IV SAB/Wr 75/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wanda Wiatkowska-Ilków, Sędziowie Sędzia WSA Lidia Serwiniowska, Sędzia WSA Alojzy Wyszkowski (spr.), Protokolant Aleksandra Markiewicz, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 10 grudnia 2012 r. sprawy ze skargi E. D. na bezczynność Prezydenta W. w sprawie udzielenia informacji publicznej oddala skargę. W dniu 6 lutego 2012 r. E. D., zastępowany przez radcę prawnego A. Ś. (zwany dalej skarżącym) wystąpił z wnioskiem z dnia 30 stycznia 2012 r. o udostępnienie, w oparciu o ustawę o dostępie do informacji publicznej, w formie kserokopii tj.: 1) decyzji ostatecznej w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budową wydanego przez PINB we W. /lub zaświadczenia o braku sprzeciwu PINB we W. dotyczącego zrealizowanego przez I[...] Spółka z o. o. we W., ul. J. [...], [...] W., nr KRS [...], budynku przy ulicy K. [...] we W., a w szczególności lokalu mieszkalnego nr 1 w ww. budynku, 2) protokołu budowlanego w stosunku do którego wydana została decyzja ostateczna w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę wydanego przez PINB we W. lub zaświadczenia o braku sprzeciwu PINB we W. dotyczącego zrealizowanego przez I[...] Spółka z o. o, we W., ul. J. [...], [...] W., nr KRS [...], budynku przy ulicy K. [...] we W., a w szczególności lokalu mieszkalnego nr 1 w ww. budynku. W dniu 13 lutego 2012 r. Wydział Architektury i Budownictwa wezwał skarżącego w terminie siedmiu dni do uzupełnienie wniosku poprzez "jednoznaczne wskazanie żądanych dokumentów, które zostały wytworzone w trakcie postępowań prowadzonych w Wydziale Architektury i Budownictwa, zgodnie z kompetencjami określonymi w ustawie Prawo budowlane". Pismem z dnia 18 lutego 2012 r. skarżący podtrzymał przedmiot wniosku z dnia 30 stycznia 2012 r., precyzując jednocześnie zakres żądania cyt.: "Niemniej jednak wskazuję na dokumenty, które niewątpliwie organ musi posiadać w odniesieniu do budynku przy ul. K. [...] we W., a w szczególności lokalu mieszkalnego nr 1 w ww. budynku. Są to: - dziennik budowy nr [...], - inwentaryzacja geodezyjna powykonawcza, - segregator dokumentów zawierający komplet protokołów badań i sprawdzeń przedłożonych przez inwestora w toku postępowania w zakresie instalacji elektrycznych, instalacji gazu, przewodów kominowych, - projekt budowlany załącznik do decyzji nr [...] z dnia [...] listopada 2007 r. o pozwoleniu na budowę, - projekt budowlany zamienny - załącznik do decyzji nr [...] z [...] kwietnia 2009 r., - projekt budowlany zamienny - załącznik do decyzji nr [...] z [...] marca 2010 r., - decyzja ws. pozwolenia na użytkowanie nr [...] z [...] sierpnia 2010 r., - wszelkiej korespondencji wychodzącej i przychodzącej do organu, a dotyczącej ww. dokumentów, jak i dotyczącej inwestycji budynku przy ul. K. [...] we W., a w szczególności lokalu mieszkalnego nr 1 w ww. budynku. Następnie Wydział Architektury i Budownictwa pismem z dnia 29 lutego 2012 r. nr [...] przekazał wniosek skarżącego do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego (zwane dalej PINB), celem udostępnienia ich. Ww. pismo zostało przekazane do wiadomości skarżącego. Wydział Architektury i Budownictwa pismem z dnia 7 marca 2012 r., nr [...] udzielił odpowiedzi skarżącemu w zakresie udostępnienia w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej uznając, że ww. dokumenty nie stanowią informacji publicznej i nie podlegają procedowaniu w świetle przepisów tej ustawy. Nie zachodzą więc przesłanki do wydania decyzji odmownej opartej o art. 