C 377/52

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia dr J. Jodłowski (sprawozdawca). Sędziowie: J. Gałecki, Z. Ehrenkreutz.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie z powództwa Walentego K. przeciwko Piotrowi K. o zapłatę 732 zł, po rozpoznaniu rewizji nadzwyczajnej Ministra Sprawiedliwości na postanowienie Sądu Wojewódzkiego dla woj. warszawskiego (mylnie nazwane wyrokiem) z dnia 9 sierpnia 1951 r.,zaskarżone postanowienie, mylnie nazwane wyrokiem, uchylił, sprawę Sądowi Powiatowemu w Garwolinie z poleceniem sporządzenia uzasadnienia wyroku z dnia 30 kwietnia 1951 r. i następnego przedstawienia akt sprawy Sądowi Wojewódzkiemu dla woj. warszawskiego celem rozpoznania rewizji pozwanego wniesionej w dniu 17 maja 1951 r. przesłał.Uzasadnienie faktyczneWyrokiem z dnia 30 kwietnia 1951 r. Sąd Powiatowy w Garwolinie zasądził od pozwanego na rzecz powoda sumę 549 zł "tytułem należności za uprawę gruntu" z 8% od 4 kwietnia 1951 r., w pozostałej części powództwo oddalając.W dniu 17 maja 1951 r. pozwany wniósł do Sądu Powiatowego rewizję od powyższego wyroku, nie żądając uprzednio w przewidzianym ustawowo terminie doręczenia mu wyroku z uzasadnieniem.Sąd Wojewódzki postanowieniem z dnia 9 sierpnia 1951 r., błędnie nazwanym wyrokiem, rewizję odrzucił, wyrażając pogląd, że wobec brzmienia obowiązującego przejściowo art. 19 ustawy z dnia 20 lipca 1950 r. (Dz. U. R. P. Nr 38, poz. 349) art. 373 § 2 k.p.c. nie może być stosowany w okresie zawieszenia mocy obowiązującej art. 336 k.p.c.Postanowienie powyższe zaskarża rewizją nadzwyczajną Minister Sprawiedliwości, wnosząc o jego uchylenie i odesłanie sprawy Sądowi Wojewódzkiemu celem rozpoznania rewizji pozwanego.Rewizja nadzwyczajna jest uzasadniona.Stanowisko Sądu Wojewódzkiego jest błędne i pozbawione podstaw prawnych. Z powołanych przez Sąd Wojewódzki przepisów nie wynika, aby w okresie zawieszenia mocy obowiązującej art. 336 k.p.c. nie obowiązywał również art. 373 § 2 k.p.c. Do przyjęcia bowiem takiego stanowiska potrzebny byłby wyraźny przepis ustawy, powołany zaś przez Sąd Wojewódzki art. 19 ustawy z dnia 20 lipca 1950 r. reguluje wyłącznie kwestię sporządzania w okresie przejściowym uzasadnień orzeczeń, nie dotyczy natomiast terminów wniesienia rewizji. W tym stanie rzeczy z mocy art. 373 § 2 k.p.c. także w okresie przejściowym w sprawach, w których orzeczeń nie doręcza się z urzędu i w których strona nie żądała doręczenia wyroku z uzasadnieniem, termin do wniesienia rewizji wynosi trzy tygodnie, licząc od ogłoszenia orzeczenia.Jeśli strona wniosła w tym terminie rewizję nie żądając uprzednio sporządzenia i doręczenia wyroku z uzasadnieniem, termin do założenia rewizji należy uznać za zachowany. Ponieważ jednak rozpoznanie rewizji i ocena prawidłowości i zgodności z prawem zaskarżonego wyroku przez sąd rewizyjny nie są możliwe, gdy brak jest uzasadnienia wyroku, wskazującego stosownie do art. 337 k.p.c. jego podstawę faktyczną i prawną, przeto sąd pierwszej instancji na skutek złożenia rewizji (odpowiadającej wymaganiom art. 372 k.p.c.) powinien z urzędu sporządzić uzasadnienie zaskarżonego wyroku. Obowiązek ten podkreśla § 579 tymczasowego regulaminu wewnętrznego urzędowania sądów wojewódzkich i powiatowych w sprawach cywilnych i karnych (zarządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 27 grudnia 1950 r.) i okólnik Ministra Sprawiedliwości z dnia 10 stycznia 1951 r. Ns 1/51/II.Z tych względów zaskarżone postanowienie ulega uchyleniu, a sprawa odesłaniu do Sądu Powiatowego w Garwolinie w celu sporządzenia uzasadnienia zaskarżonego wyroku.Zauważyć należy, że Sąd Wojewódzki niewłaściwie nazwał orzeczenie swoje wyrokiem, gdyż odrzucenie rewizji następuje na mocy postanowienia, co wynika z ogólnej zasady art. 360 k.p.c., a nadto z art. 374 § 1 i 376 § 1 (dopuszczających odrzucenie rewizji na posiedzeniu niejawnym) oraz z art. 391 § 1 pkt 14) k.p.c.