IV SAB/Wr 55/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jolanta Sikorska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Masternak-Kubiak Sędzia WSA Wanda Wiatkowska-Ilków Protokolant Krzysztof Caliński po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 10 grudnia 2009 r. sprawy ze skargi K. T. na bezczynność Prezesa Sądu Rejonowego dla Wrocławia-Śródmieścia we W. w sprawie udzielenia informacji publicznej I. zobowiązuje Prezesa Sądu Rejonowego dla W. we W. do rozpatrzenia wniosku skarżącego K. T. z dnia 2 czerwca 2009 r. o udostępnienie informacji publicznej, z wyłączeniem informacji publicznej objętej wnioskiem skarżącego z dnia 9 kwietnia 2009 r., w terminie 14 dni od dnia otrzymania prawomocnego wyroku; II. dalej idącą skargę oddala; III. przyznaje radcy prawnemu Ewie Majewskiej-Machaj kwotę 292,80 (słownie: dwieście dziewięćdziesiąt dwa i 80/100) złotych w tym 22% VAT od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w postępowaniu sądowym; Skarżący K. T., wystąpił w dniu [...] r. do Prezesa Sądu Rejonowego dla W. z wnioskiem o umożliwienie dostępu do informacji publicznej, to jest przesłania przy pomocy poczty elektronicznej skanów oryginalnych (bez przerabiania) podziałów czynności sędziów, przydziału spraw sędziom zaopiniowanych przez Kolegium Sądu Okręgowego we W. oraz zatwierdzonych przez Prezesa Sądu Okręgowego we W. dla sędziów Sądu Rejonowego dla W. 1) Wydziału IV Pracy i Ubezpieczeń Społecznych na rok 2006, 2007, 2008 i 2009, 2) Wydziału IX Cywilnego na rok 2006. Wniósł również o przesłanie skanów oryginalnych (bez przerabiania) podziałów czynności sędziów, przydziału spraw sędziom zaopiniowanych przez Kolegium Sądu Okręgowego we W. oraz zatwierdzonych przez Prezesa Sądu Okręgowego we W. dla sędziów Sądu Rejonowego dla W., zmieniających podział czynności sędziów oraz przydziału spraw sędziom we wskazanych wydziałach i latach. Wniosek ten wpłynął w dniu [...] r. na adres skrzynki pocztowej poczty elektronicznej Prezesa Sądu Rejonowego dla W. Pismem z dnia [...] ., doręczonym skarżącemu w dniu [...] Prezes Sądu Rejonowego dla W., powołując się na art. 64 § 2 k.p.a. wezwał skarżącego jako nadawcę e-maila do usunięcia braków wniosku z dnia 2 czerwca 2009 r. przez jego podpisanie lub opatrzenie bezpiecznym podpisem elektronicznym, zgodnie z art. 63 § 3 i § 3a k.p.a., ewentualnie do złożenia wniosku w zwykłej formie pisemnej – w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania (art. 64 § 2 k.p.a.). W dniu 22 czerwca 2009 r. K. T. złożył do Ministra Sprawiedliwości zażalenie na bezczynność Prezesa Sądu Rejonowego dla W. w przedmiocie udzielenia informacji publicznej zgodnie z wnioskiem z dnia 2 czerwca 2009 r. Zażalenie to zostało przekazane przez Prezesa Sądu Rejonowego dla W. postanowieniem z dnia 30 czerwca 2009 r. Prezesowi Sądu Okręgowego we W.. Pismem z dnia 30 czerwca 2009 r., doręczonym skarżącemu w dniu 13 lipca 2009 r. Prezes Sądu Rejonowego dla W. poinformował skarżącego, że jego wniosek o udzielenie informacji publicznej z dnia 2 czerwca 2009 r., na podstawie art. 64 § 2 k.p.a., został pozostawiony bez rozpoznania, wobec bezskutecznego upływu terminu do usunięcia jego braków formalnych. Skarżący został także pouczony, że od przesłanej informacji nie służy żaden środek zaskarżenia, jednakże skarżący może ponownie złożyć wniosek o udostępnienie informacji publicznej w zwykłej formie pisemnej lub mailem opatrzonym bezpiecznym podpisem. Pismem z dnia 3 sierpnia 2009 r., w odpowiedzi na w/w zażalenie skarżącego z dnia 22 czerwca 2009 r. Prezes Sądu Okręgowego we W. wyjaśnił, że to on jest właściwy do rozpatrzenia w/w zażalenia. W piśmie tym Prezes Sądu Okręgowego we W. podtrzymał stanowisko Prezesa Sądu Rejonowego dla W. dotyczące sposobu załatwienia wniosku skarżącego z dnia [...] uznając tym samym złożone zażalenie za bezzasadne. K. T. złożył następnie zażalenie na bezczynność Prezesa Sądu Okręgowego we W. do Ministra Sprawiedliwości, który postanowieniem z dnia [...]r. nr [...]odrzucił zażalenie jako niedopuszczalne, wskazując, że skarżącemu przysługuje bezpośrednia skarga do sądu administracyjnego. W dniu 24 sierpnia 2009 r. K. T. