I CR 448/59

SentencjaSąd Najwyższy w sprawie z powództwa Bohdana D. przeciwko Okręgowi Lasów Państwowych w L. o 50.000 zł, po rozpoznaniu rewizji powoda od postanowienie Sądu Wojewódzkiego w Lublinie z dnia 7 maja 1959 r., rewizję oddalił.Uzasadnienie faktyczneSąd Wojewódzki odrzucił pozew Bogdana D. w sprawie niniejszej, powołując się w uzasadnieniu na orzeczenie składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 30 maja 1958 r. 1 CR 259/58 wydane wprawdzie w sprawie toczącej się między innymi stronami, lecz opartej na tej samej podstawie prawnej i faktycznej. W orzeczeniu tym Sąd Najwyższy wyraził pogląd, że z chwilą wejścia w życie dekretu z dnia 25 czerwca 1954 r. o powszechnym zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich rodzin, a więc z dniem 1 lipca 1954 r., państwo zgodnie z art. 93 tego dekretu przestało być dłużnikiem powoda z tytułu cywilno-prawnej emerytury. Zobowiązanie to, straciwszy swój cywilno-prawny charakter, przeszło na instytucję ubezpieczeń społecznych, przeciwko której powód może wystąpić ze swym roszczeniem.Z uwagi więc na to, iż powód roszczenie swe winien dochodzić w drodze administracyjnej, należy uznać, iż w konkretnym przypadku zachodzi wypadek niedopuszczalności drogi sądowej, skutkujący odrzucenie pozwu w każdym stanie sprawy.Rewizję powoda od powyższego wyroku, opartą na zarzucie obrazy art. 371 § 1 pkt 2 i 3 k.p.c. Sąd Najwyższy uznał za nieuzasadnioną z przyczyn następujących.Sąd Wojewódzki był w zasadzie związany odmiennym poglądem prawnym wyrażonym w wydanym w sprawie niniejszej wyroku Sądu Najwyższego z dnia 27 października 1956 r., którym po uchyleniu wyroku Sądu Wojewódzkiego sprawa została przekazana temu Sądowi do ponownego rozpoznania. Wyrażając pogląd odmienny Sąd Wojewódzki naruszył przepis art. 385 k.p.c. Stosownie do uchwały Sądu Najwyższego z dnia 29 grudnia 1955 r. IV. CO. 49/55 (OSN 1956/II poz. 58), sąd rewizyjny również jest związany poglądem prawnym wyrażonym w poprzednim swoim orzeczeniu, wydanym w tej samej sprawie. Już z tej przyczyny zaskarżone postanowienie mogłoby ulec uchyleniu.Sąd Najwyższy stanął jednak na stanowisku, że skoro w orzeczeniu składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego wyrażony został pogląd odmienny, to chociaż orzeczenie to nie stanowi uchwały wpisanej do księgi zasad prawnych, ma jednak za sobą autorytet opinii wyrażonej przez zwiększony skład orzekający, a przy tym Sąd Najwyższy w składzie niniejszym pogląd ten w całości podziela, w związku z czym przypuszczać należy, że pogląd ten spotkałby się również z aprobatą zwiększonego składu Sądu Najwyższego w razie przedstawienia pytania prawnego do rozstrzygnięcia, i wobec tego uznał, że w tych warunkach orzeczenie Sądu Najwyższego 1 CR 259/58 traktować należy analogicznie, jak uchwałę zwiększonego składu wpisaną do księgi zasad prawnych i zwalniającą sąd rewizyjny od związania poprzednio wyrażonym swoim poglądem.Z tych przyczyn, uznając z motywów wyrażonych w cytowanym orzeczeniu Sądu Najwyższego zaskarżone postanowienie za trafne, Sąd Najwyższy rewizję z mocy art. 388 k.p.c. oddalił.