IV PR 238/81

Skład orzekającyPrzewodniczący: Sędzia SN J. Knap.Sędziowie SN: M. Rafacz-Krzyżanowska, Z. Zaziemski (spr.).Protokolant: B. Bielska.SentencjaSąd Najwyższy - Izba Pracy i Ubezpieczeń Społecznych, po rozpoznaniu w dniu 4 sierpnia 1981 r. sprawy z powództwa Przedsiębiorstwa Robót Termoizolacyjnych i Antykorozyjnych "I.-I." w P. przeciwko Leszkowi R. o odszkodowanie na skutek rewizji pozwanego od wyroku Sądu Wojewódzkiego w P. z dnia 7 kwietnia 1981 r. sygn. akt. I.C.134/80,uchyla zaskarżony wyrok w części uwzględniającej powództwo ponad kwotę 58.500 zł z odsetkami oraz orzekającej o kosztach procesu i w tym zakresie przekazuje sprawę Sądowi Wojewódzkiemu w P. do ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia o kosztach postępowania rewizyjnego.Uzasadnienie faktycznePowodowe Przedsiębiorstwo po bliższym oznaczeniu swojego roszczenia wniosło o zasądzenie od pozwanego Leszka R. kwotę 117.016,98 zł tytułem niedoboru w magazynie, którego odpowiedzialnym materialnie kierownikiem - był pozwany. Sąd Wojewódzki zaskarżonym wyrokiem zasądził od pozwanego dochodzoną kwotę, a w pozostałej części postępowanie w sprawie umorzył.Rozstrzygnięcie swoje oparł Sąd Wojewódzki na następujących ustaleniach i wynikających z nich wnioskach:Pozwany pracował w powodowym Przedsiębiorstwie od 30 III 1979 r. do 30 IV 1980r. w charakterze materialnie odpowiedzialnego kierownika magazynu z częściami samochodowymi.Biegły Czesław B. po dokonaniu szeregu kompensat ustalił za powyższy okres niedobór na kwotę 117.016,98 zł, którego wysokość strony nie kwestionowały.Sąd Wojewódzki zasądzając całą kwotę od pozwanego uznał, że brak jest podstaw do stwierdzenia, że powodowe Przedsiębiorstwo przyczyniło się do powstania tegoż niedoboru.W złożonej rewizji pozwany wnosi o zmianę zaskarżonego wyroku i obniżenie zasądzonej kwoty do 58.500 zł tj. połowy ustalonego niedoboru.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje:Należy z urzędu zauważyć, że sentencja wyroku nie jest podpisana przez cały skład orzekający - gdyż sprawa była rozpoznawana w składzie jednego sędziego i dwóch ławników - a na sentencji wyroku figuruje tylko jeden podpis.Podpisanie sentencji wyroku przez cały skład orzekający jest wymogiem bezwzględnie obowiązującym i potwierdzeniem zgodności zamieszczonego w sentencji rozstrzygnięcia z przebiegiem narady nad wyrokiem oraz wolą większości składu orzekającego (art. 324 k.p.c).W przedstawionym wyżej stanie faktycznym i prawnym zaskarżony wyrok narusza art. 324 § 3 k.p.c. i nie może być utrzymany w mocy, gdyż uchybiałoby to powadze wymiaru sprawiedliwości.Dlatego też należało uchylić wyrok Sądu Wojewódzkiego w części zaskarżonej, gdyż na przeszkodzie uchylenia całego wyroku stoją w tym przypadku przepisy art. 381 i 475 § 1 i 3 w związku z art. 477 k.p.c.Rozpoznając ponownie sprawę w uchylonym zakresie Sąd Wojewódzki oceni również zasadność zarzutów podniesionych w rewizji co do przyczynienia się powodowego Przedsiębiorstwa do powstania szkody.Z powyższych względów i na podstawie art. 388 § 1 i art. 108 § 2 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.