I CNP 28/22

Sygn. akt I CNP 28/22 POSTANOWIENIE Dnia 6 września 2022 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Marcin Krajewski w sprawie skargi Gminnego Systemu Wodociągów i Kanalizacji "K." spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w S. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w J. z 17 lutego 2021 r., sygn. II Ca […], wydanego w sprawie z powództwa Gminnego Systemu Wodociągów i Kanalizacji "K." spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w S. przeciwko J. H. o zapłatę, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 6 września 2022 r., odrzuca skargę. UZASADNIENIE Wyrokiem z 17 lutego 2021 r. Sąd Okręgowy w J. zmienił wyrok Sądu Rejonowego w J. z 21 września 2020 r. i oddalił powództwo, uznając, że w sprawie doszło do przedawnienia roszczenia. Powód wniósł skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, zarzucając naruszenie art. 555 k.c. w zw. z art. 118 k.c. wobec błędnego przyjęcia, że dochodzone roszczenie jest przedawnione. 2 Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Zgodnie z art. 4245 § 1 k.p.c. skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia powinna między innymi zawierać wskazanie przepisu prawa, z którym zaskarżony wyrok jest niezgodny (pkt 3), wykazanie, że wzruszenie zaskarżonego wyroku w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe (pkt 5) oraz wniosek o stwierdzenie niezgodności wyroku z prawem (pkt 6). Skarga powoda wskazanych wymogów nie spełnia, a braki w tym zakresie nie podlegają uzupełnieniu (art. 4246 § 2 k.p.c. a contrario). Powód postawił w skardze jeden zarzut, nie wskazując odrębnie przepisu, z którym zaskarżony wyrok jest niezgodny. W orzecznictwie Sądu Najwyższego przyjmuje się, że każde wymaganie przewidziane w art. 4245 § 1 k.p.c. ma charakter samoistny, powinno być zatem spełnione samodzielnie, niezależnie od innych wymagań. Przepis ten wyraźnie odróżnia podstawy skargi od wskazania przepisu prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne, zatem skarga musi zawierać każdy z tych elementów przedstawiony odrębnie (zob. np. postanowienie z 27 stycznia 2006 r., III CNP 23/05, OSNC 2006, nr 7-8, poz. 140, i przywołane w nim orzecznictwo, a także postanowienie z 29 stycznia 2021 r., II CNP 18/20). Zamiast wniosku o stwierdzenie niezgodności wyroku z prawem powód wniósł o orzeczenie, że zaskarżony wyrok został wydany z naruszeniem prawa, co nie jest tożsame. Nadto nie podjęto próby wykazania, że wzruszenie wyroku nie było możliwe w drodze innych środków prawnych, a jedynie wskazano, że skarga była jedynym środkiem nadzwyczajnej ochrony prawnej „ze względu na brak podstaw formalno-prawnych”, co jest oczywiście niewystarczające (zob. postanowienie SN z 26 kwietnia 2021 r., II CNP 16/20). Z tych przyczyn skarga podlegała odrzuceniu na podstawie art. 4248 § 1 k.p.c. [as] 3