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na bezczynność Prezesa Sądu Rejonowego dla W. we W. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej objętej wnioskiem z dnia [...] r., domagając się stwierdzenia bezczynności organu i zobowiązania organu do udostępnienia informacji publicznej zgodnie z wnioskiem z dnia [...]r. W uzasadnieniu podał, że Prezes Sądu Rejonowego dla W. pozostaje w bezczynności albowiem nie podjął żadnej czynności przewidzianej prawem, by udzielić informacji publicznej, o którą wnosił skarżący w piśmie z dnia 2 czerwca 2009 r. lub decyzji odmawiającej udzielenie informacji publicznej. Zdaniem skarżącego, Prezes Sądu Rejonowego dla W. błędnie powołuje się na przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego w sprawie złożenia wniosku o udzielenie informacji publicznej z tego względu, że przepisy tego Kodeksu mają zastosowanie jedynie w kwestii dotyczącej odmowy udzielenia informacji publicznej przez organ władzy publicznej w drodze decyzji (art. 16 ust. 2 udip). Samo natomiast złożenie wniosku o udzielenie informacji publicznej oraz udzielenie informacji publicznej są czynnościami materialo-technicznymi, co wynika z wyroku WSA we Wrocławiu z dnia 20.10.2004 r., sygn. IV SA/Wr 505/04. Powołując się na wyrok NSA z dnia 16.03.2009 r., sygn. l OSK 1277/08 skarżący podniósł, że w świetle art. 10 ustawy o dostępie do informacji publicznej, wniosek o udzielenie informacji publicznej może być wystosowany w każdej formie, w tym formie elektronicznej nie zawierającej bezpiecznego podpisu elektronicznego. Powołując się także na stosowne przepisy Konstytucji RP oraz art. 10 Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności skarżący podał, że posiada prawo wyboru drogi otrzymania informacji zgodnie ze swoją wolą. Zdaniem skarżącego, w okolicznościach faktycznych sprawy stwierdzić należy, że Prezes Sądu Rejonowego dla W. – Ś. pozostaje w niniejszej sprawie w bezczynności. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko dotyczące wymogów formalnych wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Ponadto dodał, że wcześniejszym wnioskiem w zwykłej formie pisemnej z dnia 9 kwietnia 2009 r., sprecyzowanym i uzupełnionym (a także podpisanym) w dniu 6 maja 2009 r., K. T. zwrócił się o udzielenie na piśmie informacji publicznej w postaci "zaopiniowanego podziału czynności przez Kolegium Sądu Okręgowego we W. a zatwierdzonego przez Prezesa Sądu Okręgowego we W. dla sędziów Sądu Rejonowego dla W. – Ś.: 1) Wydziału IV Pracy i Ubezpieczeń Społecznych na rok 2008, 2) Wydziału IX Cywilnego na rok 2006, ze zmianami jeśli takie były w trakcie wskazanego roku". Prezes Sądu Rejonowego dla W. we W. udzielił zainteresowanemu informacji publicznej, przesyłając pismo zawierające informację co do zakresu czynności sędziów wskazanych we wniosku, z uwzględnieniem zmian w podziale czynności w ciągu roku, i daty posiedzeń Kolegium Sądu Okręgowego we W., na których podział czynności i jego zmiany były zatwierdzane, bądź ustalane. Odnosząc się do przedstawionej w skardze argumentacji, Prezes Sądu Rejonowego dla W. we W. podał, że nie podziela stanowiska skarżącego dotyczącego braku możliwości stosowania przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego do postępowania uregulowanego w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Podał, że o ile można przyznać rację skarżącemu, że udzielenie informacji publicznej jest czynnością materialno - techniczną organu administrującego, a do odmowy udzielenia informacji publicznej przez organ władzy publicznej w drodze decyzji mają zastosowanie przepisy kodeksu postępowania administracyjnego, to jednak, zdaniem organu, skarżący błędnie interpretuje przepis art. 16 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Przepis ten bowiem, w ocenie organu, nie wyłącza uprawnienia - a zarazem obowiązku organu administrującego - stosowania reguł postępowania administracyjnego do postępowania wszczętego na skutek wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Organ wywiódł dalej, że