IV SAB/Wr 699/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ireneusz Dukiel (sprawozdawca), Sędziowie: Sędzia WSA Bogumiła Kalinowska, Sędzia NSA Mirosława Rozbicka-Ostrowska, po rozpoznaniu w Wydziale IV na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 9 grudnia 2021 r. sprawy ze skargi A. V. na bezczynność Wojewody D. w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy i pracę I. zobowiązuje Wojewodę D. do załatwienia sprawy w terminie 30 dni od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; II. stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności w sprawie, która ma miejsce z rażącym naruszeniem prawa; III. przyznaje od Wojewody D. na rzecz skarżącej sumę pieniężną w kwocie 1.600 (słownie: tysiąc sześćset) złotych; IV. wymierza Wojewodzie D. grzywnę w wysokości 500 (pięćset) złotych; V. oddala dalej idącą skargę; VI. zasądza od Wojewody D. na rzecz skarżącej kwotę 597,00 (słownie: pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. A. V. (dalej zwana stroną lub skarżącą) w skardze do tut. Sądu zarzucił Wojewodzie D. (dalej zwany Wojewodą lub organem) bezczynność w sprawie z wniosku o udzielenie cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy i pracę domagając się: stwierdzenia, że organ dopuścił się bezczynności, która miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, zobowiązania organu do wydania decyzji w sprawie, przyznania od organu na rzecz strony kwoty 15.000 zł na podstawie art. 149 § 2 w zw. z art. 154 § 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325, dalej jako u.p.p.s.a.), skierowania sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym oraz zasądzenia od organu na rzecz skarżącej zwrotu kosztów, w tym kosztów zastępstwa procesowego i opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżącej podniósł, iż strona przez blisko 9 miesięcy od złożenia wniosku nie otrzymywała żadnych informacji od organu, dlatego też w dniu 22 czerwca 2020 r. wystosowano ponaglenie na przewlekłe prowadzenie sprawy i bezczynność organu, a w dniu 25 czerwca 2020 r. złożono skargę na przewlekłe prowadzenie sprawy, a w odpowiedzi pełnomocnik strony odebrał jedynie informację o przekazaniu ponaglenia. Następnie przez kolejne 6 miesięcy organ nie wykonał żadnej czynności, co strony "specjalnie nie dziwiło, patrząc na wcześniejsze zachowanie organu". Pełnomocnik strony podniósł, iż następnie po łącznie 16 miesiącach organ pozostawił wniosek strony bez rozpoznania, a powodem było rzekome nieuzupełnienie braków formalnych przez stronę. W tym kontekście podkreślono, że strona nie uzupełniła braków z wyłącznej winy organu, ponieważ nie dostała wezwania, które ja do tego zobowiązywało. Dodano także, że od 3 miesięcy organ nie ustosunkował się do wniosku o przywrócenie terminu i umożliwienie uzupełnienia braków. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, wskazując w pierwszej kolejności, że sposób prowadzenia sprawy nie wynika ze złej woli pracowników Wydziału Spraw Obywatelskich i Cudzoziemców, ale jest skutkiem ogromnej ilości składanych wniosków, koniecznością równoczesnego procedowania w wielu różnych sprawach oraz odpływem pracowników merytorycznych prowadzących postępowania i brakiem możliwości szybkiego uzupełnienia niedoborów kadrowych. Zdaniem organu w niniejszym stanie faktycznym brak podstaw do uznania, iż miała miejsce bezczynność z rażącym naruszeniem prawa. Wojewoda twierdził także, iż w jego ocenie wniosek o przyznanie skarżącemu sumy pieniężnej jest nieuzasadniony i powinien być oddalony, gdyż zasądzenie sumy pieniężnej winno być zastrzeżone jedynie dla wyjątkowych indywidualnych przypadków, uzasadnionych szczególnymi, drastycznymi i ewidentnie zawinionymi uchybieniami zasad efektywnego i terminowego działania organu w załatwianiu sprawy. Wojewoda nie odniósł się w odpowiedzi na skargę do zarzutu pełnomocnika, że odebrana przez niego koperta w dniu 15 lipca 2020 r. nie zawierała wezwania do uzupełnienia braków formalnych, a jedynie potwierdzenie przekazania ponaglenia do organu II instancji, a tym samym strona w ogóle nie była poinformowana o konieczności uzupełnienia braków