C 1803/51

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia dr J. Marowski (sprawozdawca); Sędziowie: J. Kamiński, J. Ignatowicz.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie z powództwa Huberta Henryka N. przeciwko Helenie N. o rozwód, po rozpoznaniu zażalenia powoda na postanowienie Sądu Wojewódzkiego w Katowicach z dnia 6 listopada 1951 r.,zaskarżone postanowienie uchylił.Uzasadnienie faktyczneSąd Wojewódzki w Katowicach zawiesił na zasadzie art. 422 k.p.c. postępowanie w sprawie, uzasadniając swoje orzeczenie tym, że pożycie małżonków trwające od 1938 r. do lutego 1951 r. przerwane zostało dopiero na pół roku przed wytoczeniem powództwa przez opuszczenie wspólnego mieszkania przez pozwaną z błahych powodów, a mianowicie z powodu obawy awantury ze strony powoda o płaszcz brata pozwanej, który powód chciał zastawić, i że pozwana oświadczyła gotowość powrotu do męża.Powyższe postanowienie zaskarżył zażaleniem powód wnosząc o jego uchylenie. Zdaniem skarżącego przyczyny opuszczenia powoda podane przez pozwaną nie są prawdziwe, tak samo jak nieszczere jest oświadczenie gotowości powrotu do męża. Dlatego przekonanie sądu o istnieniu widoków utrzymania wspólności małżeńskiej nie opiera się na obiektywnych przesłankach.Zażalenie jest usprawiedliwione. Jak słusznie wywodzi skarżący, warunkiem zawieszenia postępowania z mocy art. 422 § 1 k.p.c. jest istnienie obiektywnych przesłanek przekonywających sąd o widokach utrzymania wspólnoty małżeńskiej. Wynikać one mogą z czynów i oświadczeń obojga małżonków. W tym przypadku jednak sąd nie wziął pod uwagę tego, że powód zarzuca pozwanej nie tylko opuszczenie go i to dwukrotne, ale nadto niespełnianie obowiązków gospodyni, wynoszenie rzeczy do jej rodziny i podejrzane stosunki z innymi mężczyznami; dlatego nie chce się pojednać i żąda rozwodu. W tych warunkach twierdzenie pozwanej, że opuściwszy męża z błahych powodów chce do niego wrócić, przy zaprzeczeniu zarzutów powoda, samo w sobie nie może obiektywnie uzasadniać nadziei pogodzenia się stron.Z tych powodów Sąd Najwyższy zaskarżone postanowienie uchylił z mocy art. 384 i 394 § 3 k.p.c.