IV SO/Wr 23/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wanda Wiatkowska-Ilków Po rozpoznaniu w dniu 27 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku Fundacji [...] z/s we W. o wymierzenie grzywny za nieprzekazanie Sądowi skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę postanawia: I. wymierzyć Fundacji " [...]" we W. grzywnę w wysokości 50 (słownie: pięćdziesiąt) złotych; II. zasądzić od Fundacji " [...]" we W. na rzecz strony skarżącej kwotę 100 (słownie: sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania Fundacja [...] we W. wniosła o wymierzenie Fundacji "[...]" we W. grzywny. Skarżąca podała, że w dniu 4 maja 2017 r. za pośrednictwem Poczty Polskiej została doręczona stronie przeciwnej skarga na bezczynność w sprawie udostępnienia informacji publicznej. W dniu 5 czerwca 2017 r. Fundacja ustaliła, że pomimo upływu ustawowego terminu, skarga ta nie została przekazana do sądu administracyjnego wraz z odpowiedzią na skargę i aktami. Termin dokonania czynności upłynął 19 maja 2017 r. i w tej chwili jest opóźnienie, które skutkuje także naruszeniem art. 45 ust. 1 Konstytucji gwarantującego rozpoznanie sprawy przez sąd bez nieuzasadnionej zwłoki w terminie określonym w art. 21 pkt 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej. W odpowiedzi na wniosek Fundacja "[...]" we W. wniosła o jego oddalenie. Przyznała, że skarga została przekazana do Sądu z opóźnieniem. Jednakże wskazała również na "szereg przesłanek łagodzących": 1) skarga została przekazana do WSA przed otrzymaniem wniosku skarżącego, co wskazuje, że nie zachodzi potrzeba użycia grzywny jako środka dyscyplinującego, 2) organ jest organizacją pożytku publicznego nie prowadzącą działalności gospodarczej, ani nawet odpłatnej działalności pożytku publicznego. Od wielu lat prowadzi działalność społeczną w tym kuchnię charytatywną. Osoby zatrudnione w Fundacji realizują konkretne zadania. Nie są w stanie śledzić wszystkich przepisów prawnych i nie można traktować Fundacji jako profesjonalisty działającego na rynku, lecz jako osobę fizyczną obracającą się w sferze przepisów z rozmaitych dziedzin prawa zależnie od realizowanego zadania, 3) Fundacja nie miała wcześniej do czynienia z wnioskami o udostępnienie informacji publicznej, a tym bardziej ze skargami w tym zakresie, stąd była przekonana, że obowiązuje ją termin ogólny. Z tego względu nie można przypisać jej winy w przekroczeniu terminu, 4) do przekroczenia terminu przyczynił się skarżący, który wystąpił i nadal występuje z kolejnymi wnioskami o udostępnienie informacji publicznej wymagającymi poświęcenia czasu na ich przeanalizowanie oraz udzielenie odpowiedzi. Stąd też przy ograniczonych zasobach kadrowych Fundacji może się zdarzyć sytuacja, w której dojdzie do konfuzji, której sprawy dana korespondencja od skarżącego dotyczy. Fundacja wskazała, że w związku z okolicznościami zawartymi w pkt 2 i 3, w jej ocenie brak jest zasadności użycia grzywny jako środka represyjnego. W związku z powyższym wniosła o odstąpienie od nakładania grzywny. Jednocześnie zapewniła, że dochowa należytej staranności w dotrzymywaniu kolejnych terminów. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Przedmiotem wniosku jest zarzut niedoręczenia tutejszemu Sądowi przez Fundację "[...]" we W. skargi na bezczynność w udzieleniu informacji publicznej i w związku z tym żądanie ukarania grzywną. Podstawę prawną żądania stanowią art. 54 i art. 55 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi a także art. 154 § 6 tejże ustawy. Pierwszy z powołanych przepisów w § 2 stanowi, że organ, którego działanie lub bezczynność są podmiotem skargi, przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia. Wniosek skarżącej dotyczył udzielenia informacji publicznej, a skarga na bezczynność wiązała się z opisanym wnioskiem. W tej sytuacji zastosowanie mają przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Art. 21 pkt 1 tej ustawy przewiduje, że w sprawach o udostępnienie informacji publicznej przekazanie skargi (akt) i odpowiedzi na skargę powinno nastąpić w terminie 15 dni od dnia otrzymania skargi – ponadto do skarg rozpatrywanych w postępowaniu o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Konsekwencje nie przekazania skargi do Sądu określa art. 55 k.p.a. Mówi on w § 1, że