formalnych, przez co to organ popełnił błąd i jest odpowiedzialny za to, że strona nie była powiadomiona. Jak wynika z akt administracyjnych sprawy w dniu 26 września 2019 r. do organu wpłynął wniosek strony o udzielenie cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy i pracę. Strona pismem z dnia 22 czerwca 2020 r. złożyła ponaglenie kierowane do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców. W dniu 25 czerwca 2020 r. do organu wpłynęła także skarga na przewlekłe prowadzenie postępowania, która po przekazaniu do tut. Sądu została rozpoznana wyrokiem z dnia 11 grudnia 2020 r., sygn. akt III SAB/Wr 1007/20. W przedmiotowym wyroku stwierdzono, że Wojewoda dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania z wniosku strony z dnia 26 września 2019 r., zobowiązano organ do rozpoznania tego wniosku w terminie 30 dni od dnia otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy oraz stwierdzono, że przewlekłe prowadzenie postępowania nie miało miejsca z rażącym naruszeniem prawa (odpis wyroku doręczono organowi w dniu 24 grudnia 2020 r., zaś akta administracyjne sprawy wraz z odpisem prawomocnego wyroku w dniu 14 kwietnia 2021 r.) Pismem z dnia 7 lipca 2020 r. organ wezwał stronę do osobistego stawiennictwa w dniu 4 sierpnia 2020 r. oraz zobowiązał do przedstawienia w terminie 30 dni ważnego dokumentu podróży, a także dostarczenie oryginału dowodu uiszczenia opłaty skarbowej w wysokości 440 zł, jak też poinformował o obowiązku złożenia odcisków linii papilarnych. Pismem z tego samego dnia organ przekazał ponaglenie kierowane do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców, uwzględnione postanowieniem z dnia 17 sierpnia 2020 r., w którym wyznaczono organowi termin rozpatrzenia wniosku do dnia 16 grudnia 2020 r. W dniu 11 stycznia 2021 r. organ wydał zawiadomienie o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku strony z dnia 26 września 2019 r. powołując się na fakt, że strona nie uzupełniła braków formalnych wniosku w wyznaczonym terminie (pismo odebrane przez pełnomocnika strony wedle jego oświadczenia w dniu 19 stycznia 2021 r.). Pełnomocnik strony pismem z dnia 19 stycznia 2021 r. zwrócił się o wyznaczenie terminu umożliwiającego osobiste stawiennictwo i przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych, po czym powtórzył te żądania w piśmie z dnia 1 kwietnia 2021 r., które wpłynęło do organu w dniu 2 kwietnia 2021 r., podnosząc, że zawiadomienie o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania zostało wydane z naruszeniem procedury, gdyż strona nie otrzymała stosownego wezwania, ponieważ w kopercie, w której zdaniem organu powinno być wezwanie, znajdowało się jedynie pismo informujące o przekazaniu ponaglenia do organu II instancji. W dniu 16 kwietnia 2021 r. do organu wpłynęła skarga strony z dnia 14 kwietnia 2021 r. na bezczynność organu. Pismem z dnia 6 maja 2021 r., które wpłynęło do organu w dniu 10 maja 2021 r., pełnomocnik strony wezwał do wykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu oraz wniósł o pilne rozpoczęcie opiniowania wniosku i wyznaczenie stronie daty złożenia odcisków linii papilarnych. Skarga strony na bezczynność organu wpłynęła do tut. Sądu w dniu 23 czerwca 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga na bezczynność organu jest uzasadniona. Podstawą prawną skargi jest art. 3 § 2 pkt 8 u.p.p.s.a., z którego wynika, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania kończącego się wydaniem decyzji administracyjnej. Sąd rozpoznał sprawę na posiedzeniu niejawnym, w postępowaniu uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 4 u.p.p.s.a. Pojęcie "bezczynności organu" zdefiniowane zostało w art. 37 § 1 pkt 2 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. jedn.: Dz.U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm., dalej jako k.p.a.), w którym wskazano, że "bezczynność" wystąpi wówczas, gdy "nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1". Zgodnie z art. 35 § 2 i § 3 k.p.a., niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania. Stosownie zaś do art. 36 § 1 k.p.a., o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki, wskazując