wprawdzie art. 16 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej stanowi, że przepisy k.p.a. stosuje się do decyzji, o których mowa w ust. 1 tego artykułu, jednakże niewątpliwie celowym jest odwołanie do art. 63 § 3a k.p.a. dla ustalenia warunków formalnych składanego drogą elektroniczną wniosku o udzielenie informacji publicznej. Powołując się na wyrok WSA w Gdańsku z dnia 21 listopada 2007 r., II SAB/Gd 25/07 organ podniósł, że wniosek taki w żadnym razie nie jest czynnością materialno-techniczną strony, lecz pismem wszczynającym postępowanie administracyjne w przedmiocie udzielenia bądź odmowy udzielenia informacji publicznej. Do postępowania tego stosuje się przepisy proceduralne zawarte w ustawie o dostępie do informacji publicznej, a w zakresie nieuregulowanym - przepisy kodeksu postępowania administracyjnego. Mając powyższe na względzie organ zauważył, że pogląd wyrażony w powyższym wyroku WSA w G. odmiennie wykłada podnoszoną przez skarżącego kwestię opartą na powołanym przez niego orzeczeniu NSA, co daje podstawy do przyjęcia, że regulacja ta nie jest jednolicie postrzegana, a także jej wykładnia nie jest jednolita wobec jej zbytniej ogólności. Prezes Sądu Rejonowego dla W. we W. nie podzielił argumentacji zawartej w powołanym przez skarżącego orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 marca 2009 r., sygn. I OSK 1277/08, że wniosek wysłany drogą elektroniczną spełnia wymogi pisemności, choćby nie był podpisany. Przyznał, że przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej wysoce odformalizowują wnioski składane na jej podstawie, nie jest jednak możliwe, zdaniem organu, ominięcie wymogu złożenia wniosku pisemnie lub ustnie, tj. do protokołu organu administrującego. Wyraził pogląd, że wniosek, rozumiany jako prośba skierowana do odpowiednich władz dotycząca załatwienia jakiejś sprawy, nie może pozostać niepodpisany - wówczas bowiem przestaje być wnioskiem, a staje się zadrukowaną kartką papieru. Podkreślił, że zarówno wykładnia przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej, jak i zakres stosowania do niej przepisów k.p.a. jest niejednolita, co wynika z rozbieżnych stanowisk orzecznictwa administracyjnego. Zwrócił także uwagę, że i sam skarżący nie jest konsekwentny co do wyrażonego poglądu, bowiem w uzasadnieniu skargi powołuje się na przepisy k.p.a., zaś za podstawę zażalenia na bezczynność organu wskazał między innymi przepis art. 37 § 2 k.p.a. W uzasadnieniu skargi skarżący powołał się również na art. 10 Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności. Organ podniósł, że gdyby nawet uznać, że przepis ten ma zastosowanie w niniejszej sprawie, to jest on w porządku prawnym Rzeczypospolitej przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej. Wyjaśnił, że Prezes Sądu Rejonowego dla W. nie odmawia skarżącemu prawa do dostępu do informacji publicznej, o czym świadczą udzielone już odpowiedzi na wnioski strony i zawarte w nich pouczenia, a jedynie wymaga, by wniosek o udzielenie informacji publicznej był zgodny z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Prezes Sądu Rejonowego dla W. we W. stoi na stanowisku, że w niniejszej sprawie nie doszło do bezczynności organu. Powołując się na okoliczności faktyczne sprawy podał, że w związku ze złożonym przez skarżącego drogą elektroniczną wnioskiem z dnia 2 czerwca 2009 r., podjął czynności, które uznał za konieczne i prawidłowe, wyrażając przy tym pogląd, że wezwanie do usunięcia braków wniosku zwalnia organ od zarzutu bezczynności. Zdaniem organu, nie ulega wątpliwości, że wniosek o udostępnienie informacji publicznej wniesiony w formie dokumentu elektronicznego wszczyna postępowanie w sprawie, mimo że nie został opatrzony bezpiecznym podpisem elektronicznym, jednak brak właściwego podpisu stanowi brak formalny wniosku, podlegający uzupełnieniu na żądanie organu. Jednocześnie zwrócił uwagę, że K. T. otrzymał już informację publiczną obejmującą podział czynności sędziów Sądu Rejonowego dla W. we W.: 1) Wydziału IV Pracy i Ubezpieczeń Społecznych na rok 2008, 2) Wydziału IX Cywilnego na rok 2006, ze