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Skarżący pismem z dnia 8 maja 2012 r., wezwał do usunięcia naruszenia przepisów prawa i przekazania informacji publicznej, poprzez wydanie decyzji odmownej udostępnienia informacji publicznej. Dodatkowo również skarżący przedstawił stanowisko i żądanie cyt.: "Zadziwia jednak fakt, że skupiliście się Państwo wyłącznie na projekcie budowlanym, jak gdyby wiedząc skądinąd, że tenże dokument będzie najbardziej istotnym dokumentem w dochodzeniu należności ze strony mojego Mocodawcy, Oczekuję wyjaśnienia takiej strategii postępowania z Państwa strony.". Wydział Architektury i Budownictwa pismem z dnia 16 maja 2012 r. przekazał akta postępowania do Wydziału Organizacyjnego i Kadr celem zajęcia stanowiska. Wydział Organizacyjny i Kadr pismem z dnia 21 maja 2012 r. poinformował skarżącego o konieczności zasięgnięcia opinii prawnej w przedmiotowej sprawie. Skarżący pismem z dnia 8 czerwca 2012 r. wystosował ponowne wezwanie do usunięcia naruszenia przepisów prawa i przekazania informacji publicznej wyznaczając termin 3 dni. Wezwanie to zostało pismem z dnia 14 czerwca 2012 r. nr [...] przekazane z Wydział Architektury i Budownictwa do Wydziału Organizacyjnego i Kadr. Wydział Organizacyjny i Kadr pismem z dnia 4 czerwca 2012 r. otrzymał opinię radcy prawnego nr [...] z dnia 29 maja 2012 r., którą następnie pismem z dnia 15 czerwca 2012 r., nr [...] przekazał do Wydziału Architektury i Budownictwa celem udzielenia odpowiedzi skarżącemu. Wydział Architektury i Budownictwa pismem z dnia 22 czerwca 2012 r. nr [...] poinformował skarżącego, że podtrzymuje stanowisko swoje zawarte w piśmie z dnia 7 marca 2012 r. Pismem z dnia 23 czerwca 2012 r. skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na bezczynność Prezydenta Miasta W. w przedmiocie naruszenia art. 13 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej przez niezałatwienie sprawy w terminie 14-dniowym i nie wyznaczenie dodatkowego terminu załatwienia sprawy, oraz przez brak udzielenia informacji publicznej zgodnie z wnioskiem z 30 stycznia 2012 r. i wezwaniem do usunięcia naruszenia przepisów prawa z 8 maja 2012 r. Jednocześnie skarżący wniósł o zobowiązanie strony przeciwnej do wykonania wniosku o udostępnienie informacji publicznej oraz o zasądzenie od strony przeciwnej kosztów sądowych, w tym kosztów zastępstwa procesowego, jak też stwierdzenie, że bezczynność ze strony przeciwnej posiada charakter rażącego naruszenia przepisów prawa i o nałożenie kary grzywny na stronę przeciwną, zgodnie z art. 149 § 1, § 2, w zw. z art. 154 § 6 ustawy Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ponadto o zwolnienie skarżącego od kosztów sądowych. Odpowiadając na powyższe zarzuty skarżącego, organ wniósł o oddalenie skargi w całości i uznanie poniższej argumentacji. W ocenie organu, żądane przez skarżącego dokumenty, w których organ jest posiadaniu, tj.: - projekt budowlany stanowiący załącznik do decyzji nr [...] z dnia [...] listopada 2007 r. o pozwoleniu na budowę, - projekt budowlany stanowiący załącznik do decyzji nr [...] z [....] kwietnia 2009 r., - projekt budowlany stanowiący załącznik do decyzji nr [....] z [...] marca 2010 r. nie stanowią informacji publicznej, w związku z czym nie zachodzą przesłanki do wydania decyzji odmownej w oparciu o art. 16 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Opowiadając na zarzut o bezczynność organ wskazał, że organ odpowiedział na wniosek skarżącego z dnia 30 stycznia 2012 r. 1) w zakresie udostępnienia: - dziennika budowy nr [...], - inwentaryzacji geodezyjnej powykonawczej, - protokołów badań i sprawdzeń złożonych przez inwestora w toku postępowania w sprawie pozwolenia na użytkowanie budynku przy ul. J. [...], - decyzji o pozwoleniu na użytkowanie Nr [...] z dnia [....] sierpnia 2010 r., - wszelkiej korespondencji wychodzącej i przychodzącej do organu, a dotyczącej ww. dokumentów, jak i dotyczącej inwestycji budynku przy ul. K. [...] we W., a w szczególności lokalu mieszkalnego nr 1 w ww. budynku, pismem z dnia 29 lutego 2012 r., nr [...] przekazując wniosek do rozpatrzenia PINB, gdyż nie posiadał ww dokumentów; 2) w zakresie udostępnienia: - projektu budowlanego stanowiącego załącznik do decyzji nr [...] z dnia [...] listopada 2007 r. o pozwoleniu na budowę, - projektu budowlanego stanowiącego załącznik do decyzji nr [...] z dnia [...] kwietnia 2009 r., - projektu budowlanego stanowiącego załącznik do decyzji nr [...] z dnia [...] marca 2010 r. pismami nr [....] z dnia [...] marca 2012 r. oraz nr [...] z dnia [...] czerwca 2012 r. informującymi, iż żądane dokumenty nie stanowią informacji publicznej. Za niezakwalifikowaniem żądanych dokumentów