nowy termin załatwienia sprawy oraz pouczając o prawie do wniesienia ponaglenia. Wskazać należy, że stosując art. 149 § 1 pkt 1 - 3 u.p.p.s.a. a contrario, sąd może oddalić skargę na bezczynność postępowania jedynie w przypadku stwierdzenia, że na dzień wniesienia skargi organ administracji nie pozostawał w bezczynności (por. wyroki WSA we Wrocławiu z dnia 22 maja 2019 r., sygn. akt IV SAB/Wr 51/19, i WSA w Szczecinie z dnia 10 maja 2019 r. sygn. akt II SAB/Sz 13/19 – dostępne w centralnej bazie orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl, podobnie jak i pozostałe orzeczenia sądów administracyjnych powołane w niniejszym uzasadnieniu) orzeczenie dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, dalej CBOSA). Taka wykładnia jest niewątpliwie następstwem założenia, że skarga na bezczynność ma na celu przede wszystkim zdyscyplinowanie organów administracji do załatwienia sprawy w przewidzianej prawem formie. W konsekwencji sąd będzie zobowiązany oddalić skargę wówczas, gdy została rozpoznana (załatwiona) jeszcze przez wniesieniem skargi, ponieważ celem stwierdzenia bezczynności jest przede wszystkim wymuszenie na organie administracji załatwienia sprawy (por. wyrok NSA z dnia 26 kwietnia 2019 r., sygn. akt I OSK 1795/17). Wskazać przy tym należy, że przez załatwienie sprawy należy rozumieć wydanie decyzji rozstrzygającej sprawę do istoty, albo w inny sposób kończącej sprawę w danej instancji. Załatwienie sprawy może polegać także na pozostawieniu podania bez rozpoznania (art. 64 § 2 k.p.a.). Czynność taka, jak wynika z uchwały siedmiu sędziów NSA z dnia 3 września 2013 r., sygn. akt I OPS 2/13, podlega kontroli w ramach skargi na bezczynność. Zgodnie z uzasadnieniem powyższej uchwały, w przypadku skargi na bezczynność organu przedmiotem kontroli sądowej nie jest określony akt lub czynność organu administracji publicznej, spośród wymienionych w przepisach art. 3 § 2 pkt 1 – 4a u.p.p.s.a., lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Prowadzi to do wniosku, że organ prowadzący postępowanie, który pozostawia podanie bez rozpoznania z naruszeniem obowiązujących przepisów prawa (mimo że nie zaszły przesłanki wskazane w art. 64 § 2 k.p.a.), pozostaje w bezczynności, ponieważ bezzasadnie uchyla się od rozpoznania sprawy i wydania decyzji. Również w literaturze przedmiotu dominuje pogląd, że środkiem zaskarżenia zapewniającym obronę przed bezprawnym nadużywaniem instytucji usunięcia braków podania jest skarga na bezczynność organu (por. np. B. Adamiak [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2012, s. 311; G. Łaszczyca [w:] G. Łaszczyca, Cz. Martysz, A. Matan, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, t. I, Warszawa 2013, s. 626; P. Przybysz, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2006, s. 177-178; A. Wróbel [w:] M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz Lex, Warszawa 2011, s. 452). Nie ulega również wątpliwości, że pozostawienie podania (wniosku) bez rozpoznania w trybie art. 64 § 2 k.p.a. następuje w drodze czynności materialno-technicznej, o podjęciu której należy powiadomić wnoszącego podanie na piśmie. Zatem w ramach obecnie rozpoznawanej skargi zadaniem Sądu jest ocena, czy w okolicznościach faktycznych sprawy organ administracji zasadni pozostawił bez rozpoznania wniosek skarżącej, a w konsekwencji, czy na moment rozpoznawania skargi organ ten był czy też nie był bezczynny. Badając pod tym kątem sprawę, Sąd doszedł do przekonania, że postępowanie organu administracji polegające na pozostawieniu wniosku bez rozpoznania było nieprawidłowe. Zgodnie z treścią art. 64 § 2 w zw. z art. 54 k.p.a., jeżeli podanie nie spełnia innych wymagań ustalonych w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w wyznaczonym terminie, nie krótszym niż siedem dni, z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania. Jak już wyżej wskazano, organ wezwał skarżącą pismem z dnia 7 lipca 2020 r. do osobistego stawiennictwa w dniu 4 sierpnia 2020 r. oraz do uzupełnienia wskazanego braku wniosku poprzez przedstawienie ważnego dokumentu podróży, a także