I CR 379/61

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia L. Konic (sprawozdawca). Sędziowie: Z. Masłowski, F. Szczepański.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie z powództwa Okręgowego Zarządu Lasów Państwowych w S. przeciwko Stanisławowi J. i innym o 24.025,15 zł, na skutek rewizji pozwanych od wyroku Sądu Wojewódzkiego dla Województwa Warszawskiego w Warszawie z dnia 15 listopada 1960 r.rewizję Piotra W. odrzucił;oddalił rewizję pozostałych pozwanych.Uzasadnienie faktyczneSąd Wojewódzki, uwzględniając w całości powództwo, zasądził na rzecz Okręgowego Zarządu Lasów Państwowych w S., solidarnie od Stanisława J. i innych oraz zaocznie od Kazimierza S. i od Piotra W. 24.025 zł 15 gr z odsetkami i kosztami procesu.W uzasadnieniu wyroku Sąd Wojewódzki przytoczył, co następuje:Strona powodowa twierdziła, że pozwani od maja do jesieni 1957 r. wypasali bydło w uprawie dębowej, przez co wyrządzili szkodę równą wartości poszukiwanej sumy. Biegły obliczył wartość szkody na sumę poszukiwaną. Z zeznań świadków oraz z dochodzenia prowadzonego przez Nadleśnictwo wynika, że wszyscy pozwani paśli bydło na terenie lasów państwowych; nie są z tym sprzeczne zeznania świadków T., P. i innych, którzy widzieli, że bydło pozwanych pasło się na ich terenach, mogli jednak nie widzieć, że pasło się ono na gruntach powoda.Z tych względów Sąd Wojewódzki zasądził poszukiwaną sumę.W rewizji obaj Stanisławowie, Józef i Mieczysław J., Jan i Feliks M., Józef A., Franciszek i Mieczysław G., Piotr W. i Stanisław S. domagają się uchylenia lub zmiany powyższego wyroku i oddalenia powództwa z zasądzeniem kosztów procesu, zarzucając Sądowi Wojewódzkiemu naruszenie art. 134, 137 k.z. przez sprzeczne z okolicznościami sprawy ustalenie, że pozwani, wypasając bydło, wyrządzili szkodę, chociaż nie wytoczono im z tej przyczyny sprawy karnej lub administracyjnej. Poza tym świadkowie P. i S. nie stwierdzili, ile sztuk bydła pasł każdy z pozwanych. Sąd Wojewódzki nie rozważył też zeznań przesłuchanych stron, wbrew zaś danym dochodzenia przyjął odpowiedzialność solidarną pozwanych, uznał bezkrytycznie, że sadzonki uległy zniszczeniu na obszarze 7.300 arów i że te sadzonki rozwinęłyby się w 90%, chociaż pozwani powoływali się na suszę; wskutek tego opinia biegłego nie może mieć znaczenia decydującego.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje:Fakt niewytoczenia przeciwko pozwanym sprawy administracyjnej lub karnej z powodu wyrządzonych szkód leśnych, nie mógł być - wbrew twierdzeniu rewizji - przeszkodą do zasądzenia odszkodowania, jeżeli tylko Sąd Wojewódzki uznał roszczenie za prawidłowo udowodnione.Mylnie też zarzuca rewizja, że świadkowie P. i S. nie stwierdzili ilości bydła, które paśli w lesie pozwani, gdyż potwierdzili oni dane protokołów, które wymieniają te ilości, rozważanie zaś zeznań pozwanych mógł Sąd Wojewódzki uznać za zbędne wobec tego, że przeczą one treści protokołów, które Sąd I instancji mógł uważać za bardziej wiarygodne.Przyjęcie solidarnej odpowiedzialności pozwanych jest zgodne z art. 137 § 1 kod. zob. i nie jest sprzeczne z treścią protokołów, które dotyczą tylko jednego wypadku niszczenia upraw leśnych, odpowiedzialność zaś obejmuje całość wyrządzonej szkody. Obszar zniszczeń i ilość sadzonek zniszczonych jest zgodna z opinią biegłego i protokołem komisji, czego pozwani nie kwestionowali w I instancji, w szczególności zaś nie twierdzą nawet, że udowodnili zniszczenie części sadzonek wskutek suszy.Z tych względów rewizja ulega oddaleniu z zasądzeniem kosztów procesu żądanych przez stronę powodową.Rewizja W. ulega odrzuceniu wobec nieuiszczenia wpisu mimo wezwania do zapłaty (art. 374 k.p.c.).