do informacji publicznej, zdaniem organu, przemawia orzecznictwo sądowe, w tym między innymi wyrok WSA w Warszawie z dnia 17 lipca 2007 r. sygn. akt II SAB/Wa 58/07, zgodnie z którym projekt budowlany stanowi opracowanie, które korzysta z ochrony przewidzianej w ustawie z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych, a ponadto autorzy projektu budowlanego nie są "osobami pełniącymi funkcje publiczne". Są to osoby prywatne, wykonujące wolny zawód na własny lub cudzy rachunek i sporządzające projekty budowlane na podstawie umowy cywilnoprawnej z inwestorem (wyrok WSA z dnia 9 czerwca 2004 r. sygn. akt II S.A./Kr 253/04). Jak wskazał WAB w piśmie z dnia 7 marca 2012 r. nie można uznać, że projekt budowlany jest dokumentem urzędowym, a powyższe okoliczności powodują, że o statusie projektu budowlanego decyduje przede wszystkim prawo cywilne. Nadmienił także, iż zawartość projektu budowlanego została określona w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, który zawiera informacje m.in. o wewnętrznym układzie pomieszczeń i ich rozmieszczeniu lub inne, na podstawie których można ocenić np. status majątkowy właściciela budynku. Dodatkowo organ zauważył, że udostępnieniu jako informacja publiczna podlegają dokumenty nie pochodzące od organu, ale tylko takie które służą organowi do realizacji przewidzianych prawem zadań i co do zasady zostały wytworzone na zlecenie tego organu. Tym samym udostępnieniu podlegają np. opinie sporządzone na potrzeby postępowania, ekspertyzy które zlecił organ celem ustalenia kwestii niezbędnej dla rozstrzygnięcia, ustalenia/opinie międzywydziałowe. Innymi słowy chodzi o dokumenty, których nie wytworzył organ, ale które mu są niezbędne do wydania decyzji i które tworzone są niejako "pod postępowanie". Za taki dokument nie można zaś uznać projektu budowlanego, który nie pochodzi od organu, ale który nie jest tworzony na potrzeby postępowania administracyjnego (tj. umożliwienie organowi oceny przeprowadzenie postępowania administracyjnego i wydanie indywidualnej decyzji), choć oczywiście może on być w takim postępowaniu wykorzystany, lecz jest tworzony na potrzeby procesu budowlanego (tj. jest nośnikiem przekazującym wykonawcy robót budowlanych graficzną informację o obiekcie, który chce wybudować strona). Na taką interpretację wskazuje stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w wyroku z dnia 15 lipca 2011 r., sygn. akt I OSK 667/11. Dodatkowo organ podkreślił, że wyrok daje podstawę do rozstrzygnięcia części sporów dotyczących udostępnienia dokumentów chronionych prawem autorskim, a mianowicie, udostępnienie dokumentów, które " (...) wykonane zostały na potrzeby realizacji określonego zadania publicznego i na zlecenie organu administracji publicznej, (...) nie stanowi (...) rozporządzenia prawami autorskimi, ale realizację dostępu do informacji publicznej na podstawie ww. ustawy o dostępie do informacji publicznej. Wskazać należy, iż stanowisko takie jest już ugruntowane w orzecznictwie sądów administracyjnych od szeregu lat (m.in. wyrok z dnia 9 lutego 2007 r., sygn. akt l OSK 517/06; z dnia 7 grudnia 2010 r., sygn. akt I OSK 1774/10; z dnia 18 września 2008 r., sygn. akt I OSK 315/08). Odnośnie formy, podstawy prawnej i uzasadnienia rozstrzygnięcia w przedmiocie informacji publicznej, tj. wystosowania pisma do organu, a nie wydania przez niego decyzji odmownej - przytoczył on wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 14 października 2008 r. sygn. akt II SAB/Bk 29/08, w którym Sąd przyjął, że: "W ustawie o dostępie do informacji publicznej przewidziano kilka sposobów załatwienia wniosku zgłoszonego na podstawie jej przepisów. Co do zasady udostępnienie informacji publicznej odbywa się w formie czynności materialno-technicznej. Z kolei dla negatywnego załatwienia wniosku ustawa przewiduje formę decyzji odmownej, gdy organ dysponuje żądaną informacją, jednak ze względów szczególnych udostępnić jej nie może (np. z uwagi na ochronę informacji niejawnych czy tajemnic ustawowo-chronionych art. 5) lub też formę decyzji umarzającej postępowanie, gdy informacji nie może udostępnić