IV SAB/Wr 508/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marta Pająkiewicz-Kremis po rozpoznaniu w dniu 7 lipca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale IV sprawy ze skargi E. V. na bezczynność Wojewodę Dolnośląskiego w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy i pracę postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia 28 kwietnia 2025 r. E. V. (dalej: skarżąca), wniosła skargę na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego (dalej: organ) dotyczącą wniosku w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy i pracę, złożonego w organie w dniu 29 sierpnia 2024 r. W wykonaniu zarządzeń Przewodniczącego Wydziału IV z dnia 15 maja 2025 r., skarżąca została wezwana do: - złożenia kopii ponaglenia skierowanego do organu wraz z dowodem jego wniesienia - nadesłane przez organ akta administracyjne sprawy oraz wniesione skarga nie zawierały złożonego przez skarżącą ponaglenia oraz dowodu jego wniesienia; - uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 zł. Wezwanie do złożenia kopii ponaglenia skierowanego do organu wraz z dowodem jego wniesienia oraz odpis zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego doręczono skarżącej pismami Sądu z dnia 22 maja 2025 r. (k. 9 i 10 akt sądowych). Na uzupełnienie powyższych braków skargi skarżącej zakreślono termin 7 dni od dnia doręczenia w/w wezwań, pod rygorem odrzucenia skargi. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, że wezwania do uzupełnienia w/w braków skargi doręczono skarżącej w dniu 27 maja 2025 r. na podany w skardze adres do doręczeń. Stwierdzone braki skargi nie zostały uzupełnione. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga podlegała odrzuceniu. Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi sąd administracyjny obowiązany jest z urzędu badać, czy wniesienie skargi jest dopuszczalne. Negatywny wynik takiej kontroli skutkuje brakiem możliwości rozstrzygnięcia sporu i wydania w sprawie wyroku. Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2024 r. poz. 935; dalej: p.p.s.a.), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia, należy zaś rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu (art. 53 § 2b p.p.s.a.). W przypadku skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ, jej wniesienie dopuszczalne jest wówczas gdy strona wyczerpała tryb przewidziany w art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2024 r. poz. 572 ze zm.), to znaczy złożyła stosowne ponaglenie z uzasadnieniem do organu wyższego stopnia za pośrednictwem organu prowadzącego postępowanie. Z powołanych wyżej przepisów wynika zatem, że wniesienie ponaglenia stanowi niezbędny warunek złożenia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ administracji publicznej. Takie też stanowisko jest konsekwentnie prezentowane w orzecznictwie (por. postanowienie NSA w składzie 7 sędziów z dnia 2 września 2020 r. sygn. akt II OSK 3732/18, postanowienia NSA z dnia 8 lutego 2021 r. sygn. akt I OSK 2754/20, wyrok NSA z dnia 17 listopada 2020 r. sygn. akt II OSK 973/19). Brak ponaglenia czyni skargę niedopuszczalną. W konsekwencji, jeżeli strona przed wniesieniem skargi nie wyczerpie przysługującego środka zaskarżenia, to skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 28 października 2016 r. sygn. akt I OSK 125/15). W nadesłanych przez pełnomocnika organu aktach administracyjnych sprawy brak było wniesionego przez skarżącą ponaglenia wraz dowodem jego wniesienia. Sama skarżąca również, mimo zawartego w skardze oświadczenia, nie dołączyła do skargi kopii ponaglenia wraz dowodem jego wniesienia. Jak wynika z akt sprawy, w dniu 27 maja 2025 r. (wtorek) doręczono skarżącej, na adres do doręczeń podany w skardze, wezwanie Sądu do przedłożenia kopii ponaglenia skierowanego do organu wraz z dowodem jego wniesienia. Wezwanie zostało opatrzone rygorem odrzucenia skargi w przypadku niewykonania wezwania Sądu w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania. Termin na wykonanie powyższego wezwania minął bezskutecznie w dniu 3 czerwca 2025 r. (wtorek). W tym stanie rzeczy, skarga na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. w związku z art. 52 § 2 p.p.s.a. podlegała odrzuceniu. Na marginesie należy również zauważyć, że niniejsza skarga kwalifikuje się do odrzucenia także na tej podstawie, że skarżąca, pomimo wezwania, nie uiściła wpisu od skargi. Wymóg opłacenia skargi wynika z art. 220 § 1 i 3 p.p.s.a. i § 2 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2021 r., poz. 535). Termin na uzupełnienie omawianego braku minął bezskutecznie również w dniu 3 czerwca 2025 r. (wtorek), albowiem wezwanie doręczono skarżącej przesyłką zawierającą również wezwanie do przedłożenia kopii ponaglenia skierowanego do organu wraz z dowodem jego wniesienia, tj. w dniu 27 maja 2025 r. Zgodnie z art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga podlega odrzuceniu gdy od skargi, pomimo wezwania, nie został uiszczony należny wpis. Jednakże, jak wspomniano wyżej, kluczowe znaczenie w niniejszej sprawie ma kwestia braku dopuszczalności skargi z uwagi na brak wyczerpania środków zaskarżenia służących skarżącej, tj. brak wniesienia ponaglenia. Użyty w art. 53 § 2b p.p.s.a. zwrot "skargę na bezczynność (...) można wnieść (...) po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu" należy rozumieć jako samoistny warunek dopuszczalności skargi, który trzeba spełnić, aby prawnie dopuszczalne stało się wniesienie takiego środka ochrony sądowej. Przepis ten nie ogranicza się jedynie do tego, że skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie, ani też, że taką skargę można wnieść w każdym czasie po wyczerpaniu środków zaskarżenia. Dodatkowo wskazuje, jaki środek musi uprzednio zostać wyczerpany. Z przepisu art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a. wynika bowiem, że dopóki stronie przysługuje prawo wniesienia jakiegokolwiek środka zaskarżenia, dopóty wniesienie skargi na ten akt do sądu administracyjnego jako przedwczesne jest niedopuszczalne (por. postanowienie NSA z dnia 18 listopada 2020 r., sygn. akt I FSK 495/20; postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 października 2020 r., sygn. akt II SA/Wa 383/20). Kierując się wskazaną argumentacją, Sąd, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.