I CNP 4/14

Sygn. akt I CNP 4/14 POSTANOWIENIE Dnia 16 października 2014 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jan Górowski w sprawie skargi Gminy S. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w T. z dnia 8 maja 2013 r., sygn. akt I Ca […], wydanego w sprawie z powództwa A. G. przeciwko Gminie S. o zapłatę, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 16 października 2014 r., odmawia przyjęcia skargi do rozpoznania. 2 UZASADNIENIE Gmina S. wniosła o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w T. z dnia 8 maja 2013 r., I Ca […], którym został zmieniony oddalający powództwo wyrok Sądu Rejonowego w T. z dnia 30 października 2012 r. I C […], w ten sposób, że została zasądzona od tej pozwanej na rzecz powoda tytułem odszkodowania za szkodę na osobie kwota 40 000 zł z ustawowymi odsetkami od dnia 9 marca 2012 r. do dnia zapłaty. Skarga została oparta na naruszeniu art. 4172 k.c. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia przysługuje od prawomocnego merytorycznego rozstrzygnięcia (wyroku, postanowienia co do istoty sprawy wydanego w postępowaniu nieprocesowym) sądu w zasadzie drugiej instancji, gdy przez jego wydanie stronie została wyrządzona szkoda, a jego zmiana lub uchylenie w drodze innych środków prawnych, nie było i nie jest możliwe (art. 4241 § 1 k.p.c.). Zasadą jest, że prawomocność tworzy nowy stan prawny pomiędzy stronami albo erga omnes, jak też sanuje wszelkie ewentualne naruszenia prawa, którymi orzeczenie ewentualnie jest dotknięte. Dlatego, przy wykładni zawartego w art. 4241 § 1 k.p.c. pojęcia „niezgodności z prawem” należy uwzględnić istotę i sens odpowiedzialności państwa przewidzianej w art. 4171 § 2 k.c. w zw. z art. 77 Konstytucji oraz naturę władzy sądowniczej. Swoboda ocen sędziego wynika nie tylko z jej istoty, ale często z pojęć niedookreślonych, czy klauzul generalnych. W związku z tym w teorii prawa trafnie przyjmuje się istnienie tzw. luzu decyzyjnego, który oznacza możliwość wyboru przez sędziego jednego z możliwych rozwiązań. Poza tym, treść orzeczenia zależy od wyników wykładni, które mogą być różne w zależności od przedmiotu i stosowanych jej metod. W związku z otwartością semantyczną języka w tym także języka prawnego mogą mieć miejsce różne poprawne z punktu widzenia metod interpretacje. Z tych przyczyn tezę o istnieniu jedynego trafnego orzeczenia należy odrzucić. Dlatego też należy 3 uznać, że różnej treści orzeczenia wydane w podobnej sprawie mogą być „zgodne z prawem” (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 12 września 1991 r., III ARN 32/91, PUG 1992, nr 2-3, poz. 4). Z tych wszystkich względów definicja bezprawności dotycząca art. 4241 § 1 k.p.c. jest nieco odmienna od tego ogólnego pojęcia funkcjonującego na gruncie prawa materialnego i procesowego. Prawomocne orzeczenie jest niezgodne z prawem, gdy jest sprzeczne z niepodlegającymi różnej wykładni przepisami i z ogólnie przyjętymi standardami rozstrzygnięć (por. np. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 7 lipca 2006 r., I CNP 33/06, OSNC 2007, nr 2, poz. 35, z dnia 31 marca 2006 r., IV CNP 25/05OSNC 2007, nr 1, poz. 17, z dnia 14 grudnia 2006 r., I BP 13/06, M. P. Pr. 2007, nr 5, poz. 253). Przy ocenie więc, czy skarga jest oczywiście bezzasadna należy uwzględnić „obostrzone” pojęcie bezprawności orzeczenia w rozumieniu art. 4241 k.p.c. Z ustaleń wynika że powód doznał złamania nogi grając jako bramkarz w meczu piłki nożnej w dniu 1 sierpnia 2010 r., jaki odbywał w ramach zawodów Turnieju Piłki Nożnej o Puchar Wójta Gminy S.. Turniej piłki nożnej, w którym uczestniczył powód, był organizowany w ramach zadań własnych Gminy do których należy między innymi zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty przez wspieranie kultury fizycznej i turystyki (art. 7 ust. 1 pkt 10 ustawy z dnia 8 marca 1990 r., o samorządzie gminnym, jedn. tekst: Dz.U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1591, ze zm.). Ustaleniem tym Sąd Najwyższy był związany, skoro podstawą skargi nie mogą być zarzuty dotyczące ustalenia faktów lub oceny dowodów (art. 4244 k.p.c.). Zakwalifikowanie działania Gminy w postaci współorganizowania meczu jako wykonywania władzy publicznej, wbrew zarzutom skargi nie narusza prawa w wyżej zasygnalizowanym znaczeniu. Choć więc działanie Gminy było zgodne z prawem, szczególne okoliczności ujawnione w sprawie pozwalały uwzględnić powództwo na zasadzie słuszności (art. 4172 k.c.). Dla przyjętej odpowiedzialności Gminy nie miała znaczenia kwestia czy mecz, w którym szkody na osobie doznał powód był imprezą masową w rozumieniu ustawy z dnia 20 marca 2009 r. o bezpieczeństwie imprez masowych (jedn. tekst: Dz.U. z 2013 r., poz. 611). 4 Z tych względów na podstawie art. 4249 k.p.c. Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi do rozpoznania. aw