w określony wnioskiem sposób (art. 16 ust. 1 w zw. z art. 14 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej). Obowiązek załatwienia przedmiotowego wniosku w jednym ze wskazanych wyżej sposobów dotyczy, w myśl art. 4 ust 3 ustawy, tylko tych podmiotów, które dysponują informacją publiczną objętą żądaniem. Dla sytuacji natomiast, gdy organ informacji nie posiada, doktryna i orzecznictwo wypracowały stanowisko, zgodnie z którym należy bez zbędnej zwłoki pisemnie poinformować stronę o przedmiotowym fakcie. Jest to co prawda sposób nie przewidziany expressis verbis w ustawie o dostępie do informacji publicznej, jednak również stanowi pewnego rodzaju udzielenie informacji o ustalonym stanie faktycznym, a tym samym dopuszczalne i wystarczające załatwienie wniosku, które skutecznie chroni organ od zarzutu bezczynności". W tej kwestii również: - postanowienie z dnia [...] maja 2004 r. SKO [...], w którym Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. stanęło na stanowisku, że: "Przede wszystkim należy wyjaśnić, że nie każda wypowiedź sformułowana na gruncie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej negatywnie odnosząca się do wniosku o udostępnienie takiej informacji, jest decyzją administracyjną. Jak wywiedziono w orzecznictwie (na przykład w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego z 11 grudnia 2002 r, sygn. akt II SA 2867/02, publik. W: "Wokanda" 2003/6/33 i z 19 grudnia 2002 r,, II SA 3301/02, LEX nr 78064), jeżeli wniosek tylko pozornie ma umocowanie w ustawie o dostępie do informacji publicznej, to załatwia się go zawiadomieniem informującym właśnie o tym, że wniosek nie dotyczy w ogóle informacji publicznej''; - wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 stycznia 2011 r. sygn. akt II SA/Wa 1766/10 zgodnie z którym: "Jeżeli organy administracji publicznej uznają, że dane, których żąda wnioskodawca, nie są informacją publiczną, powinny poinformować go o tym, a nie wydawać decyzję administracyjną o odmowie udostępnienia informacji publicznej na podstawie art.16 ust. 1 w związku z art. 6 u.d.i.p." Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności publicznej a kontrola ta, o czym stanowi § 2 powołanego wyżej artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola ta po myśli art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) dalej p.p.s.a., obejmuje również bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy organ zobowiązany do podjęcia czynności, nie podejmuje jej w terminie określonym przez przepisy prawa. Powyższe oznacza, że zarzut bezczynności można postawić organowi wówczas, gdy organ, będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do podjęcia czynności, pozostaje w zwłoce. Skarga na bezczynność bowiem ma na celu spowodowanie wydania przez organ administracji publicznej oczekiwanego aktu. Przenosząc powyższe rozważania na grunt ustawy i ewentualnej bezczynności w tym zakresie stwierdzić na wstępie należy, że Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej w art. 61 ust. 1 stanowi, iż obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa (ust. 1). Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej, pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu (ust. 2). Ograniczenie prawa, o którym mowa w ust. 1 i 2, może nastąpić wyłącznie ze względu na określoną w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (ust. 3). Tajemnice ustawowo chronione oraz prywatność osoby fizycznej ograniczają dostęp do informacji na zasadach wyrażonych w art. 5 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. nr 112, poz. 1198 ze zm.) dalej ustawa. Skutkiem ewentualnego przyjęcia, że spełnione są warunki z tych przepisów, jest wydanie decyzji odmownej na podstawie art. 16 ust. 1 ustawy. Wnioskodawcy przysługuje wówczas tryb odwoławczy uregulowany w art. 16 ust. 2 ustawy. Ustawa o dostępie do informacji publicznej służy realizacji konstytucyjnego prawa dostępu do wiedzy na temat funkcjonowania organów władzy publicznej. Racjonalny ustawodawca, używając w art. 2 ust. 1 ustawy pojęcia "każdemu", precyzuje zastrzeżone w Konstytucji obywatelskie