zmianami jeśli takie były w trakcie wskazanego roku, zgodnie z wnioskiem z dnia 9 kwietnia 2009 r., sprecyzowanym i uzupełnionym w dniu 6 maja 2009 r. Podał, że wniosek K. T. z dnia 2 czerwca 2009 r. obejmował natomiast żądanie "przesłania przy pomocy poczty elektronicznej skanów oryginalnych (bez przerabiania) podziałów czynności sędziów, przydziału spraw sędziom zaopiniowanych przez Prezesa Sądu Okręgowego we W. dla sędziów Sądu Rejonowego dla W. : 1) Wydziału IV Pracy i Ubezpieczeń Społecznych na rok 2006, 2007, 2008 i 2009 2) Wydziału IX Cywilnego na rok 2006" oraz "przesłania skanów oryginalnych (bez przerabiania) podziałów czynności sędziów, przydziału spraw sędziom zaopiniowanych przez Kolegium Sądu Okręgowego we W. oraz zatwierdzonych przez Prezesa Sądu Okręgowego we W. dla sędziów Sądu Rejonowego dla W. – Ś., zmieniających podział czynności sędziów oraz przydziału spraw sędziom we wskazanych wydziałach i latach". Niezrozumiałym zdaniem organu jest w tej sytuacji wystąpienie przez skarżącego z ponownym żądaniem w tym samym zakresie merytorycznym. Organ podkreślił, ze informacja udzielona przez Prezesa Sądu Rejonowego dla W. – Ś. w zakresie podziału czynności sędziów tego Sądu - Wydziału IV Pracy i Ubezpieczeń Społecznych na rok 2008 i Wydziału IX Cywilnego na rok 2006, spełniała wszystkie wymogi określone w ustawie o dostępie do informacji publicznej. W szczególności oznaczono ją danymi określającymi podmiot udostępniający informację, danymi określającymi tożsamość osoby, która wytworzyła informację lub odpowiada za treść informacji, danymi określającymi tożsamość osoby, która udostępniła informację, oraz datą udostępnienia (art. 12 ust. 1 ustawy). Przywołując przepis art. 14 ustawy o dostępie do informacji publicznej organ podał, że w przepisie tym mowa jest o sposobie i formie udostępniania informacji, nie zaś o sposobie jej przetworzenia. Jednocześnie wskazał, że na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej K.T. ma uprawnienie do wglądu do dokumentów urzędowych, które jednakże nie obejmuje uprawnienia do żądania skanów tych dokumentów. Prezes Sądu Rejonowego dla W. – Ś. dodał, że gotów jest udostępnić K. T. informację publiczną w zakresie podziału czynności sędziów tamt. Sądu, nie obejmującym informacji już udzielonej, niezwłocznie po otrzymaniu wniosku, który nie będzie zawierał braków uniemożliwiających nadanie sprawie dalszego biegu. Zaznaczył jednak, że w razie ewentualnej konieczności wydania decyzji odmawiającej udzielenia informacji, decyzja taka wydana na skutek wniosku nieopatrzonego podpisem, wydana będzie z rażącym naruszeniem prawa, co skutkować będzie jej nieważnością (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 16 kwietnia 2007 r., V SA/Wa 1388/06). Niezrozumiałą dla organu jest przy tym postawa strony, która w toku postępowania, w odpowiedzi na wezwanie organu zachowała postawę bierną, wykazując aktywność jedynie podczas składania zażaleń i skarg. Organ podkreślił, że składając poprzedni - pierwotny wniosek, strona uczyniła to w wymaganej formie (zwykłe pismo) z podpisem. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Stosownie o art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., skarga na bezczynność organu administracji przysługuje w sprawach, w których są wydawane decyzje i postanowienia (art. 3 § 2 pkt 1 - 3 p.p.s.a.) oraz w tych sprawach, w których mogą być wydawane akty (inne niż decyzje i postanowienia) lub podejmowane czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.). W takich sprawach skargę na bezczynność można wnieść skutecznie, jeżeli organ administracji nie załatwia sprawy w terminie określonym bądź to w przepisach art. 35 - 36 k.p.a., bądź w terminie wynikającym z innej ustawy regulującej sposób postępowania organów administracji. Aby można było mówić o bezczynności organu należy jednak przede wszystkim stwierdzić, że ciąży na nim wynikający z przepisów prawa obowiązek wszczęcia postępowania i podjęcia w nim stosownego rozstrzygnięcia (stosownej czynności), a dopiero później, że obowiązku tego, w nakazanym prawem terminie, nie