1 C 1381/53

SentencjaSąd Najwyższy po rozpoznaniu w dniu 13 października 1953 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z powództwa Jana B. przeciwko Annie B. o rozwód na skutek zażalenia powódki na postanowienie Sądu Wojewódzkiego w Warszawie z dnia 13 sierpnia 1953 r. sygn. II C. 65/53, postanawia zażalenie oddalić.Uzasadnienie faktycznePostanowieniem z dnia 13 sierpnia 1953 r. Sąd Wojewódzki w Warszawie oddalił wniosek powódki o przywrócenie terminu do wniesienia opłat sądowych od złożonej rewizji od wyroku z 13 marca 1953 r., którym Sąd Wojewódzki orzekł rozwód małżeństwa stron z winy obu stron.Na postanowienie to powódka złożyła zażalenie, w którym wnosiła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i odesłanie sprawy Sądowi Wojewódzkiemu do ponownego rozpoznania wniosku o przywrócenie uchybionego terminu oraz wyjaśniła, że uchybienie terminu nastąpiło z winy jej pełnomocnika adwokata C., który w związku z nawałem pracy mylnie poinformował powódkę o terminie wniesienia opłat, że więc uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje:Przede wszystkim należy podnieść z urzędu, czy na postanowienie oddalające wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia opłat sądowych należnych od złożonej rewizji służy środek odwoławczy.Skuteczność wniesionej rewizji zależy między innymi od prawidłowego wpłacenia w terminie przewidzianym (art. 13 przepisów o kosztach sądowych w sprawach cywilnych), opłat sądowych.Wniosek strony o przywrócenie terminu do wpłacenia opłat sądowych od rewizji w istocie swej zmierza do przywrócenia terminu do wniesienia samej rewizji, wobec czego prawidłowa wykładnia art. 391 § 1 pkt 10 k.p.c. w związku z art. 13 przepisów o kosztach sądowych w sprawach cywilnych każe przyjąć, iż zażalenie służy również od odmowy przywrócenia terminu do wpłacenia opłat sądowych od rewizji.Przeciwna interpretacja prowadziłaby do wyniku, iż od odmowy przywrócenia terminu w tym przypadku służyłaby rewizja z mocy art. 369 § 1 k.p.c., gdyż postanowienie o odmowie przywrócenia terminu do wpłacenia opłat sądowych od rewizji jest postanowieniem kończącym postępowanie, a zatem, o ile w drodze wyjątku nie podlegałoby zaskarżeniu zażaleniem, byłoby zaskarżalne rewizją. Wynik taki byłby niewłaściwy i stwarzałby niczym nie dającą się uzasadnić rozbieżności środków odwoławczych na postanowienie odmawiające przywrócenia terminu do założenia rewizji od wyroku oraz na postanowienie odmawiające przywrócenia terminu do wpłacenia opłat sądowych od rewizji.