uprawnienie, wskazując, że każdy może z niego skorzystać na określonych w tej ustawie zasadach. Przy czym sformułowanie "każdy" należy rozumieć, jako każdy człowiek (osoba fizyczna) lub podmiot prawa prywatnego. Ustawa ta reguluje zasady i tryb dostępu do informacji, mających walor informacji publicznej, wskazuje, w jakich przypadkach dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniu oraz kiedy żądane przez wnioskodawcę informacje nie mogą zostać udostępnione. Omawiana ustawa o dostępie do informacji publicznej znajduje zastosowanie wyłącznie w sytuacjach, gdy spełniony jest jej zakres podmiotowy i przedmiotowy. Z bezczynnością mamy do czynienia wówczas, gdy organ bądź podmiot zobowiązany do wydania decyzji lub aktu w ustawowym terminie tego nie czyni. Na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej, wobec faktu, że pojęcie informacji publicznej nie zostało zdefiniowane ostro (art. 1 i art. 6 ustawy), rozpoznanie każdej sprawy o bezczynność jest dwuetapowe: po pierwsze wymaga zdefiniowania z jakim roszczeniem (żądaniem) strona występuje. A mianowicie, czy z żądaniem udzielenia informacji o stanie sprawy, o sposobie jej załatwienia, czy z żądaniem informacyjnym w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zatem, aby mogło dojść do rozstrzygnięcia sprawy o bezczynność na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej, warunkiem niezbędnym pierwszym (sine qua non) jest dokonanie kwalifikacji wniosku pod kątem, czy zawiera on żądanie informacyjne w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej. Kwalifikacji takiej Sąd dokonuje w oparciu o ustawę o dostępie do informacji publicznej. Dopiero merytoryczna ocena żądania strony przez pryzmat ustawy o dostępie do informacji publicznej pozwala de facto stwierdzić, czy w sprawie o bezczynność ma zastosowanie ustawa o dostępie do informacji publicznej. Przesądzenie, że w sprawie będą miały zastosowanie przepisy dotyczące informacji publicznej, pozwala dopiero na przejście do drugiego etapu badania skargi – to jest do stwierdzenia, czy w sprawie występuje bezczynność. W myśl art. 1 ustawy, każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w ustawie. Art. 6 ustawy o dostępie (...) wymienia zaś kategorie informacji publicznej, które na mocy prawa podlegają udostępnieniu. Przy czym nie jest to zamknięty katalog, co wynika z treści tego przepisu. Za kryterium udostępnienia informacji przyjmuje się to, czy dotyczy ona działalności organów władzy publicznej lub osób pełniących funkcje publiczne. Jeżeli chodzi o informacje dotyczące innych podmiotów niż władza publiczna i osoby pełniące funkcje publiczne, a zatem organów samorządu gospodarczego i zawodowego oraz innych osób i jednostek organizacyjnych, to charakter informacji publicznej należy przypisać jedynie tym, które odnoszą się do publicznej sfery ich działalności, a więc wykonywania zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Pomimo szerokiego zakresu pojęcia informacji publicznej, powołana ustawa w art. 1 ust. 2 stanowi, że przepisy tej ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw, określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi. Oznacza to, że nie każdy wniosek, z którego treści wynika żądanie udostępnienia informacji publicznej może zostać załatwiony w trybie przepisów tej ustawy. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, należy wskazać, że żądane przez skarżącego dokumenty zawarte we wniosku z dnia 6 lutego 2012 r. uzupełnionego 23 lutego 2012 r., informacją publiczną nie są i nie mieszczą się w żadnej z kategorii informacji publicznej wyróżnionych w art. 6 ust. 1 ustawy. W tak określonym celu dostępu do informacji publicznej nie mieści się z pewnością informacja przesłania żądanych przez skarżącego kserokopii dokumentów. Wnioskowane dokumenty dotyczą lokalu mieszkalnego osoby prywatnej, a nie realizacji określonego zadania publicznego i na zlecenie organu administracji publicznej. Udostępnienie informacji publicznej następuje w formie czynności materialno - technicznej. Obowiązek wydania decyzji administracyjnej ustawodawca przewidział tylko w takim wypadku, gdy