I CNP 87/22

Sygn. akt I CNP 87/22 POSTANOWIENIE Dnia 17 listopada 2022 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Dariusz Zawistowski w sprawie ze skargi R. M. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z dnia 24 października 2019 r., sygn. akt I ACa 256/19 w sprawie z powództwa R. M. przeciwko Skarbowi Państwa - Prezesowi Sądu Okręgowego w Kaliszu i Prezesowi Sądu Apelacyjnego w Łodzi o zapłatę, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 17 listopada 2022 r., 1. odrzuca skargę 2. nie obciąża skarżącej kosztami postępowania skargowego na rzecz Skarbu Państwa - Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej 3. przyznaje adwokatowi A. L. od Skarbu Państwa - Sądu Apelacyjnego w Poznaniu kwotę 7500 zł (siedem tysięcy pięćset), powiększoną o stawkę podatku VAT, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu skarżącej. UZASADNIENIE Powódka R. M. wnosiła o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sąd Apelacyjny w Poznaniu z dnia 24 października 2019 r., 2 którym oddalono apelację powódki od wyroku Sądu Okręgowego w Koninie z dnia 21 listopada 2018 r. Skarga została opata o podstawę naruszenia prawa materialnego oraz naruszenia przepisów postępowania. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Zgodnie z art. 4241 § 1 k.p.c. można żądać stwierdzenia niezgodności z prawem prawomocnego wyroku sądu drugiej instancji kończącego postępowanie w sprawie, jeżeli przez jego wydanie stronie została wyrządzona szkoda, a zmiana lub uchylenie tego wyroku w drodze przysługujących stronie środków prawnych nie było i nie jest możliwe. Skarga wniesiona na podstawie art. 4241 k.p.c. powinna spełniać wymogi konstrukcyjne przewidziane dla tego środka prawnego w art. 4245 k.p.c. Należy do nich wykazanie, że wzruszenie zaskarżonego wyroku w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe. Skarga wniesiona przez powódkę R. M. nie spełnia tego wymogu. W odpowiedzi na skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku zasadnie podniesiono, że skarżąca nie wykazała, aby nie istniała możliwość wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z dnia 24 października 2019 r. Powódka dochodziła odszkodowania, a wartość przedmiotu sporu została ustalona na 3 000 000 zł. Niniejsza sprawa nie należy także do spraw wymienionych w art. 3982 § 2-4 k.p.c. W skardze o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Apelacyjnego w Poznaniu nie wykazano także, że nie przysługiwała skarga o wznowienie postępowania. Ograniczenie się do stwierdzenia, że „Abstrahując od upływu ustawowego terminu przewidzianego dla skutecznego wniesienia przedmiotowej skargi” oraz stwierdzenia, że nie zaistniały przesłanki wznowienia określone w powołanych w skardze przepisach, nie jest wystarczające dla wykazania, że nie istniała możliwość wniesienia skargi o wznowienie postępowania. Z tych względów skarga podlegała odrzuceniu (art. 4248 § 1 k.p.c.). [as]