I CR 136/62

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia J. Tyszka (sprawozdawca). Sędziowie: F. Szczepański, J. Knap.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie z powództwa Antoniego B. przeciwko Spółdzielni Pracy Konstrukcyjno-Prototypowej w W. o 79.022,24 zł, na skutek rewizji powoda od wyroku Sądu Wojewódzkiego dla m. st. Warszawy z dnia 7 października 1961 r.,rewizję oddalił.Uzasadnienie faktycznePowód żądał zasądzenia od pozwanej 79.022,24 zł tytułem wynagrodzenia za pracę w godzinach nadliczbowych za okres od 15 lipca 1956 r. do 30 marca 1958 r.Pozwana wniosła o oddalenie powództwa, zaprzeczając temu, aby powód pracował u niej w godzinach nadliczbowych. Ponadto zarzuciła, że nie zlecała powodowi pracy w godzinach nadliczbowych, co w myśl art. 13 jej statutu pozbawiałoby powoda prawa do dodatkowego wynagrodzenia za taką pracę, nawet gdyby była ona wykonywana.Sąd Wojewódzki powództwo oddalił, przy czym w uzasadnieniu wyroku przytoczył, co następuje: "Sąd, nie wnikając w to, czy powód istotnie pracował poza godzinami, ustalił, że nie uzyskał on na taką pracę zgody ani zlecenia władz zwierzchnich Spółdzielni. Okoliczności tej powód nie zaprzeczył, rzutuje zaś ona w sposób istotny na zasadność jego roszczenia. Skoro bowiem praca wykonywana była bez akceptacji władz zwierzchnich Spółdzielni, to w myśl artykułu 13 jej statutu powodowi nie przysługuje z tytułu tej pracy żadne wynagrodzenie. Dlatego też Sąd Wojewódzki powództwo oddalił".Powód w rewizji domaga się uchylenia wyroku i przekazania sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje:Rewizja jest nieuzasadniona.Pracownikowi należy się dodatkowe wynagrodzenie za pracę w godzinach nadliczbowych tylko wówczas, gdy pracę tę wykonywał na polecenie lub chociażby za wiedzą pracodawcy.W wypadku, gdy pracownik wykonywał pracę w godzinach nadliczbowych bez polecenia pracodawcy i bez potrzeby wynikającej z warunków pracy, lecz z własnej inicjatywy i dla własnej korzyści lub wygody, to dodatkowego wynagrodzenia za taką pracę żądać nie może.Sąd Wojewódzki prawidłowo ustalił, że pozwana nie zlecała powodowi pracy w godzinach nadliczbowych. Z okoliczności sprawy nie wynika także, aby powód wykonywał taką pracę chociażby za wiedzą i milczącą zgodą zarządu pozwanej oraz aby potrzeba takiej pracy powoda wynikała z warunków pełnionych przez niego funkcji intendenta.Skarżący słusznie wywodzi, że polecenie wykonywania pracy w godzinach nadliczbowych może mieć także formę ustną, lecz nawet w rewizji skarżący nie podaje, kto mianowicie z członków Zarządu pozwanej bądź innych jego zwierzchników polecił mu ustnie pełnienie takiej pracy lub też wiedział o niej i godził się na to.Należy ponadto zauważyć, że jak wynika z zeznań zbadanych świadków, powód - wbrew przyjętej u pozwanej praktyce - nie wpisywał się do książki kontroli pracy w godzinach nadliczbowych (u portiera), jak czynili to inni pracownicy, którym taką pracę zlecono (św. A., R., B. i L.), ani też nie żądał w swoim czasie zapłaty za taką pracę, uczynił zaś to dopiero po zwolnieniu go z pracy, co również przemawia za słusznością stanowiska Sądu Wojewódzkiego.Z tych względów rewizja podlega oddaleniu (art. 383 k.p.c.).