informacja, której udostępnienia żąda określony podmiot jest informacją publiczną, lecz organ odmawia jej udostępnienia. Jeżeli zaś żądanie nie dotyczy informacji publicznej, organ nie wydaje decyzji administracyjnej (por. wyrok NSA z dnia 11 grudnia 2002 r., II SA/Lu 2867/02, Wokanda 2003/6/33). Wniosek strony inicjujący postępowanie administracyjne jest natomiast dokumentem zawierającym informacje dotyczące osoby prywatnej, który nie został ani wytworzony przez organ administracji publicznej, ani też stworzony na zlecenie organu administracji publicznej w celu realizacji zadań publicznych, nie stanowi tym samym informacji publicznej (patrz Wyrok WSA w Warszawie sygn. akt II SAB/Wa 211/11- baza CBIOS). Informacje dotyczące osoby prywatnej podlegają ograniczeniu w dostępie do informacji publicznej, jako gwarantowanego przez Konstytucję RP prawa. Autorzy komentarza do art. 5 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej Kłaczyński Michał, Szuster Sergiusz –Lex/El 2003 pkt 2 stwierdzili, że: "Wzorzec ochrony wynikający z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP powinien być zatem stosowany do oceny każdego przypadku ograniczenia prawa do informacji publicznej (jako gwarantowanego przez Konstytucję), przewidzianego w art. 5 ustawy. Spośród ograniczeń w dostępie do informacji publicznej wskazanych w art. 5 ustawy za zgodne ze wzorcem art. 31 ust. 3 Konstytucji RP należy uznać: ochronę prywatności osób fizycznych oraz informacji niejawnej, które mieszczą się odpowiednio w kategoriach ochrony praw i wolności innych osób oraz ochrony bezpieczeństwa państwa i porządku publicznego". Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 20 marca 2006 r., K 17/05 na temat ochrony prywatności w związku dostępem do informacji publicznej podał, że istnieje możliwości ingerencji w sferę życia prywatnego osób pełniących funkcje publiczne, wskazując, że osoby te, ze względu na prawo obywateli do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej, muszą się liczyć z obowiązkiem ujawnienia przynajmniej niektórych aspektów swego życia prywatnego. Nie ma natomiast normy konstytucyjnej, która w taki sam sposób odnosiłaby się do członków rodziny (wyrok z 13 lipca 2004 r., K 20/03, OTK ZU nr 7/A/2004, poz. 63). Trybunał wskazał, że konstytucyjne prawo strony do informacji publicznej nie może ograniczać prawa do prywatności osób trzecich. Nie istnieje formuła "zagwarantowania obywatelom dostępu do informacji za wszelką cenę" (wyrok z 19 czerwca 2002 r., K 11/02). W orzeczeniu tym Trybunał wprawdzie nie odniósł się wprost do kwestii wytyczenia granicy między sferą publiczną i prywatną, nie wykluczył jednak jednoznacznie możliwości ingerencji w tę ostatnią za pomocą instrumentu w postaci prawa do informacji publicznej. Podkreślono przy tym, że wykluczona jest nadmierna ingerencja w sferę życia prywatnego. Prawo dostępu do informacji nie ma bowiem charakteru bezwzględnego, a jego granice wyznaczone są m.in. przez konieczność respektowania praw i wolności innych podmiotów, w tym przez konstytucyjnie gwarantowane prawo do ochrony życia prywatnego z art. 31 ust. 3, art. 61 ust. 3 Konstytucji. Wobec tego, że wniosek skarżącego o wydanie kserokopii dokumentów nie jest informacją publiczną w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej, brak było podstaw do podejmowania przez organ działań przewidzianych w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Prezydent zrealizował obowiązek udzielenia skarżącemu informacji, który pismami z 29 lutego 2012 r. oraz 7 marca 2012 r. ustosunkował się do wniosku skarżącego, informując, że złożone żądanie nie stanowi informacji publicznej, w związku z czym nie można zarzucić mu bezczynności. W doktrynie i w orzecznictwie przyjmuje się, że jeżeli żądanie strony nie stanowi informacji publicznej, to nie ma podstaw do wydawania decyzji, lecz należy wnioskodawcę poinformować pismem, że sprawa nie dotyczy informacji publicznej. Działanie zobowiązanego ogranicza się wówczas do poinformowania wnioskodawcy o takim fakcie. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270), orzekł jak w sentencji.