C 654/52

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia M. Lisiewski (sprawozdawca). Sędziowie: dr K. Karakulski, J. Majorowicz.Uzasadnienie faktyczneSąd Najwyższy w sprawie z powództwa Stanisława J. przeciwko Skarbowi Państwa o należność za pracę, po rozpoznaniu skargi rewizyjnej pozwanego na wyrok Sądu Powiatowego dla m. Katowic z dnia 11 maja 1951 r., zważywszy: że według protokołu posiedzenia, na którym przed wydaniem zaskarżonego wyroku zamknięta została rozprawa, w skład sądu wchodził sędzia zawodowy i dwóch ławników,że natomiast na sentencji wyroku, ogłoszonej następnie dnia 11 maja 1951 r., mieści się tylko podpis sędziego,że według art. 333 § 3 k.p.c. sentencja powinna być podpisana przez cały skład sądzący, a więc również przez ławników,że brak podpisu ławników stanowi wadę istotną, albowiem wskutek niej nie ma dowodu, że ławnicy brali udział przy wydawaniu wyroku,że skutkiem tego zaskarżony wyrok nie może być traktowany jako orzeczenie w rozumieniu kodeksu postępowania cywilnego, a tylko formalnie zamyka postępowanie w instancji i daje tym samym podstawę do zaskarżenia go w drodze rewizji, jednak z powodu powyższej wadliwości nie może być utrzymany w mocy i sprawa ulega odesłaniu do pierwszej instancji w celu wydania orzeczenia prawidłowego,że łącznie z ponownym rozpoznaniem sprawy sąd pierwszej instancji powinien orzec o kosztach instancji rewizyjnej,na zasadzie art. 333 § 3, 383 i 109 § 2 k.p.c. zaskarżony wyrok uchylił i sprawę Sądowi Powiatowemu dla m. Katowic do ponownego rozpoznania odesłał.