wypełnia. Odnosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy zauważyć należy, że będąca podstawą rozstrzygnięcia sprawy ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępnie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.), zwana dalej u.d.i.p., stanowiąc generalną zasadę udostępnienia informacji publicznej, przewiduje jednocześnie różne sposoby udostępniania wymienione w art. 7 ust. 1 u.d.i.p. Jednym z nich jest udostępnianie informacji publicznej na wniosek (art. 10 u.d.i.p.). Wniosek taki nie tylko wszczyna postępowanie w sprawie udostępnienia informacji publicznej, ale też określa krąg podmiotów biorących w nim udział. Wystąpienie z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej do określonego podmiotu przesądza o tym, że w odniesieniu do tego podmiotu należy czynić rozważania, czy jest on, w świetle przepisów u.d.i.p., zobowiązany do udzielania informacji publicznej oraz czy w wyznaczonych w/w ustawą terminach podejmuje stosowne czynności (udostępnienie, odmowa udostępnienia), których brak jest jednoznaczny z bezczynnością. Podkreślić jednak należy, że postępowanie w sprawie udostępnienia informacji publicznej nie toczy się - poza wyjątkiem wskazanym w art. 16 ust. 1 w związku z art. 14 ust. 2 u.d.i.p. oraz wynikającym z regulacji art. 15 ust. 2 u.d.i.p. - w trybie unormowanym w Kodeksie postępowania administracyjnego (por. wyrok NSA z dnia 24.05.2006 r., sygn. akt I OSK 601/05, Lex nr 236545 oraz wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 06.12.2007 r., sygn. II SAB/Bd 19/07, Lex nr 505422). Z tych względów skarga na bezczynność organu w przedmiocie informacji publicznej nie musi być poprzedzona żadnym środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej. Z tych względów także do wniosku o udostępnienie informacji publicznej nie mają zastosowania przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Oznacza to, że za wniosek o udostępnienie informacji publicznej uznać należy również przesłanie zapytania pocztą elektroniczną i to nawet, gdy do wniosek taki nie będzie opatrzony bezpiecznym podpisem elektronicznym, o jakim mowa w art. 63 § 3a k.p.a. Pogląd taki wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 16.03.2009 r., sygn. I OSK 1277/08, na który powołuje się skarżący w skardze. W wyroku tym Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że w ustawie o dostępie do informacji publicznej brak jest jakichkolwiek wymogów formalnych wniosku (poza utrwaleniem go w formie pisemnej). Wniosek o udzielenie informacji publicznej może przybrać każdą formę, o ile wynika z niego w sposób jasny, co jest przedmiotem wniosku. Wniosek taki wszczyna postępowanie w sprawie. Argumentem przemawiającym za dopuszczalnością także i takiej formy wniosku jest zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego wynikający z przepisów ustawy brak konieczności pełnego zidentyfikowania wnioskodawcy. Trafnie zauważa w odpowiedzi na skargę pełnomocnik organu, że orzecznictwo administracyjne nie jest w tym zakresie jednolite. Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela w pełni pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego zaprezentowany w w/w wyroku z dnia 16.03.2009 r., sygn. I OSK 1277/08 odnośnie wymogów formalnych wniosku o udostępnienie informacji publicznej. W tej sytuacji za nietrafne uznać należy stanowisko organu zawarte w piśmie z dnia 30 czerwca 2009 r. co do pozostawienia wniosku skarżącego z dnia 2 czerwca 2009 r. bez rozpoznania z powodu nieusunięcia braku formalnego owego wniosku w postaci bezpiecznego podpisu elektronicznego. Zważywszy przedmiot żądania wniosku skarżącego z dnia 2 czerwca 2009 r. wszczynającego postępowanie w sprawie udostępnienia informacji oraz podmiot, do którego wniosek ten został skierowany, uznać należy, że do jego rozstrzygnięcia ma zastosowanie ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępnie do informacji publicznej. Ustawa ta kształtuje prawo do informacji w takim zakresie, w jakim dotyczy organów władzy publicznej w szerokim rozumieniu tego pojęcia. Pojęcie informacji publicznej ustawodawca określił w art. 1 ust. 1 i art. 