I CO 8/56

SentencjaSąd Najwyższy w sprawie z powództwa Józefy S. przeciwko Janowi A. o czynsz i eksmisję, po rozpoznaniu rewizji powódki od wyroku Sądu Powiatowego w Krasnymstawie z dnia 13 września 1955 r. i postanowienia Sądu Wojewódzkiego w Lublinie z dnia 6 lutego 1956 r., zwrócił akta Sądowi Wojewódzkiemu w Lublinie bez udzielenia odpowiedzi na postawione pytanie prawne.Uzasadnienie faktyczneWyrokiem z dnia 13 września 1955 r. Sąd Powiatowy w Krasnymstawie orzekł eksmisję pozwanego z dwuizbowego lokalu mieszkalnego z zastrzeżeniem, że pozwany uprawniony jest rozebrać część budynku, w której zamieszkuje. Wyrok ten zaskarżyła powódka, wnosząc o jego zmianę i nakazanie eksmisji bez zastrzeżenia dla pozwanego prawa rozebrania zajmowanej przez niego części budynku.Rozpoznając rewizję powódki Sąd Wojewódzki w Lublinie przekazał na podstawie art. 388 k.p.c. Sądowi Najwyższemu następujące pytanie prawne:"Czy wynajmujący może żądać eksmisji z mieszkania z powodu wady mieszkania, zagrażającej życiu najemcy (np. możliwość zawalenia się domu), jeśli władza administracyjna nie przedsiębierze starań o jego przekwaterowanie bez względu na to, czy wspomniane mieszkanie podlega dekretowi o publicznej gospodarce lokalami lub dekretowi o najmie lokali?"Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje:Wymieniony wyżej wyrok Sądu Powiatowego w Krasnymstawie zaskarżyła jedynie powódka i to w części upoważniającej pozwanego do rozebrania murów lokalu, w którym on zamieszkuje. W tych warunkach wyrok w części orzekającej eksmisję stał się prawomocny i na skutek rewizji powódki nie może w tej części ulec zmianie, jak to bowiem Sąd Najwyższy wielokrotnie wyjaśniał, zmiana wyroku na niekorzyść strony skarżącej (reformatio in peius) jest w tego rodzaju sprawach, jak sprawa o eksmisję, niedopuszczalna. Skoro zatem orzeczenie eksmisji nie może ulec zmianie ani uchyleniu, przekazane Sądowi Najwyższemu pytanie prawne uznać należy za bezprzedmiotowe, w związku z czym oraz z uwagi na to, że sąd nie jest powołany do wyjaśnienia zagadnień nie mających znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.