zachodzi sytuacja, gdy wnioskodawcy zostaje formalnie udzielona informacja publiczna, ale nie dotyczy ona pytań zawartych we wniosku, a zatem odpowiedź w ogóle nie dotyczy wniosku lub zawiera informacje niezwiązane z treścią wniosku; 4) podmiot zobowiązany udziela wprawdzie wnioskodawcy lakonicznej informacji, że nie dysponuje informacją publiczną, ale nie udowadnia swoich twierdzeń, a nawet nie uwiarygadnia, iż nie posiada żądanej informacji publicznej (tak również: m.in. wyrok NSA z dnia 27 marca 2012 r., sygn. akt I OSK 156/12, CBOSA). W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się ponadto, że o bezczynności podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej świadczy nie tylko brak udzielenia informacji, ale także przedstawienie informacji innej, niż ta, na którą oczekuje wnioskodawca, informacji niepełnej lub też informacji wymijającej czy wręcz nieadekwatnej do treści wniosku. Taka sytuacja może powodować uzasadnione wątpliwości co do tego, czy podmiot zobowiązany w ogóle udzielił odpowiedzi, co w takim przypadku należy traktować jako nieudzielanie żądanej informacji (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 października 2021 r., sygn. akt III OSK 1092/22, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 23 października 2013 r., sygn. II SAB/Łd 107/13, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 20 grudnia 2022 r., sygn. akt II SAB/Rz 172/22, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 17 stycznia 2022 r., sygn. akt II SAB/Ke 111/22, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 kwietnia 2010 r., II SAB/Wa 54/10, wszystkie dostępne w CBOSA). Przedmiotem kontroli sądowej jest bezczynność Prokuratora Prokuratury Rejonowej w Trzebnicy w udostępnieniu informacji publicznej, której zażądał skarżący wnioskiem z dnia 15 lipca 2022 r. W pierwszej kolejności należy stwierdzić, że Prokurator Prokuratury Rejonowej w Trzebnicy jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 1) u.d.i.p., ponieważ zobowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne. Pojęcie informacji publicznej ustawodawca określił w art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p. Stosownie do pierwszego z tych przepisów, każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Z kolei przepis art. 6 u.d.i.p. zawiera przykładowy katalog informacji i dokumentów stanowiących informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. W realiach rozpatrywanej sprawy fundamentalne znaczenie ma treść art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. d) u.d.i.p, zgodnie z którym udostępnieniu podlega informacja publiczna o organach i osobach sprawujących w nich funkcje i ich kompetencjach. Zgodnie z ugruntowanymi już poglądami orzecznictwa w tej materii (m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 grudnia 2019 r.; sygn. akt I OSK 1846/18, z dnia 21 listopada 2024 r., sygn. akt III OSK 722/23, CBOSA), wypracowanymi na tle analizy art. 1 ust. 1, jak i precyzującego go art. 6 u.d.i.p., uwzględniającej nadto normatywne źródło prawa do informacji publicznej zawarte w art. 61 ust. 1 Konstytucji RP z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 ze zm.), pod pojęciem informacji publicznej należy rozumieć wszelkie fakty dotyczące spraw publicznych, rozumianych jako działalność zarówno organów władzy publicznej, jak i samorządów gospodarczych i zawodowych oraz osób i jednostek organizacyjnych w zakresie wykonywania zadań władzy publicznej oraz gospodarowania mieniem publicznym (zob. w tej materii: M. Jaśkowska, Dostęp do informacji publicznych w świetle orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, Wyd. TNOiK, Toruń 2002, s. 28-29). Nie ulega jednak wątpliwości, że pomimo szerokiego zakresu pojęcia informacji publicznej, charakteru takiego nie można przypisać każdej informacji będącej w posiadaniu organów władzy publicznej lub innych podmiotów wykonujących zadania publiczne bądź gospodarujących mieniem publicznym. Nie wszystkie bowiem działania podmiotów wymienionych w art. 61 ust. 1 Konstytucji RP będą związane z powstaniem informacji publicznej. Desygnatem tego pojęcia jest publicznoprawny charakter działalności danego podmiotu (zob. Uzasadnienie do projektu ustawy; K. Tarnacka, Prawo do informacji w polskim prawie konstytucyjnym, Warszawa 2009, s. 138). Tym samym charakter publiczny należy przypisać jedynie tym informacjom, które odnoszą się do publicznej sfery działalności organów i osób pełniących funkcje publiczne. To stanowisko odwołuje się z kolei do potocznego rozumienia słowa "publiczny", czyli dotyczący ogółu, służący ogółowi ludzi, dostępny dla wszystkich, ogólny społeczny, nieprywatny (zob. S. Dubisz (red.), Uniwersalny słownik języka polskiego. Tom D-Ś, Warszawa 2008, s. 843). Jeżeli więc określona informacja dotyczy sfery prywatnej, niezwiązanej z działalnością instytucji publicznych, nie stanowi informacji publicznej i nie podlega udostępnieniu w trybie u.d.i.p., nawet jeżeli znajduje się posiadaniu organu władzy publicznej lub innego podmiotu obowiązanego do udostępniania informacji publicznych. Innymi słowy, nie ma znamion informacji publicznej informacja dotykająca bezpośrednio sfery ad personam (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 września 2010 r.; sygn. akt I OSK 1035/10; z dnia 6 grudnia 2019 r.; sygn. akt I OSK 3429/18, CBOSA). W świetle powyższego prokurator jest niewątpliwie osobą pełniącą funkcję publiczną. Szeroko zatem rzecz ujmując, informacja o jego działaniu w ramach tej funkcji jest zatem informacją publiczną. Analiza przedmiotu żądanych przez skarżącego informacji wskazuje, że część z nich stanowi informację publiczną w przytoczonym rozumieniu. Charakter taki mają informacje dotyczące przebiegu kariery prokuratora (pytanie 2 wniosku), danych adresowych i nazw kolejnych miejsc pracy prokuratora (pytanie 3 wniosku), stanu majątkowego prokuratora (pytanie 4 wniosku), nagród i wyróżnień prokuratora (pytanie 6 wniosku), dokładnej liczby spraw prowadzonych przez prokuratora i ich typu (pytanie 7 wniosku) oraz wysokości miesięcznego zarobku prokuratora i średniej rocznej (pytanie 8 wniosku). Ma to uzasadnienie w prawie do informacji o majątku publicznym (art.6 ust. 1 pkt 2 lit. f i ust. 5 u.d.i.p.), a także o organach i osobach sprawujących funkcję publiczną (art. 6 ust. 1 p[kt 2 lit. d u.d.i.p.). Ustawa o dostępie określa sposoby udostępnienia informacji publicznej, a ponadto niektóre informacje dotyczące osób pełniących funkcje publiczne są udostępnione publicznie z mocy odpowiednich ustaw. Przypadek taki odnosi się do prokuratora, którego oświadczenie majątkowe (zawierający dane wskazane w art.104 § 1 Prawa o prokuraturze) jest jawne i publikowane m.in. przez właściwego prokuratora okręgowego w Biuletynie Informacji Publicznej – zgodnie z art. 104 § 7a ustawy o Prokuraturze. Zasadniczo informacja o okresach nieobecności w pracy spowodowanych chorobą czy urlopem również stanowi informację publiczną ze względu na prawo do informacji o sposobie funkcjonowania podmiotu (art. 6 ust. 3 u.d.i.p.). W sytuacji jednak, gdy przedmiotem wniosku jest dokument w postaci zwolnienia lekarskiego lub zaświadczenia lekarskiego dotyczącego osoby pełniącej funkcją publiczną, to