1 CR 198/56

SentencjaSąd Najwyższy w sprawie z powództwa Warszawskiej Spółdzielni Spożywców w Warszawie przeciwko Marianowi B. i Irenie S. o 10 397,91 zł po rozpoznaniu rewizji powódki od postanowienia Sądu Wojewódzkiego dla m. st. Warszawy z dnia 28 lipca 1955 r. uchylił zaskarżone postanowienie i sprawę przekazał Sądowi Powiatowemu dla Warszawy-Pragi do merytorycznego rozpoznania.Uzasadnienie faktyczneWarszawska Spółdzielnia Spożywców Praga-Śródmieście w Warszawie wytoczyła powództwo z tytułu odszkodowania za niedobór w sklepie Nr 67, którego kierownikiem był pozwany Marian B. a zastępcą kierownika pozwana Irena S., żądając zasądzenia od Mariana B. sumy zł 5 505,65 z%, a nadto solidarnie od Mariana B. i Ireny S. sumy zł 4 892,26 z%.Sąd Wojewódzki odrzucił pozew uznając, że roszczenie przeciwko pozwanym ze względu na wysokość pretensji w stosunku do S. nie podlega właściwości rzeczowej sądu wojewódzkiego, natomiast ze względu na wysokość pretensji w stosunku do B. nie byłby właściwy również sąd powiatowy. Zdaniem Sądu Wojewódzkiego właściwość jego w sporze niniejszym byłaby uzasadniona jedynie wtedy, gdyby zgodnie z art. 63 pkt 2 k.p.c. był właściwy rzeczowo w stosunku do każdego z pozwanych z osobna.Powód w rewizji, mylnie oznaczonej jako zażalenie, wnosi o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy sądowi pierwszej instancji do merytorycznego rozpoznania.Rewizja jest uzasadniona.Współuczestnictwo pozwanych, od których roszczenia są dochodzone solidarnie, podlegało zakwalifikowaniu z przepisu art. 63 pkt 1 k.p.c. bowiem jak wyjaśnił Sąd Najwyższy w orzeczeniu z dnia 23 kwietnia 1953 r. C. 3035/52 (Państwo i Prawo 1954/1 str. 185) wspólny obowiązek pozwanych w rozumieniu art. 63 pkt 1 k.p.c. zachodzi w przypadku, gdy powództwo zmierza do zasądzenia świadczenia od pozwanych solidarnie. W sprawie niniejszej ze względu na wysokość roszczenia w stosunku do pozwanego B. (zł 10 397,91) konieczne było wytoczenie powództwa przed sądem wojewódzkim, stosownie do obowiązujących w dacie wytoczenia pozwu przepisów o właściwości rzeczowej sądu.Niezależnie od tego, jeżeli nawet miałaby miejsce niedopuszczalność łączenia roszczeń, sąd, do którego wniesiono połączone powództwo, nie traci właściwości dla tych z nich, dla których jest właściwy i powinien te roszczenia rozpoznać, przekazując pozostałe sądowi właściwemu (orzeczenie SN z dnia 20 maja 1954 r. C 40/54 Nowe Prawo 1955/2 str. 95) i dlatego w każdym razie nie było dopuszczalne odrzucenie pozwu.W tych warunkach zaskarżone postanowienie podlega uchyleniu a sprawa przekazaniu do merytorycznego rozpoznania Sądowi Powiatowemu dla Warszawy-Pragi, który w myśl art. 3 dekretu z dnia 18 stycznia 1956 r. (Dz. U. z 1956 r. Nr 2, poz. 13) jest obecnie właściwy dla jej rozpoznania.