dostarczenie oryginału dowodu uiszczenia opłaty skarbowej w wysokości 440 zł, jak też poinformował stronę o obowiązku złożenia odcisków linii papilarnych. Przesyłka zawierająca wskazane wezwanie miała zostać przesłana na adres pełnomocnika strony i odebrana w dniu 14 sierpnia 2020 r. Tymczasem w aktach administracyjnych sprawy znajduje się druk potwierdzenia odbioru przesyłki nr [...], adresowanej do pełnomocnika strony, z którego wynika, że przedmiotowa przesyłka, na której ręcznie sporządzono dopisek "V. A. BF + pismo os. staw. + Rodo + odp. na pon. 07/07/2020", została odebrana w dniu 15 lipca 2020 r. przez pełnomocnika adresata, który podpisał ją jako "J. W.". Pełnomocnik strony już w dniu odebrania zawiadomienia o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania zwrócił się z wnioskiem o wyznaczenie terminu umożliwiającego osobiste stawiennictwo i przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych, po czym powtórzył te żądania w piśmie z dnia 1 kwietnia 2021 r., które wpłynęło do organu w dniu 2 kwietnia 2021 r., podnosząc, że zawiadomienie o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania zostało wydane z naruszeniem procedury, gdyż strona nie otrzymała stosownego wezwania, ponieważ w kopercie, w której zdaniem organu powinno być wezwanie, znajdowało się jedynie pismo informujące o przekazaniu ponaglenia do organu II instancji. Organ na żaden z tych wniosków nie zareagował w trybie procesowym czy administracyjnym, ani też nie odniósł się do stawianych w tym względzie zarzutów w odpowiedzi na skargę. W tej sytuacji Sąd uznał, że w przedmiotowej sprawie brak jest wystarczających dowodów do przyjęcia, że organ skutecznie doręczył pełnomocnikowi strony pismo z dnia 7 lipca 2020 r., tym bardziej, że z dołączonego do akt sprawy druku potwierdzenia odbioru przesyłki nie wynika, po pierwsze- aby do doręczenia miało dojść w dniu 14 sierpnia 2020 r. (wyraźnie podano inną datę, a mianowicie 15 lipca 2020 r.), a po drugie- aby w skład rzeczonej przesyłki wchodziło także pismo z dnia 7 lipca 2020 r. o wezwaniu do osobistego stawiennictwa strony i uzupełnieniu braków wniosku, skoro wykaz zawartości tej przesyłki został sporządzony pismem ręcznym, w odróżnieniu od pozostałych adnotacji dokonanych pismem komputerowym. Brak zaprzeczenia powyższym okolicznościom przez organ i brak podjęcia polemiki w powyższej kwestii Sąd potraktował jako uprawdopodobnienie wersji przedstawionej przez pełnomocnika strony. Wobec powyższego Sąd doszedł do przekonania, że pozostawienie wniosku bez rozpoznania było nieprawidłowe, skoro w istocie pełnomocnik strony nie otrzymał wezwania do osobistego stawiennictwa strony i stosownego uzupełnienia braków wniosku, co w konsekwencji pozwala przyjąć, że bez wątpienia Wojewoda pozostawał w sprawie bezczynny, naruszając w sposób niedopuszczalny zasady i terminy określone w art. 35 k.p.a. Sąd zobowiązał Wojewodę do załatwienia sprawy w terminie 30 dni od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, zgodnie z art. 149 § 1 pkt 1 u.p.p.s.a. (pkt I sentencji wyroku). W tej sytuacji wnioskować należy również, iż organ przez znaczącą część trwania tego postępowania był bezczynny, przekraczając przy tym znacznie terminy załatwienia sprawy wyznaczone w art. 35 § 3 k.p.a., nawet dla spraw szczególnie skomplikowanych. Jednocześnie akta sprawy nie dają podstawy do stwierdzenia, że do tak znaczącej zwłoki przyczyniła się wyłącznie strona, gdyż to w istocie jej aktywność (ponaglenie i skargi do sądu) uruchomiła na pewien okres działalność organu. "Rażące" naruszenie prawa jest kwalifikowaną postacią naruszenia prawa. Orzeczenie o kwalifikowanej formie bezczynności winno być zarezerwowane dla sytuacji szczególnych, oczywistych i niedających się w żaden sposób usprawiedliwić. Jednakże w celu ustalenia, czy naruszenie prawa jest rażące, należy uwzględnić nie tylko proste zestawienie terminów rozpoczęcia postępowania i jego zakończenia, lecz także wziąć pod uwagę skalę czynności materialnoprawnych, jakie powinien podjąć organ, dążąc do merytorycznego rozstrzygnięcia konkretnej sprawy. Samo przekroczenie przez podmiot