II PZ 60/67

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia M. Piekarski. Sędziowie: Z. Stypułkowska (sprawozdawca), W. Winawer.SentencjaSąd Najwyższy, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym sprawy z powództwa Kazimierza B. przeciwko Kopalni (...) o odszkodowanie, na skutek zażalenia powoda na postanowienie Sądu Wojewódzkiego w Kielcach z dnia 19 czerwca 1967 r.,uchylił zaskarżone postanowienie.Uzasadnienie faktycznePowód w pozwie wniesionym do Sądu Powiatowego-Wydział zamiejscowy w Stepnicy żądał zasądzenia od pozwanej Kopalni zadośćuczynienia w wysokości 250.000 zł oraz renty jako odszkodowania za skutki wypadku, któremu uległ w czasie pracy u pozwanej. Sąd ten stwierdził jednak - z mocy art. 27 k.p.c. - swą niewłaściwość miejscową i przekazał sprawę Sądowi Powiatowemu w Końskich, który z kolei przekazał sprawę Sądowi Wojewódzkiemu w Kielcach, jako właściwemu rzeczowo (art. 17 pkt 4 k.p.c.). Z kolei Sąd Wojewódzki, po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego oraz na podstawie oświadczeń powoda złożonych na posiedzeniu wyjaśniającym (art. 471 k.p.c.), doszedł do wniosku, że żądanie powoda nie przekracza kwoty stu tysięcy złotych, co - zdaniem tego Sądu - uzasadnia stwierdzenie jego niewłaściwości rzeczowej i przekazanie sprawy ponownie Sądowi Powiatowemu w Końskich.Powód zaskarżył postanowienie Sądu Wojewódzkiego wydane w tej kwestii, domagając się jego uchylenia.Zażalenie jest uzasadnione.Kodeks postępowania cywilnego w art. 15 § 1 k.p.c. stanowi, że sąd właściwy w chwili wniesienia pozwu pozostaje właściwy do ukończenia postępowania, choćby podstawy właściwości zmieniły się w toku sprawy. Decydujący dla oceny właściwości jest moment wniesienia pozwu. Ponadto z mocy art. 15 § 2 k.p.c., jeśli nawet w chwili wniesienia pozwu sąd nie był właściwy, ale w toku postępowania stał się właściwy, nie może już potem uznać się za niewłaściwy. W świetle powyższych wyjaśnień rozpoznawana sprawa należy do właściwości Sądu Wojewódzkiego, gdyż powód dochodził w pozwie od pozwanej Kopalni, będącej jednostką gospodarki uspołecznionej, roszczenia pieniężnego przewyższającego sto tysięcy złotych (art. 17 pkt 4 k.p.c.).Z podanych wyżej przyczyn właściwość sądu określona wysokością roszczenia żądanego w pozwie nie ulega - wbrew stanowisku Sądu Wojewódzkiego - zmianie wskutek wyników posiedzenia wyjaśniającego, przeprowadzonego na podstawie art. 471 k.p.c. w sprawach o roszczenia pracowników. Wprawdzie postępowanie wyjaśniające ma na celu "dokładniejsze określenie żądania pozwu" (art. 471 pkt 3 k.p.c.) jako przedmiotu sporu i okoliczności spornych oraz dowodów, które należy przeprowadzić (art. 471 pkt 4-6 k.p.c.), jednakże przepisy o postępowaniu wyjaśniającym nie dają sądowi uprawnienia korygowania wysokości żądania powoda. Wyniki posiedzenia wyjaśniającego mogą doprowadzić do przekazania sprawy na podstawie art. 200 k.p.c. sądowi właściwemu wtedy, gdy wysokość dochodzonego w pozwie roszczenia tę decyzję uzasadnia (Wytyczne wymiaru sprawiedliwości i praktyki sądowej dotyczącej uprawnień pracowników w postępowaniu odrębnym - III PZP 28/66, OSNCP 1/67 poz. 1).Z tych względów zaskarżone postanowienie, z mocy art. 388 § 1 w związku z art. 397 § 2 k.p.c., ulega uchyleniu.