6 ustawy. W ich świetle informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 ustawy. Ponieważ sformułowania te nie są zbyt jasne, należy przy ich wykładni kierować się art. 61 Konstytucji RP, zgodnie z którym prawo do informacji jest publicznym prawem obywatela, realizowanym na zasadach skonkretyzowanych w ustawie o dostępie do informacji publicznej. Uwzględniając wszystkie te aspekty można zatem uznać, że informacją publiczną będzie każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Informacja publiczna dotyczy sfery faktów. Jest nią treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej, treść wystąpień i ocen przez nie dokonywanych, niezależnie do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Informację publiczną stanowi więc treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej, związanych z organem bądź w jakikolwiek sposób dotyczących organu, bez względu na to, co jest ich przedmiotem. Są nią zarówno treści dokumentów bezpośrednio wytworzonych przez organ, jak i te, których organ używa przy realizacji przewidzianych prawem zadań (także te, które tylko w części dotyczą organu), nawet gdy nie pochodzą wprost od niego. Art. 10 ust. 1 Konstytucji RP wśród władz publicznych wyróżnia władzę ustawodawczą, wykonawczą i sądowniczą. Władza ta jest sprawowana przez podmioty wymienione w ust. 2 tego przepisu, tj.: Sejm, Senat, Prezydenta RP i Radę Ministrów oraz sądy i trybunały. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy uznać należy, że informacja, której udostępnienia domagał się skarżący wnioskiem z dnia 2 czerwca 2009 r. złożonym w formie elektronicznej jest informacją publiczną w rozumieniu u.d.i.p., a organ, do którego wniosek został skierowany jest podmiotem zobowiązanym do jej udostępnienia. Wniosek ten został złożony skutecznie a dla jego skuteczności nie jest konieczne opatrzenie go bezpiecznym podpisem elektronicznym, o jakim mowa w art. 63 § 3a k.p.a. albowiem przepis ten nie ma zastosowania do wniosku składanego w trybie u.d.i.p. Z niekwestionowanych okoliczności faktycznych sprawy wynika, że wniosek z dnia 2 czerwca 2009 r. wpłynął na adres skrzynki pocztowej poczty elektronicznej organu w dniu 2 czerwca 2009 r. i nie został załatwiony w terminach określonych w art. 13 u.d.i.p., co czyni zasadną skargę na bezczynność organu. Zważyć jednak należy, co trafnie zauważa w odpowiedzi na skargę pełnomocnik organu, że jak wynika z akt sprawy, skarżący zwracał się już do tego samego organu z podobnym wnioskiem z dnia 9 kwietnia 2009 r., którego zakres częściowo pokrywa się z wnioskiem złożonym w niniejszej sprawie, tytle tylko, że wniosek wszczynający postępowanie w niniejszej sprawie jest ma szerszy zakres. Z akt sprawy administracyjnej wynika również, że skarżący otrzymał w piśmie Prezesa Sądu Rejonowego dla W. – Ś. we W. z dnia 15 maja 2009 r. żądaną wnioskiem z dnia 9 kwietnia 2009 r. informację publiczną będącą częściowo tożsamą w swej treści z informacją, której domaga się wnioskiem złożonym w niniejszej sprawie z dnia 2 czerwca 2009 r. W tej części zatem skargę jego uznać należało za niezasadną. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 149 p.p.s.a. zobowiązał Prezesa Sądu Rejonowego dla W. – Ś. we W. do rozpatrzenia wniosku skarżącego z dnia 2 czerwca 2009 r. o udostępnienie informacji publicznej, z wyłączeniem jednak informacji publicznej objętej wnioskiem z dnia 9 kwietnia 2009 r., skoro wniosek z dnia 2 czerwca 2009 r. pokrywa się w swej treści z wnioskiem z dnia 9 kwietnia 2009 r., na który organ udzielił informacji (pkt I wyroku). W pkt II wyroku Sąd na podst. art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę w części, w jakiej żądana informacja będąca powtórzeniem wniosku skarżącego z dnia 9 kwietnia 2009 r. została już skarżącemu udostępniona, uznając, że organ nie pozostaje w tym zakresie w bezczynności i nie pozostawał w bezczynności także w dniu złożenia skargi. . O koszach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu w postępowaniu sądowym orzeczono na podstawie § 14 ust. 2 pkt 1) c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).