zobowiązany ustawowych obowiązków, czyli także terminów załatwienia sprawy, musi być szczególnie znaczące i niezaprzeczalne, a rażące opóźnienie w podejmowanych czynnościach musi być pozbawione racjonalnego uzasadnienia (zob. wyrok NSA z dnia 17 maja 2019 r., sygn. akt I OSK 2171/17). Braki kadrowe oraz duży wpływ spraw do organu wymagających ich załatwienia w drodze decyzji administracyjnej nie stanowią usprawiedliwionego uzasadnia zwłoki w rozpoznaniu sprawy administracyjnej. Okoliczności te wiążą się z niedochowaniem przez organ należytej staranności w zabezpieczeniu dostatecznej obsady kadrowej zapewniającej terminowe załatwianie spraw administracyjnych i odpowiedniego zorganizowania postępowania administracyjnego, obejmującego również egzekwowanie od pracowników obowiązków w takim okresie, aby wydanie decyzji kończącej postępowanie prowadzone przez organ nastąpiło w rozsądnym terminie (podobnie wyrok NSA z 25 lipca 2019 r., sygn. akt II OSK 1233/19). Znane Sądowi z urzędu obiektywne trudności związane ze znacznym zwiększeniem ilości wniosków cudzoziemców o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę nie są okolicznościami, które mogłyby uzasadniać znaczne zaniedbania organizacyjne organu paraliżujące jego pracę, gdyż te niekorzystne symptomy występują od wielu lat, a zatem też jest już wystarczający czas, by stworzyć warunki niezbędne do rozpatrywania wniosków w rozsądnym terminie. Dlatego też podnoszona obecnie argumentacja organu nie może stanowić racjonalnego usprawiedliwienia dla sytuacji znacznych opóźnień w rozpatrywaniu wniosków. Wielomiesięcznego opóźnienia w rozpoznaniu sprawy nie usprawiedliwia również trwający obecnie w kraju stan epidemii wywołany wirusem COVID-19. W świetle zaistniałych w sprawie okoliczności Sąd stwierdził, iż organ dopuścił się bezczynności w sprawie, która ma miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1 pkt 3 u.p.p.s.a.), co orzeczono w pkt II sentencji wyroku. Na wniosek skarżącej, zgodnie z przyznaną prawem kompetencją (art. 149 § 2 u.p.p.s.a.), ale nie będąc związany wysokością żądania skargi (art. 134 § 1 u.p.p.s.a.), Sąd przyznał jej sumę pieniężną w kwocie 1.600 zł. W ocenie Sąd kwota ta będzie adekwatna w kontekście zaistniałych w sprawie okoliczności (opisanej wcześniej postawy organu wobec strony postępowania administracyjnego), jak i trudności, z jakimi skarżąca musi zmagać się nie posiadając stosownego zezwolenia na pobyt czasowy i pracę na terytorium RP. Należy również zwrócić uwagę, że mimo stwierdzonej bezczynności organu skarżąca mogła w tym czasie legalnie przebywać na terytorium Polski (stempel w paszporcie), co było zasadniczym celem złożonego wniosku o zezwolenie na pobyt czasowy i pracę. Z przedstawionych wyżej względów, Sąd - zgodnie z art. 149 § 2 u.p.p.s.a. - orzekł jak w pkt III sentencji wyroku, oddalając dalej idące żądanie przyznania sumy pieniężnej w kwocie 15.000 zł (pkt V sentencji wyroku). W przekonaniu Sądu zasądzona kwota nie stanowi wystarczającej sankcji dla organu za wadliwe zorganizowanie i prowadzenie postępowania. W niniejszej sprawie istnieje potrzeba zdyscyplinowania organu, który dopuścił się bezczynności jeszcze przed wydaniem wadliwego zawiadomienia o pozostawieniu wniosku strony bez rozpoznania, a następnie trwał w tej bezczynności nie rozpoznając, wielokrotnie powtarzanego, wniosku o wyznaczenie terminu umożliwiającego osobiste stawiennictwo i przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych. Prewencyjny charakter grzywny, jak i podane wyżej okoliczności przemawiały, w ocenie Sądu, za wymierzeniem w niniejszej sprawie Wojewodzie grzywny w wysokości 500 zł. Orzeczenie o wymierzeniu organowi grzywny zawarte w pkt IV sentencji wyroku zostało oparte na przepisie art. 149 § 2 u.p.p.s.a. O kosztach orzeczono w pkt VI sentencji wyroku na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 u.p.p.s.a. uwzględniając poniesione przez skarżącą celowe koszty w łącznej kwocie 597 zł, na które składają się: wpis od skargi (100 zł), wynagrodzenie należne profesjonalnemu pełnomocnikowi (480 zł) oraz opłata skarbowa od udzielonego pełnomocnictwa (17 zł).