2 CZ 215/56

SentencjaSąd Najwyższy po rozpoznaniu w dniu 31 grudnia 1956 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z powództwa Gminnej Spółdzielni "Samopomoc Chłopska" we Wrocławiu, obecnie Miejskiej Spółdzielni Zaopatrzenia i Zbytu we Wrocławiu przeciwko Tadeuszowi K. o 8.484 zł, po rozpoznaniu zażalenia powódki na postanowienie Sądu Wojewódzkiego we Wrocławiu z dnia 27 września 1956 r., uchylił zaskarżone postanowienie i sprawę w tym zakresie przekazał Sądowi Wojewódzkiemu we Wrocławiu do ponownego rozpoznania.Uzasadnienie faktyczneSąd Wojewódzki odrzucił wniosek powódki o przywrócenie terminu do wniesienia rewizji, przyjmując, że wyrok został stronie doręczony w sposób prawidłowy, a powódka nie wykazała, by niedopełnienie czynności procesowej nastąpiło bez jej winy.Zażalenie powódki jest uzasadnione.Już w samym pozwie podano, że za powodową Gminną Spółdzielnię działa radca prawny Pow. Związku Gminnych Spółdzielni we Wrocławiu. W toku sporu, wobec zmiany osobowej na stanowisku radcy PZGS, wystąpił w charakterze pełnomocnika strony powodowej, adw. mgr K., legitymujący się pełnomocnictwem, w którym zamiast adresu prywatnego podany został jego charakter służbowy jako radca prawny PZGS Samopomoc Chłopska we Wrocławiu. Okoliczności te zobowiązywały Sąd Wojewódzki z mocy art. 140 § 2 i 144 k.p.c. do doręczania wszelkich pism procesowych i orzeczeń pełnomocnikowi procesowemu i to na adres PZGS Samopomoc Chłopska we Wrocławiu. Doręczenie pod innym adresem jako dokonane z naruszeniem postanowień wyżej cyt. przepisów uznać należy za prawnie nieskuteczne. W szczególności za takie musi uchodzić doręczenie pisma w siedzibie samej powódki, jeżeli w aktach nie ma wyraźnego oświadczenia pełnomocnika procesowego, iż godzi się na doręczenie mu pism w siedzibie strony, którą zastępuje. Odmienna ocena prawidłowości doręczenia, dokonania przez Sąd Wojewódzki w zaskarżonym postanowieniu, nie jest z przyczyn wyżej przedstawionych trafna.Mimo jednak wadliwości doręczenia Sąd Najwyższy nie mógł sam orzec w przedmiocie przywrócenia terminu z braku koniecznych dla prawidłowego rozstrzygnięcia ustaleń. Chociaż bowiem samo doręczenie było wadliwe, pełnomocnik powódki przyznaje, że mimo tej wadliwości wyrok do niego dotarł. Nie wiadomo w jakiej dacie to nastąpiło. Okoliczność ta tymczasem ma istotne w sprawie znaczenie, od niej bowiem w każdym razie biegnie dla powódki termin do wniesienia rewizji. Brak jakichkolwiek przeciwwskazań do przyjęcia, iż terminy do zaskarżenia orzeczeń nie biegną dla strony od dnia faktycznego ich otrzymania przez upoważnioną osobę mimo wadliwości w sposobie ich doręczenia. Rewizja wpłynęła dnia 31 lipca 1956 r. Gdy więc ustalone zostało, że pełnomocnik powódki otrzymał wyrok w dniu 17 lipca 1956 r. lub w dniach następnych, termin do wniesienia rewizji byłby przez powódkę zachowany, a tym samym nie zachodziłaby potrzeba jego przywrócenia.Z tych przyczyn zaskarżone postanowienie podlega uchyleniu, a sprawa przekazaniu Sądowi Wojewódzkiemu do ponownego rozpoznania w świetle wskazań wyżej przytoczonych (art. 384, art. 391 § 1 pkt 10 i art. 394 § 3 k.p.c.).