C 614/51

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia M. Lisiewski; Sędziowie: Z. Wasilkowska (sprawozdawca), J. Kamiński.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie z powództwa Tadeusza L. przeciwko Marii L. o rozwód, po rozpoznaniu skargi rewizyjnej powoda na postanowienie Sądu Wojewódzkiego w Opolu z dnia 9 kwietnia 1951 r.zaskarżone postanowienie uchylił.Uzasadnienie faktyczneW rewizji na postanowienie Sądu Wojewódzkiego w Opolu z dnia 9 kwietnia 1951 r. skarżący żali się na umorzenie postępowania w sprawie o rozwód, zarzucając obrazę art. 421 k.p.c.Rewizję Sąd Najwyższy uznał za usprawiedliwioną. Umorzenie postępowania nastąpiło, jak widać z motywów zaskarżonego postanowienia, na skutek błędnej interpretacji przez Sąd Wojewódzki art. 421 k.p.c. Przepis powyższy nakazuje umorzenie postępowania w sprawie o rozwód, jeśli powód nie stawi się na pierwszym posiedzeniu sądowym, nie zawiera jednak obowiązku osobistego stawiennictwa, co prowadzi do wniosku, że wystarcza, jeśli strona powodowa będzie zastąpiona w myśl ogólnych przepisów o zastępstwie w procesie (art. 78 k.p.c.).Wprawdzie w sprawie niniejszej powód, jak wynika z protokołu rozprawy z dnia 9 kwietnia 1951 r., nie był należycie zastąpiony, jednakże zgłosił się w jego imieniu adwokat K. zobowiązując się do dostarczenia pełnomocnictwa od powoda w ciągu dwu tygodni i zgłaszając wniosek o tymczasowe dopuszczenie go do zastępstwa. Wniosek ten Sąd Wojewódzki oddalił "jako zbędny", co było wynikiem błędnego rozumienia art. 421 k.p.c. Sąd Najwyższy nie ma w tych warunkach możności ustalenia, czy Sąd Wojewódzki nie postąpiłby inaczej, gdyby należycie rozumiał treść art. 421 k.p.c., w razie zaś dopuszczenia adwokata K. do zastępstwa, brak byłoby podstaw do umorzenia postępowania (...).