4 CR 1060/56

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia S. Kałamajski. Sędziowie: S. Białek, W. Formański (sprawozdawca).SentencjaSąd Najwyższy w sprawie z powództwa Władysława K. przeciwko Mazurskiej Spółdzielni Transportowej w Elblągu o rentę, po rozpoznaniu rewizji pozwanej od wyroku Sądu Wojewódzkiego w Gdańsku z dnia 19 czerwca 1956 r.,zaskarżony wyrok uchylił i sprawę Sądowi Powiatowemu w Elblągu do ponownego rozpoznania przekazał.Uzasadnienie faktyczneW dniu 16 października 1952 r. powód, jadąc samochodem pozwanej Spółdzielni, uległ z winy kierowcy wypadkowi, w wyniku czego doznał złamania kości ramieniowej i kości przedramienia prawego.Sąd Wojewódzki zasądził na rzecz powoda tytułem renty odszkodowawczej na skutek utraty zdolności do pracy po 751 zł miesięcznie za czas od 1 maja 1953 r. do 31 grudnia 1954 r. oraz po 988 zł od 1 stycznia 1955 r. na przyszłość. Przyznana renta stanowi różnicę między rentą inwalidzką pobierana przez powoda a zarobkiem, jaki osiągnąłby na stanowisku zajmowanym przed wypadkiem.Pozwana, żądając uchylenia wyroku, ewentualnie jego zmiany w sensie wydatnego obniżenia renty, zarzuciła nierozważenie w sposób należyty opinii biegłych z dnia 6 kwietnia 1956 r., a w konsekwencji - pominięcie istotnej okoliczności, że powód jest nadal zdolny do pewnych prac zarobkowych.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje:Według znajdującego się w aktach zaświadczenia Obwodowej Komisji Lekarskiej do spraw inwalidztwa i zatrudnienia w Tczewie z dnia 31 sierpnia 1955 r. stopień niezdolności powoda do pracy wynosi 70%.Przesłuchani na zarządzenie Sądu Wojewódzkiego biegli lekarze Zygmunt J. i Karol T. wydali następujące orzeczenie: "Chory nie jest zdolny do wykonywania zawodu oraz pracy fizycznej całkowicie, jest natomiast zdolny do pracy zarobkowej z ograniczeniem". Sąd Wojewódzki w wyroku powołuje się na to orzeczenie i biorąc pod uwagę, że powód nie pracuje zarobkowo, przyznał rentę, jak zupełnie niezdolnemu do pracy.Tymczasem sformułowanie omawianego orzeczenia biegłych może budzić pewne wątpliwości. Poza stwierdzeniem całkowitej niezdolności w zawodzie powoda (jest on szewcem) nie podaje ono bliżej, do jakich prac powód nadal jest zdolny i w jakim stopniu zdolność ta jest ograniczona. Wyjaśnienie tej okoliczności może mieć istotne znaczenie w sprawie. Powód, jak należy wnioskować z materiału w sprawie, dotknięty jest na stale bezwładem prawego ramienia. Wypadek miał miejsce w październiku 1952 r., a pobyt powoda w szpitalu nie przekroczył 9 tygodni. W chwili wydania wyroku upłynęły cztery lata.Sąd Wojewódzki, zasądzając odszkodowanie w pełnej wysokości, uznał, że powód jest trwale całkowicie niezdolny do zarobkowania. Rozstrzygnięcie takie pomija tym samym wyżej wskazane okoliczności. Bez ich wyjaśnienia Sąd nie tylko uchybił przepisom art. 218 i 242 k.p.c., ale w konsekwencji naruszył też przepisy art. 158 § 1 i 161 § 2 Kodeksu zob.Postulat uwzględnienia wszelkich zachodzących okoliczności przy ustalaniu wysokości odszkodowania wymagał ustalenia, do jakich prac zarobkowych, o których mowa w orzeczeniu biegłych, i w jakim stopniu powód jest zdolny.Stwierdzenie jednak pewnej procentowej zdolności do zarobkowania nie może w sposób mechaniczny wpływać na określenie wysokości odszkodowania. Istotne w sprawie znaczenie będzie miało ustalenie, czy poszkodowany miał możność wykorzystania swej uszczuplonej zdolności zarobkowania w konkretnych warunkach, w jakich żyje, innymi słowy - czy istnieją możliwości zatrudnienia powoda przy pracach, do których jest zdatny.Nieuwzględnienie przez Sąd Wojewódzki powyższych okoliczności stanowi uchybienie procesowe mogące w sposób stanowczy wpłynąć na wynik sprawy. Powoduje ono uchylenie wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Wojewódzkiemu do ponownego rozpoznania w świetle wskazań wyżej przytoczonych (art. 384 k.p.c.).Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd, stosownie do art. 74 § 2 k.p.c., powinien doręczyć pismo procesowe pozwanej z dnia 21.IV.1955 r. Państwowemu Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych w Gdańsku jako osobie przypozwanej.