III CRN 153/72

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia Z. Masłowski. Sędziowie: R. Czarnecki (sprawozdawca), H. Dąbrowski.SentencjaSąd Najwyższy, po rozpoznaniu sprawy z powództwa Reginy D. i Konrada D. przeciwko Tekli P. o eksmisję na skutek rewizji nadzwyczajnej Prokuratora Generalnego PRL od wyroku zaocznego Sądu Powiatowego w Wejherowie z dnia 25 października 1971 r.,uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Sądowi Powiatowemu w Wejherowie do ponownego rozpoznania.Uzasadnienie faktyczneWyrokiem zaocznym Sąd Powiatowy orzekł eksmisję pozwanej z lokalu mieszkalnego znajdującego się w budynku powodów, a składającego się z pokoju, strychu i piwnicy.Przed upływem sześciu miesięcy od uprawomocnienia się tego wyroku Prokurator Generalny założył od niego rewizję nadzwyczajną.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje:Lokal mieszkalny stanowiący przedmiot najmu zaspokaja podstawowe i istotne potrzeby najemcy, a skutki eksmisji z takiego lokalu bywają dla niego dotkliwe. Przeto według zasad doświadczenia życiowego, gdy w sprawie o eksmisję z lokalu mieszkalnego najemca tego lokalu nie stawia się na rozprawę, to z reguły bądź składa oświadczenia na piśmie co do twierdzeń strony powodowej, bądź na piśmie lub w inny sposób usprawiedliwia swoje niestawiennictwo. Dlatego sytuacja polegająca na tym, że najemca zagrożony eksmisją nie stawia się na rozprawę, nie składa oświadczeń co do twierdzeń strony powodowej i nie usprawiedliwia swego niestawiennictwa, jest tak wyjątkowa, iż z reguły twierdzenia strony powodowej w zakresie okoliczności faktycznych powinny być ocenione jako budzące uzasadnione wątpliwości co do ich zgodności z prawdziwym stanem rzeczy. Twierdzenia zaś, które okazują się niepełne, też nie są zgodne z prawdziwym stanem rzeczy.Powołane zasady doświadczenia życiowego ilustrują okoliczności rozpoznawanej sprawy. Mianowicie - w doniosłej dla pozwanej kwestii - zwracająca uwagę jej bezczynność znajduje wytłumaczenie w prawdziwym stanie rzeczy, charakteryzującym się tym, że pozwana jest osobą kilkakrotnie leczoną w szpitalu dla psychicznie chorych.Skoro więc Sąd Powiatowy nie odroczył rozpoznania sprawy w celu przeprowadzenia postępowania dowodowego, to w danych okolicznościach rażąco naruszył art. 339 § 2 k.p.c., wobec czego zaskarżony wyrok nie może być utrzymany w mocy.