IV SAB/Wr 32/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Lidia Serwiniowska po rozpoznaniu w dniu 27 maja 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A.Dz. na bezczynność Burmistrza Dz. w przedmiocie wydania decyzji w sprawie nr [...] postanawia: odrzucić skargę. W dniu [...] Rada Miejska Dz. podjęła uchwałę nr [...] w sprawie skargi A.Dz. na działalność dyrektora Ośrodka Pomocy Społecznej w Dz. Jako podstawę prawną podjęcia tej uchwały Rada wskazała art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. z 2001 r. Dz.U. nr 98, poz. 1071 ze zm. ) w związku z art. 229 pkt 3 k.p.a. Pismem z dnia 13 listopada 2010 r. A.Dz. wniósł, za pośrednictwem organu uchwałodawczego, skargę na tę uchwałę do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Powyższą skargę Burmistrz Dz. załatwił we własnym zakresie, informując skarżącego, pismem z dnia 24 listopada 2010 r., że uchwała nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Na pismo z dnia 24 listopada 2010 r. A.Dz. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, zarzucając brak merytorycznego rozpatrzenia sprawy. Skargę Sąd, w związku z treścią art. 54 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), przesłał Burmistrzowi Dz. Sprawie A. Dz. nadano nr [...] i rozpoznano pismem z dnia 16 grudnia 2010 r. o numerze wyżej wskazanym. Burmistrz Dz., w związku z pismem przekazanym "celem rozpatrzenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu Burmistrzowi Dz., w sprawie wniesienia zażalenia na pismo [...] z 24.11.2010 r." poinformował, że nie przysługuje w tym zakresie zażalenie. Wobec tego, skarżący wniósł kolejną skargę do Sądu, która podobnie jak poprzednia została przekazana Burmistrzowi Dz., jako niewłaściwie wniesiona. W skardze A.Dz. zarzucił brak merytorycznego rozpoznania omawianej sprawy. "Załatwiając" tę skargę Burmistrz Dz., pismem z dnia 10 stycznia 2011 r. poinformował skarżącego, że nie przysługuje mu zażalenie na pismo z dnia 16 grudnia 2010 r. Reakcją na powyższe pismo Burmistrza była kolejna skarga strony do Sądu. I tym razem, skargę Sąd przekazał organowi, który pismem z dnia 27 stycznia 2011 r. rozpoznał ją we własnym zakresie. Pismem z dnia 27 stycznia 2011 r. nr [...] Burmistrz Dz. wystosował do A Dz. następującą odpowiedź: "W związku z otrzymanym od Pana pismem "skargą" z 13.01.2010 r. (wpływ do tut. Urzędu – 21.01.2011 r.), pismo przekazane celem rozpatrzenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu Burmistrzowi Dz., w sprawie wniesienia zażalenia na pismo [...] z 10.01.2011 r., informuję, iż nie przysługuje Panu zażalenie na pismo [...] z 10.01.2011 r. ponieważ pismo miało charakter proceduralny – udzielenie odpowiedzi na otrzymane od Pana pismo z 27.12.2010 r." Na powyższe pismo skarżący również wniósł skargę do Sądu. Analogicznie jak w poprzednich przypadkach Burmistrz odpowiedział na nią w ten sposób, iż pismem z dnia 15 lutego 2011 r. poinformował skarżącego, że na pismo z dnia 27 stycznia 2011 r. zażalenie nie przysługuje. W konsekwencji, skargę do Sądu na niezałatwienie sprawy o nr [...] w formie decyzji, skarżący złożył za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Po myśli art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.); dalej: p.p.s.a., sąd administracyjny sprawuje kontrolę nad działalnością administracji publicznej w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Przy czym, zaskarżenie bezczynności organu administracji publicznej jest dopuszczalne tylko w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest zaskarżenie do sądu administracyjnego decyzji, postanowień oraz innych aktów i czynności z zakresu administracji publicznej (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 lipca 2009 r., sygn. akt II GSK 1101/08, Lex nr 552736). Sprawa, w której wydania decyzji domaga się skarżący jest w istocie sprawą dotyczącą wniesionej przez niego do Rady Miejskiej Dzierżoniowa skargi powszechnej i cała korespondencja prowadzona ze skarżącym przez Burmistrza Dzierżoniowa tej właśnie sprawy dotyczy. Tego rodzaju skarga powoduje wszczęcie "samodzielnego jednoinstancyjnego postępowania administracyjnego uproszczonego, kończącego się czynnością materialno-techniczną czyli zawiadomieniem o załatwieniu skargi" (B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, 2 Wydanie, Wydawnictwo C.H.Beck, Warszawa 1998r., str. 920). Czynność ta zaś, nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego, co znajduje potwierdzenie w cytowanym na wstępie przepisie prawa. Do rozpatrzenia tego rodzaju skargi mają zastosowanie wyłącznie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Skarga taka służy każdemu. Osobie, która jest stroną postępowania administracyjnego, jak również osobie, która stroną postępowania nie jest. Zatem postępowanie w sprawie skargi toczy się w ramach wszczętego postępowania lub samodzielnie (art. 233, art. 234 k.p.a.). Skargę z art. 227 k.p.a. charakteryzują dwie przesłanki – nie ma cech środka prawnego uregulowanego w k.p.a. lub innych procedurach i zawiera zarzut wadliwej działalności organu lub jego pracownika. Procedura związana z wniesieniem skargi ma charakter uproszczony, nie ma stron postępowania, nie wydaje się rozstrzygnięcia adresowanego do skarżącego, a tylko zawiadamia się o działaniach wewnętrznych zmierzających do wyjaśnienia okoliczności będących przedmiotem skargi. Doktryna i orzecznictwo reprezentuje jednolity pogląd, że w tym postępowaniu nie ma toku instancji ani środków zaskarżenia, a na działanie administracji publicznej w sprawach petycji, skarg, wniosków nie rozciąga się kontrola sprawowana przez sąd administracyjny. Na marginesie tylko dodać należy, iż Burmistrz Dz. nie postąpił zgodnie z procedurą sądowoadministracyjną zatrzymując kierowane do tutejszego Sądu skargi i rozpoznając je we własnym zakresie. Jednakże zakwestionowanie tej okoliczności leży jedynie w gestii skarżącego. Skoro więc, przedmiotowa skarga nie może być skierowana do sądu administracyjnego, należało ją na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. odrzucić, o czym orzeczono w sentencji postanowienia.