3 CR 422/59

SentencjaSąd Najwyższy po rozpoznaniu w dniu 28 października 1959 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku Prokuratora Wojewódzkiego w Rzeszowie o częściowe ubezwłasnowolnienie Anny Ch. po rozpoznaniu rewizji Anny Ch. na postanowienie Sądu Wojewódzkiego w Krakowie z dnia 26 lutego 1959 r. rewizję odrzucił.Uzasadnienie faktycznePostanowieniem z dnia 26 lutego 1959 r. Sąd Wojewódzki w Krakowie oddalił wniosek prokuratora o częściowe ubezwłasnowolnienie Anny Ch. W uzasadnieniu tego postanowienia Sąd Wojewódzki ustalił, że Anna Ch. przeszła kilka lekkich epizodów psychozy schizofrenicznej jeszcze przed 1953 względnie w 1953 r., a w następnych latach, stan jej zdrowia nie wykazywał żadnych zaburzeń, obecnie zaś stan jej zdrowia psychicznego nie wykazuje żadnych odchyleń od normy i uczestniczka jest teraz osobą zdrową psychicznie, zatem nie zachodzą przyczyny przewidziane w art. 10 § 1 pkt 1 popc.Od tego postanowienia Anna Ch. wniosła rewizję z wnioskiem o pominięcie w uzasadnieniu postanowienia słów "że uczestniczka Anna Ch. przeszła kilka lekkich epizodów psychozy schizofrenicznej jeszcze przed 1953 r. względnie w 1953 r.", i stwierdzenie, że skarżąca nigdy nie chorowała na schizofrenię.Rewizja powyższa jest niedopuszczalna. Z ukształtowania środków odwoławczych w kodeksie wynika, że służą one nie korekturze podstaw, na których sąd oparł swe orzeczenie, a które podaje w uzasadnieniu orzeczenia, lecz wyłącznie prostowaniu sentencji, czyli że ze środka odwoławczego korzystać może tylko strona, która rozstrzygnięciem zawartym w sentencji jest dotkniętą w swych prawnie chronionych interesach. Można bowiem żalić się na sprzeczność ustaleń sądu z treścią zebranego w sprawie materiału, jeżeli odnośne ustalenia są istotne, a więc sprzeczność ta prowadzi do podważenia sentencji i to na korzyść skarżącego, bo sąd odwoławczy orzeczenia na niekorzyść skarżącego uchylać lub zmieniać nie może. Tak samo można zarzucać inne uchybienia procesowe, jeżeli mają one wpływ na wynik sprawy, a zatem o ich dopuszczalności decyduje możliwość uchylenia lub zmiany sentencji. Sąd oddali rewizję mimo błędnego zastosowania prawa materialnego, jeżeli orzeczenie w ostatecznym wyniku odpowiada prawu. Wreszcie w myśl art. 367 k.p.c. ustalenia zwarte w uzasadnieniu wyroku nie są objęte powagą rzeczy osądzonej. Z wszystkiego tego wynika, że żalenie się na niedoskonałość uzasadnienia, która nie pociąga za sobą wadliwości rozstrzygnięcia zawartego w sentencji z ujmą dla skarżącego, jest w świetle przepisów o środkach odwoławczych obojętna, a tym samym nie upoważnia do korzystania ze środka odwoławczego. Z tych zasad rewizja skarżącej - zgodnie z art. 374 i 476 k.p.c. ulega odrzuceniu jako niedopuszczalna.