informacja ta nie stanowi informacji publicznej i nie podlega udostępnieniu w trybie u.d.i.p., mimo że znajduje się w posiadaniu władzy publicznej lub innego podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji. Dokument taki i zawarta w nim informacja dotyczy bowiem sfery ad personam i wiąże się z ujawnieniem prywatnych danych określonej osoby, co wyklucza uznanie ich za informację publiczną. Życiorys (żądanie skarżącego zawarte w pkt 1 wniosku) nie stanowi informacji publicznej, ponieważ jest dokumentem prywatnym i wobec tego nie podlega udostepnieniu w trybie u.d.i.p. (por. wyrok NSA z 19 sierpnia 2009 r., sygn. akt II GSK 459/07, CBOSA). Załatwienie wniosku o udostępnienie informacji publicznej może przybrać postać: 1. czynności materialno-technicznej, jaką jest udzielenie informacji publicznej; 2. pisma informującego, że wezwany podmiot nie jest zobowiązany do udzielenia informacji, gdyż nią nie dysponuje albo nie jest podmiotem, od którego można jej żądać; 3. pisma informującego, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej; 4. pisma informującego, że istnieje odrębny tryb dostępu do żądanej informacji publicznej lub zastosowania tego trybu w sytuacji, gdy z treści wniosku wynika, że wnioskodawca żąda udostępnienia w trybie szczególnym; 5. decyzji administracyjnej, o której mowa w art. 16 ust. 1 u.d.i.p. - akt ten jest wydawany w przypadku odmowy udostępnienia informacji, względnie umorzenia postępowania o udostępnienie informacji; 6. decyzji odmawiając udostępnienia żądanej informacji gdy stwierdzi, że stanowi ona informację przetworzoną w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt. 1 u.d.i.p. i że nie może być udostępniona bez wykazania przesłanki specjalnego znaczenia jej udostępnienia dla interesu publicznego W sprawie poddanej kontroli sądowej nie ma wątpliwości, że organ z przekroczeniem 14-dniowego terminu wymaganego art. 13 u.d.i.p. udzielił odpowiedzi (29 września 2022 r.) na wniosek skarżącego (15 lipca 2022 r.). Należy jednak ocenić, czy udzielona odpowiedź w ramach czynności materialno-technicznej potwierdza, czy wyklucza zarzut bezczynności organu i ewentualnie w jakim zakresie. W ocenie składu orzekającego Prokurator, wbrew zarzutowi skargi, nie pozostaje w bezczynności w zakresie pytań 1, 2, 3 i 4 wniosku skarżącego z dnia 15 lipca 2022 r., ponieważ na pytania te udzielona została - jakkolwiek z opóźnieniem –odpowiedź, która jest adekwatna do wnioskowanej informacji z przedstawionych wyżej powodów. Natomiast za nieadekwatną do pytania Sąd uznał odpowiedź organu w zakresie 6 wniosku, w którym skarżący żądał udostępnienia dokumentów dotyczących nagród i wyróżnień prokuratora. Na to pytanie organ w istocie, choć udzielił odpowiedzi, lecz jest ona inna, niż żądał skarżący. W zakresie pkt 7 wniosku odpowiedź organu jest niekompletna i wobec tego nie może być uznana za wywiązanie się z obowiązku udzielenia informacji publicznej. Znaczenie takiego przypadku dla dochowania prawa do informacji Sąd wskazał wyżej. Z ww. pytania wynika, że skarżący żądał podania dokładnej liczby spraw, natomiast odpowiedź organu wskazuje przybliżoną i uśrednioną ich liczbę. Sad nie ma natomiast wątpliwości, że odpowiedź organu w części odnoszącej się do typu spraw jest adekwatna i wyczerpuje żądanie skarżącego. W zakresie pkt 8 wniosku skarżący żądał informacji o wysokości miesięcznego zarobku oraz średniej rocznej konkretnego prokuratora. Udzielona przez organ odpowiedź nie wskazuje, że po pierwsze dotyczy ona prokuratora J. P., a po drugie wskazuje średni przedział płacy i średnią roczna płacę ogólnie prokuratora