IV SAB/Wr 728/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Nikiforów, Sędziowie Asesor WSA Aneta Brzezińska (sprawozdawca), Sędzia WSA Marta Pająkiewicz-Kremis, , po rozpoznaniu w Wydziale IV na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 13 listopada 2025 r. sprawy ze skargi S. na bezczynność Wójta Gminy Dobromierz w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 26 maja 2025 r. I. stwierdza, że Wójt Gminy Dobromierz dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku strony skarżącej z dnia 26 maja 2025 r. i bezczynność ta nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; II. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania Wójta Gminy Dobromierz do załatwienia sprawy; III. zasądza od Wójta Gminy Dobromierz na rzecz strony skarżącej kwotę 100 zł (słownie: sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wnioskiem z 26 maja 2025 r. S. (dalej: strona skarżąca) wystąpiła do Wójta Gminy Dobromierz (dalej: organ) o udzielenie informacji publicznej w postaci: - informacji o treści wszystkich decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz wszystkich decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wydanych przez Wójta Gminy Dobromierz w okresie od 2015 r. dotyczących przedsięwzięć związanych z budową farm wiatrowych, fotowoltaicznych oraz magazynów energii na terenie Gminy oraz ich kopii; - danych dotyczących wszystkich złożonych wniosków o wydanie Warunków Zabudowy i decyzji środowiskowych dotyczących przedsięwzięć związanych z budową farm wiatrowych, fotowoltaicznych oraz magazynów energii na terenie Gminy, wraz z informacją o sygnaturze postępowania, dotychczasowym toku i aktualnym stadium postępowania, a także planowanej lokalizacji, rodzaju i mocy inwestycji oraz wydanie kserokopii ww. wniosków; - kserokopii wszystkich wniosków, które wpłynęły do Gminy w związku z przystąpieniem do sporządzenia planu ogólnego, zgodnie z uchwałą Nr VI/41/24 Rady Gminy Dobromierz, wraz z datą ich wpływu; - prognozy sporządzonej ramach procedury strategicznego odziaływania na środowisko dla Gminy lub jakichkolwiek obszarów leżących na terenie Gminy; - kserokopii wszystkich raportów o odziaływaniu na środowisko dla wszelkich inwestycji związanych z budową farm wiatrowych, fotowoltaicznych oraz magazynów energii, które zostały sporządzone dla jakiegokolwiek obszaru na terenie Gminy; - wskazania na jakim etapie znajduje się procedowanie planu ogólnego dla Gminy; jaki jest przewidywany termin przyjęcia Planu Ogólnego przez Gminę; kiedy odbędą się konsultacje społeczne w ramach procedowania Planu Ogólnego, czy będą wskazane obszary przeznaczone pod farmy wiatrowe, fotowoltaiczne lub magazyny energii. Jeśli są już znane, ze wskazaniem numerów działek, które planowane są do przeznaczenia pod ww. inwestycje; czy będą wskazane obszary pod wydobycie kopalin ze złoża (z uwzględnieniem zarówno rozszerzenie istniejących zakładów, jak i wyznaczanie terenów pod nowe); numerów działek, które planowane są do przeznaczenia pod ww. inwestycje; do kiedy można składać wnioski do Planu Ogólnego; czy dla gminy Dobromierz została sporządzona Strategiczna Ocena Oddziaływania na Środowisko. Jeżeli nie, kiedy zostanie sporządzona prognoza SOOŚ, kiedy odbędą się konsultacje społeczne w ramach SOOŚ; czy w 2025 r. przeprowadzono lub zlecono przeprowadzenie Oceny Oddziaływania na Środowisko dla jakiejkolwiek inwestycji związanej z Odnawialnymi Źródłami Energii, w tym elektrowniami wiatrowymi lub farmami fotowoltaicznymi; jak każdy z mieszkańców oraz S. "[...]", mogą wziąć udział w tworzeniu Planu Ogólnego. Pismem z 10 czerwca 2025 r. (data wytworzenia poświadczenia: 10 czerwca 2025 r., godz. 9:13) strona skarżąca złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej zarzucając naruszenie art. 19 ust. 2 Międzynarodowego paktu Praw Obywatelskich i Politycznych, art. 61 ust. 1 Konstytucji oraz art. 10 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. poprzez nierozpoznanie wniosku w terminie 14 dni. Strona skarżąca wniosła o stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku z 26 maja 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej oraz o zobowiązanie organu do niezwłocznego rozpoznania wniosku i zasądzenie kosztów. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o umorzenie postępowania lub o oddalenie skargi w całości podkreślając, że odpowiedź na wniosek została przygotowana i podpisana w wymaganym terminie tj. 9 czerwca 2025 r., natomiast jej wysyłka nastąpiła z jednodniowym opóźnieniem tj. 10 czerwca 2025 r. (data wytworzenia poświadczenia: 10 czerwca 2025 r., godz. 10:34). Organ – jako przyczynę opóźnienia – wskazał prace konserwacyjne związane z aktualizacją systemu EZD. Na wezwanie Sądu z 9 lipca 2025 r., organ oświadczył, że nie posiada dowodów uprawdopodobniających prowadzenie w dniu 9 czerwca 2025 r. ww. prac (k. 49 akt sądowych). Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Na wstępie wskazać należy, że sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym, w składzie trzech sędziów, stosownie do art. 119 pkt 4 oraz art. 120 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935; dalej: p.p.s.a.), jako że jej przedmiotem jest bezczynność organu. Zgodnie z art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach niepodejmowania przez nie nakazanych prawem aktów lub czynności w sprawach indywidualnych (art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.). W tym przypadku przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działania w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Zgodnie z art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Przepis art. 149 § 1a p.p.s.a. stanowi, że jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Bezczynność organu w udostępnieniu informacji publicznej wystąpi wówczas gdy ustawowo zobowiązany organ nie podejmie prawem przewidzianych działań w przewidzianym terminie – co wymaga podkreślenia Sądu – i działania te muszą dotyczyć informacji publicznej. Stan bezczynności w sprawie załatwienia wniosku w przedmiocie informacji publicznej oznacza zatem sytuację, w której pomimo upływu ustawowych terminów organ, będąc zobowiązanym do zareagowania na wniosek o udostępnienie informacji publicznej, wbrew przepisom prawa nie udostępnia żądanej informacji, nie wydaje decyzji gdy zachodzą podstawy do odmowy udostępnienia informacji publicznej z przyczyn wskazanych w art. 3 ust. 1 pkt 1 lub art. 5 u.d.i.p. albo umorzenia postępowania w przypadku przewidzianym w art. 14 ust. 2 u.d.i.p. Względnie, gdy nie informuje wnioskodawcy o tym, że objęta wnioskiem informacja nie stanowi informacji publicznej i nie podlega udostępnieniu w trybie przepisów powołanej ustawy (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 9 lipca 2021 r., sygn. akt II SAB/Po 139/20, CBOSA). Milczenie organu przez – całe 14 dni – jest dowodem na to, że organ ten dopuścił się bezczynności. Jest to bowiem stan obiektywny (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z 7 lipca 2021 r., sygn. akt II SAB/Rz 44/21, CBOSA). Odnosząc się zaś do argumentacji organu w zakresie przyczyn w wyniku których doszło do opóźnienia w udzieleniu stronie skarżącej odpowiedzi na wniosek podnieść należy, że dla zasadności skargi na bezczynność nie ma znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt nie został podjęty lub czynność dokonana, a w szczególności, czy bezczynność została spowodowana zawinioną albo też niezawinioną opieszałością organu, czy też wiąże się z jego przeświadczeniem, że stosowny akt lub czynność w ogóle nie powinny zostać dokonane. W przypadku złożenia skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej obowiązkiem Sądu jest w pierwszej kolejności zbadanie, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2022 r., poz. 902, dalej: u.d.i.p.), jeżeli tak, to czy zachowanie organu, tak co do formy, treści i terminu wypełnia wymogi stawiane przez ustawę o dostępie do informacji publicznej. Przenosząc te uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy nie ma sporu, że Wójt Gminy Dobromierz jest organem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej, zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Nie ma również sporu, że żądane przez stronę skarżącą informacje stanowią informację publiczną. Zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Pojęcie "informacji publicznej" zawarte w przepisach ustawy o dostępie do informacji publicznej jest bardzo szerokie, o czym przekonuje otwarty katalog przedmiotowy podany w art. 6 u.d.i.p. Powyższe prowadzi do konkluzji, że w istocie wszystko, co wiąże się bezpośrednio z funkcjonowaniem i trybem działania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 u.i.d.p., stanowi informację publiczną (por. T. Aleksandrowicz, Komentarz do ustawy o dostępie do informacji publicznej, Wyd. LexisNexis, 2002 r., str. 136 i nast., M. Jaśkowska, Dostęp do informacji publicznej, Toruń 2002, str. 25 i nast.). Zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2 (ust. 1). Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (ust. 2). W rozpoznawanej sprawie wniosek strony skarżącej z 26 maja 2025 r. został wprawdzie rozpoznany przez organ poprzez udostępnienie informacji publicznej, aczkolwiek miało to miejsce dopiero 10 czerwca 2025 r. Zatem po upływie terminu wynikającego z powołanego przepisu art. 13 ust. 1 u.d.i.p., który upływał z dniem 9 czerwca 2025 r., co zresztą przyznał organ wskazując, że choć odpowiedź na wniosek strony skarżącej została przygotowana i podpisana w wymaganym terminie tj. 9 czerwca 2025 r., to jej wysyłka nastąpiła z jednodniowym opóźnieniem tj. 10 czerwca 2025 r. Nie jest sporne, że w tym czasie organ nie poinformował i nie wykazał, że w tym terminie informacja nie może być udostępniona (wskazując chociażby prace konserwacyjne związane z aktualizacją systemu EZD), czyli nie skorzystał z trybu przewidzianego w art. 13 ust. 2 u.d.i.p. Powyższe nakazuje stwierdzenie, że organ ostatecznie dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu złożonego przez stronę skarżąca wniosku, o czym, na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. orzeczono jak w pkt I sentencji wyroku. Przy czym, mając na uwadze obiektywny stan bezczynności, dla jej stwierdzenia bez znaczenia pozostają przyczyny nieudostępnienia informacji w terminie prawem przewidzianym. Dokonując oceny charakteru stwierdzonej bezczynności Sąd uznał, że naruszenie prawa w tym zakresie, nie miało rażącego charakteru (pkt I sentencji wyroku). Sąd miał bowiem na względzie, że o rażącym naruszeniu prawa można mówić, gdy zwłoka w załatwieniu sprawy jest znaczna i jest efektem działań (zaniechań) organów, które można zinterpretować jako unikanie podejmowania rozstrzygnięcia, bądź lekceważenie praw strony. W orzecznictwie przyjmuje się, że rażącym naruszeniem prawa będzie stan, w którym bez żadnej wątpliwości można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty. Dla uznania, rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające zaś samo przekroczenie ustawowych obowiązków, w tym terminu do załatwienia sprawy, ale musi być ono znaczne bądź też przejawiać się w całkowitym braku reakcji na wniosek strony (wyrok NSA z 21 czerwca 2012 r., sygn. I OSK 675/12; postanowienie NSA z 27 marca 2013 r., sygn. akt II OSK 468/13). W rozpoznawanej sprawie Sąd nie dopatrzył się złej woli w działaniu organu, czy też "całkowitego braku reakcji na wniosek skarżącej". W opinii Sądu działanie organu jakkolwiek naruszało termin o którym mowa w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., to jednak fakt udostępnienia żądanej informacji, jak i nieznaczny okres zwłoki w rozpoznawaniu wniosku strony skarżącej nie daje podstaw do wywodzenia rażącego naruszenia prawa. Z uwagi na rozpoznanie wniosku strony skarżącej Sąd umorzył postępowanie w tym zakresie na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w zw. z art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. (pkt II sentencji wyroku). Wskazać należy, że załatwienie sprawy przez organ po wniesieniu skargi na bezczynność nie skutkuje umorzeniem całego postępowania sądowadministracyjnego (tak jak sugerował organ), lecz umorzeniem postępowania jedynie w odniesieniu do żądania skargi zobowiązania organu do załatwienia sprawy w określonym terminie. Umorzenie postępowania sądowego w takiej sytuacji w zakresie zobowiązania organu do wydania rozstrzygnięcia oznacza jednocześnie uznanie przez sąd administracyjny, że organ administracji dopuścił się bezczynności (uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 czerwca 2020 r., sygn. akt II OPS 5/19 wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 maja 2021 r., sygn. akt III OSK 1161/21, z 13 października 2021 r., sygn. akt III OSK 3812/21 oraz z 16 stycznia 2020 r., sygn. akt II OSK 470/18). O kosztach w postaci uiszczonego przez skarżącą wpisu w wysokości 100 zł orzeczono w pkt IV sentencji wyroku na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a