w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6, tj. do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłoszonego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego. Z treści powołanych przepisów – art. 55 § 1 p.p.s.a. i 54 § 2 p.p.s.a. wynika, że przewidują one wyłącznie dwa warunki, których spełnienie pozwala sądowi na wymierzenie grzywny, o której mowa w art. 55 § 1 p.p.s.a. Warunkami tymi są: 1) stwierdzenie uchybienia przez organ ustawowego terminu do przekazania sądowi skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę i 2) złożenie przez stronę wniosku o ukaraniu grzywną. Warunki te stanowią wyłączne przesłanki materialnoprawne do wymierzenia grzywny na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a. Grzywna, o której mówi omawiany przepis ma charakter dyscyplinująco-restrykcyjny. Na przyjęcie bowiem wyłącznie dyscyplinującego charakteru grzywny wskazanej w art. 55 § 1 p.p.s.a. nie pozwala dyspozycja tego przepisu oraz art. 54 § 2 p.p.s.a. Przepis art. 55 § 1 p.p.s.a. stanowi, że w razie niezastosowania się do obowiązków określonych w art. 54 § 2 sąd może orzec o wymierzeniu grzywny (postanowienie NSA z dnia 27 listopada 2009 r., sygn. akt I OZ 1086/09 oraz postanowienie NSA z dnia 28 września 2009 r., sygn. akt II GZ 204/09). Stan faktyczny w niniejszej sprawie jest bezsporny – daje postawę do uznania, iż organ nie przekazał w terminie do sądu złożonej przez wnioskodawcę skargi na bezczynność. Z dokumentów dołączonych do wniosku oraz odpowiedzi na wniosek, skargi i znajdującej się na niej prezentaty wynika, że skarga na bezczynność wpłynęła do zobowiązanego organu w dniu 4 maja 2017 r. Termin jej przekazania do sądu upływał w myśl art. 21 pkt 1 ustawy o informacji publicznej w dniu 19 maja 2017 r. Z odpowiedzi na wniosek oraz skargi wynika, że skargę na bezczynność organ złożył w Sądzie w dniu 8 czerwca 2017 r. Wniosek o ukaranie Fundacji grzywną wpłynął do Sądu 5 czerwca 2017 r. Zobowiązany usprawiedliwiał uchybienie terminu okolicznościami naprowadzonymi w odpowiedzi na skargę. Mając powyższe na uwadze po rozpatrzeniu okoliczności sprawy Sąd uznał, że wniosek skarżącej o wymierzenie Fundacji grzywny z powodu niewykonania obowiązku przekazania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu skargi złożonej na bezczynność wraz z odpowiedzią na skargę i aktami administracyjnymi jest uzasadniony i wymierzył grzywnę w kwocie 50 zł Ustalając wysokość grzywny Sąd wziął pod uwagę wysokość grzywny określoną w art. 55 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 154 § 6 p.p.s.a. a także czas jaki upłynął od wniesienia skargi do Sądu, a złożeniem skargi na bezczynność, przyczyny, które spowodowały nie wypełnienie obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a. Przede wszystkim należy zauważyć, że wniosek o ukaranie Fundacji grzywną wpłynął do Sądu przed dniem złożenia przez Fundację do Sądu skargi na bezczynność. Wniosek o ukaranie grzywną wpłynął do Sądu 5 czerwca 2017 r., skarga na bezczynność 8 czerwca 2017 r. Okoliczności przedstawione przez skarżącą dotyczące przyznania opóźnienia w złożeniu skargi na bezczynność, są wiarygodne i dają podstawę do uznania, że do opóźnienia w złożeniu skargi nie doszło z przyczyn zawinionych. Strona zobowiązana wyjaśniła, że prowadzi w szerokim zakresie działalność społeczną charytatywną, realizuje konkretne cele i "nie obraca się w sferze przepisów z rozmaitych dziedzin prawa". Stąd nie miała wiedzy, iż termin do złożenia skargi w przedmiocie bezczynności jest terminem krótszym niż skarg dotyczących innych spraw. Podkreśliła też, iż posiada ograniczone zasoby kadrowe i nie jest w stanie, nieraz bez zakłócenia swojej statutowej działalności realizować wnioski, przy czym wskazała, iż skarżący składa ich w dużej ilości. Przy czym podkreśliła, że wnioski skarżącego dotyczące udzielenia informacji publicznej były pierwszymi takimi wnioskami złożonymi do Fundacji. Powyższe wyjaśnienia, stosunkowo niewielkie uchybienie czasowe w złożeniu do Sądu skargi na bezczynność (21 dni), charakter działalności Fundacji oraz jak wskazała nieprowadzenie działalności gospodarczej ani nawet odpłatnej działalności pożytku publicznego, w ocenie Sądu uzasadniają wymierzenie grzywny w wysokości symbolicznej – w kwocie 50 zł O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a. H.B.18.09.2017 r.