1 CZ 3/59

SentencjaNa posiedzeniu niejawnym Sąd Najwyższy w sprawie powództwa Romana G. przeciwko Franciszce G. o rozwód po rozpoznaniu zażalenia powoda na postanowienie Sądu Wojewódzkiego dla m.st. Warszawy w Warszawie z dnia 3 października 1958 r. postępowanie w przedmiocie przywrócenia terminu umorzył i uznał, że wniesienie rewizji nastąpiło przed rozpoczęciem biegu terminu do jej założenia.Uzasadnienie faktyczneWyrokiem z dnia 6 lutego 1958 r. Sąd Wojewódzki dla m.st. Warszawy oddalił wytoczone przez Franciszka G. przeciwko Franciszce G. powództwo o orzeczenie rozwodu małżeństwa stron, zawartego w dniu 21 października 1928 r. w K. (pow. łódzkiego).Jak wynika z załączonego do akt sprawy niniejszej zwrotnego poświadczenia odbioru, doręczenie powodowi odpisu powyższego wyroku wraz z uzasadnieniem zostało wprawdzie stwierdzone na złożonym na tym poświadczeniu własnoręcznym podpisem zamieszkałej z powodem w tym samym lokalu Sabiny W., nie wskazała ona jednak daty, w której nastąpiło odebranie przez nią wspomnianego odpisu.Natomiast z uwagi na to, że według odciśniętego na wzmiankowanym poświadczeniu datownika pocztowego doręczenie odpisu powyższego wyroku miało być dokonane w dniu 14 maja 1958 r., a rewizja od tego wyroku została założona przez powoda w dniu 29 maja 1958 r., a więc już po upływie dwóch tygodni od tej daty, wystąpił on z wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia rewizji.Rozpatrując zażalenie złożone od postanowienia Sądu Wojewódzkiego z dnia 3 października 1958 r., oddalającego powyższy wyrok, należało wziąć przede wszystkim pod uwagę, że zgodnie z zasadą, przewidzianą w art. 151 k.p.c., odbierający pismo sądowe powinien stwierdzić odbiór i jego datę własnoręcznym podpisem, a jeżeli tego uczynić nie może lub nie chce, doręczając obowiązany jest sam oznaczyć "datę doręczeni oraz przyczynę braku podpisu". Zasada ta znalazła odpowiedni wyraz również w przepisach § 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 30 września 1933 r. o doręczeniu pism sądowych przez pocztę w postępowaniu cywilnym i karnym (Dz. U. z 1933 r. Nr 78, poz. 548, zm. Dz. U. z 1934 r. Nr 10, poz. 84), według których odbiorca przesyłki listowej ze zwrotnym poświadczeniem odbioru stwierdza jej doręczenie własnoręcznym podpisem na zwrotnym poświadczenia odbioru "ze wskazaniem daty doręczenia", jeżeli zaś odbiorca jest niepiśmienny lub odmawia podpisu, doręczający obowiązany jest zaznaczyć na wspomnianym poświadczeniu przyczynę braku podpisu odbiorcy i wpisać datę doręczenia oraz zaopatrzyć tę wzmiankę własnym podpisem.Wynika stąd, że prawidłowe doręczenie pisma sądowego ze zwrotnym poświadczeniem odbioru wymaga nie tylko stwierdzenia odbioru powyższego pisma złożonym na tym poświadczeniu własnoręcznym podpisem odbiorcy, lecz również wskazania przez niego daty, w której odbiór ten nastąpił; w razie zaś, gdy chociażby jeden z tych wymogów nie został spełniony, a w szczególności gdy odbiorca nie zamieścił przy swoim odpisie daty odbioru, luka ta powinna być wypełniona przez doręczającego, który obowiązany jest wówczas wpisać wspomnianą datę na zwrotnym poświadczeniu i zaopatrzyć te wzmiankę własnym podpisem.Skoro więc odbiorca skierowanego do powoda odpisu - wydanego w sprawie niniejszej wyroku z uzasadnieniem ograniczył się jedynie do złożenia na zwrotnym poświadczeniu odbioru swojego podpisu, i skoro doręczający luki tej nie wypełnił przez zamieszczenie na powyższym poświadczeniu daty, w której omawiany odpis został doręczony, doręczenie tego odpisu, jako dokonane bez zachowania powyższego istotnego dla jego ważności warunku, powinno być uznane za pozbawione skutków prawnych.Z tych względów należało dojść do wniosku, że - wobec bezskuteczności omawianego doręczenia - nie rozpoczął się jeszcze bieg terminu do założenia przez powoda rewizji i że w konsekwencji postępowanie dotyczące przywrócenia tego terminu jako bezprzedmiotowe podlega umorzeniu z tym, że wniesienie rewizji powinno być uważane za dokonane jeszcze przed rozpoczęciem biegu powyższego terminu.