3 CZ 16/62

SentencjaSąd Najwyższy w sprawie z powództwa Erwina S. przeciwko Przedsiębiorstwu Budowlanemu Przemysłu Węglowego w K. o zapłatę, na skutek zażalenia powoda na orzeczenie o kosztach zawarte w wyroku Sądu Wojewódzkiego w Katowicach z dnia 3 marca 1961 r. postanowił wyrok w zaskarżonej części w p. 3 zmienić w ten sposób, że zasądził od pozwanego na rzecz powoda 3961 zł kosztów procesu; w pozostałej części zażalenie oddalił.Uzasadnienie faktyczneWyrokiem z dnia 3 marca 1961 r. Sąd Wojewódzki w Katowicach zasądził od pozwanego na i rzecz powoda 69 737 zł 97 gr z 8% od dnia 1 listopada 1956 r., zasądził od pozwanego na rzecz Skarbu Państwa tytułem wpisu stosunkowego, od którego powód był częściowo zwolniony, kwotę 4550 zł oraz zasądził od pozwanego na rzecz powoda 2666 zł kosztów procesu.W zażaleniu powód wnosił o zmianę postanowienia o kosztach zawartego w p. 3 wyroku i przyznanie powodowi od pozwanego zamiast 2666 zł, kwoty 7525 zł oraz zasądzenie na rzecz powoda kosztów postępowania rewizyjnego, zarzucając naruszenie § 8, 9, 20 i 21 rozporządzenia Min. Spraw, z dnia 19 sierpnia 1953 r. w sprawie wynagrodzenia adwokatów za wykonywanie czynności zawodowych.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje.Stosownie do art. 110 k.p.c. strona żądająca kosztów powinna przed zamknięciem rozprawy, bezpośrednio poprzedzającej wydanie orzeczenia, złożyć sądowi spis kosztów albo złożyć wniosek o przyznanie jej kosztów według norm przepisanych. Powód nie złożył spisu kosztów przed zamknięciem rozprawy, bezpośrednio poprzedzającej wydanie orzeczenia. Zgłoszony przez powoda wniosek o przyznanie kosztów według norm przepisanych nie powoduje przyznania przez sąd ryczałtu oraz podwyższonego wynagrodzenia w przypadku niezłożenia spisu kosztów, do którego winno być załączone zaświadczenie zespołu adwokackiego, stwierdzające wysokość ryczałtu i zgodę na podwyższone wynagrodzenie (§ 7, 2 i 3 rozporządzenia o wynagrodzeniu adwokatów z dn. 19 sierpnia 1953 r.).Słusznie Sąd Wojewódzki nie przyznał powodowi ryczałtu i zwiększonego wynagrodzenia, gdyż ryczałt i zwiększone wynagrodzenie nie wchodzą w skład wynagrodzenia adwokata, obliczonego według norm przepisanych.Sąd Najwyższy, biorąc pod uwagę duży nakład pracy adwokata oraz wartość powództwa, uważa za słuszne, że na rzecz powoda należało zasądzić koszty procesu w górnych granicach wynagrodzenia adwokatów w sumie 3500 zł za prowadzenie sprawy trzykrotnie w Sądzie I instancji i dwukrotnie przed Sądem Najwyższym oraz 461 zł z tytułu wpisów sądowych uiszczonych przez powoda i 15 zł opłat skarbowych od pełnomocnictwa.Z tych zasad Sąd Najwyższy, opierając się na materiale zebranym w I instancji i na stanie faktycznym ustalonym w zaskarżonym orzeczeniu, uznając, że nie ma uchybień procesowych, mogących mieć wpływ na wynik sprawy, a zachodzi naruszenie prawa materialnego, na mocy art. 101 i 391 § 1p. 12, art. 394 § 1 i 3 i art. 386 k.p.c. orzekł jak w sentencji.