prokuratury rejonowej. Odpowiedź ta również nie stanowi odpowiedzi na wniosek skarżącego. Sąd jednocześnie zauważa, że w art. 5. u.d.i.p. ustawodawca przewidział przesłanki ograniczające prawo do informacji wskazane. Jeśli zatem wystąpią one w przypadku powyżej opisanych informacji, organ jest zobowiązany wydać decyzje o odmowie udostępnienia informacji. W zakresie pkt 5 wniosku Sąd wskazuje, że udzielona przez organ informacja, ze zaświadczenia lekarskie i zwolnienia lekarskie objęte sa tajemnicą lekarską, ustawa o ochronie danych oraz RODO nie stanowi adekwatnej odpowiedzi, choć – jak Sad wskazał wyżej, tego rodzaju dokumenty odnoszące się do konkretnej osoby pełniącej funkcje publiczne nie stanowią informacji publicznej. Udzielona odpowiedź może jednak nasuwać wątpliwości co do zamiaru organu. Sposób wypowiedzi wskazuje bowiem na odmowę udostępnienia informacji, którą organ uznał za informację publiczną. Odpowiedź na wniosek o informację publiczną powinna być jednoznaczna i jasna dla wnioskodawcy. Sąd przedstawił wyżej ocenę w tym zakresie. Zasadniczo dokumenty w postaci zaświadczeń lekarskich i zwolnień lekarski dotyczących konkretnej osoby pełniącej funkcje publiczną nie stanowią informacji publicznej i nie podlegają udostepnieniu w trybie u.d.i.p. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu stwierdził, że organ był bezczynny wobec niedochowania 14-dniowego terminu udzielenia odpowiedzi na wniosek o informację publiczną, jednocześnie nadal pozostaje w bezczynności, o czym Sad orzekł w pkt I sentencji wyroku na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Z uwagi na treść przepisu art. 149 § 1a p.p.s.a. Sąd winien ocenić, czy zaistniała bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Nie ma wątpliwości, że każda stwierdzona bezczynność lub przewlekłość postępowania jest naruszeniem prawa. Natomiast nie w każdej stwierdzonej bezczynności lub przewlekłości postępowania Sąd stwierdza rażące naruszenie prawa, które stanowi postać kwalifikowaną naruszenia prawa. Dokonując oceny charakteru stwierdzonej bezczynności Sąd uznał, że naruszenie prawa w tym zakresie nie miało rażącego charakteru. Sąd miał bowiem na względzie, że o rażącym naruszeniu prawa można mówić, gdy zwłoka w załatwieniu sprawy jest znaczna i jest efektem działań (zaniechań) organów, które można zinterpretować jako unikanie podejmowania rozstrzygnięcia, bądź lekceważenie praw strony. W orzecznictwie przyjmuje się, że rażącym naruszeniem prawa będzie stan, w którym bez żadnej wątpliwości można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty. Dla uznania, rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające zaś samo przekroczenie ustawowych obowiązków, w tym terminu do załatwienia sprawy, ale musi być ono znaczne bądź też przejawiać się w całkowitym braku reakcji na wniosek strony (por. wyrok NSA z 21 czerwca 2012 r., sygn. I OSK 675/12; postanowienie NSA z 27 marca 2013 r., sygn. akt II OSK 468/13, CBOSA). W sprawie poddanej kontroli Sądu sytuacja taka nie wystąpiła. Wobec powyższego Sąd nie zakwalifikował zaistniałej bezczynności jako mającej miejsce z rażącym naruszeniem prawa, o czym - stosownie do treści art. 149 § 1a p.p.s.a. - orzekł w punkcie II sentencji wyroku. W oparciu o art. 149 § 1 pkt 1) w związku z art. 286 § 1 p.p.s.a. Sąd zobowiązał organ do rozpoznania wniosku skarżącego w zakresie pkt 5, 6, 7 i 8 z dnia 15 lipca 2022 r. – w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, o czym orzekł w pkt III sentencji wyroku. O kosztach postępowania - pkt IV sentencji wyroku - Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a.